Bosrankje's Laar 7

[YNA]

Rankje en Alter
Ik wens jullie beiden



vele groetjes !
Yna

[Bosrankje]

Lieve Assa, Krakje en Yna, hartelijk dank voor

jullie prachtige en schattige Pasencomposities

Lieve groetjes van Alter en Rankje

[Bosrankje]

Beste vriend(inn)en, ik heb lang getwijfeld om dit te
plaatsen maar het is zo belangrijk voor mij dat ik het
toch doe. In die 16 jaren heb ik veel erover geschreven
en de meesten onder jullie hebben het al ooit gelezen.
Sorry als het ook dit jaar in ons Laar verschijnt maar ik
heb er echt nood aan.



Dit is een oude foto (1952, ik was 8 jaar) in onze tuin in
Elsene (Brussel). Ik liet de boeken, die ik gekregen had
voor mijn goede schoolresultaten, aan mijn vader zien...
Als ik naar deze foto kijk, voel ik nog alsof het gisteren
was, hoeveel we van elkaar hielden en de fantastische band
tussen ons ! Die mis ik nog altijd (en ik weet dat sommige
mensen zoiets overdreven vinden).
Als het te moeilijk wordt, denk ik dat ik veel geluk heb
gehad om zo'n mooie jeugd te mogen beleven en het geeft
me terug moed om zijn afwezigheid te aanvaarden...

http://youtu.be/lSo6LyEA1ks
Marco Borsato - Afscheid nemen bestaat niet

Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet
Lief, je moet me geloven
Al doet het pijn...

Ik wil dat je me los laat
En dat je morgen weer verder gaat
Maar als je eenzaam of bang bent
Zal ik er zijn..

Kom als de wind die je voelt en de regen
Volg wat je doet als het licht van de maan
Zoek me in alles dan kom je me tegen
Fluister mijn naam,
en ik kom eraan

Zie, wat onzichtbaar is
Wat je gelooft is waar
Open je ogen maar
En, dan zal ik bij je zijn
Alles wat jij moet doen
Is mij op m'n woord geloven

Afscheid nemen bestaat niet

Kom als de wind die je voelt en de regen
Volg wat je doet als het licht van de maan
Zoek me in alles dan kom je me tegen
Fluister mijn naam
En ik kom eraan

Kijk in de lucht
Kijk naar de zee
Waar je ook zult lopen ja, ik loop met je mee
Iedere stap en ieder moment
Waar je dan ook bent!

Wat je ook doet
Waar je ook gaat
Wanneer je me nodig hebt
Fluister gewoon mijn naam
En ik kom eraan

Afscheid nemen bestaat niet


De moeilijkste dag van het jaar, voor mij...29 maart !
Vandaag, Goede vrijdag, maar zestien jaar geleden
viel die datum op een zaterdag, en toen werd mijn vader
door een boom geveld en mijn wereld stortte in elkaar...
Dus, stille zaterdag, 30 maart.... even moeilijk !

Liefs van Rankje (en Alter natuurlijk)

[Bosrankje]

Brief aan mijn vader :

Enkele jaar later, loslaten...

'k Wil eindelijk eens wakker worden,
uit mijn angstige nachtmerrie komen
en mij terug met vreugde omgorden.
Echt leven en niet meer zo dromen...

'k Wil opnieuw Pasen kunnen vieren
zoals vroeger papa, toen jij er nog was.
Huis en tuin opnieuw vrolijk versieren...
chocolade eitjes verstoppen in 't gras.

'k Hoop te kunnen lachen, zingen, leven
en niet eeuwig somber blijven treuren !
Mijn verdriet is soms wat overdreven
'k weet het ... je hield niet van zeuren.

'k Ben toch nog eens langs gegaan
je weet.....naar ons zo geliefde bos
daar waar jij van ons bent heengegaan
zo vredig rustend op een bed van mos.

'k Wil vooral altijd blijven gedenken
je sereen gelaat, je glimlach zo zacht...
Je wou ons een beetje zon schenken
maar toen werd het ineens nacht...

'k Zal je altijd heel erg blijven missen...
niemand die jouw plaats kan innemen
't valt me toch zo moeilijk te beslissen
om gelukkig zonder jou te kunnen leven .

'k Laat je dan toch nu eindelijk los
'k had het al lang moeten doen...
vandaag in ons mooi dennenbos
in de Lente, ons lievelingsseizoen.

Bosrankje - Pasen 2006

Maar ik kon het nog niet...

En nu nog niet helemaal !

[Bosrankje]

De moeilijke laatste uren...

Klinisch dood !

Ik had er zoveel over gelezen, gezien, gehoord en nagedacht...
Discussies met leraars en medeleerlingen van verschillende cursussen
gehad tot heel laat in de nacht.
Maar nu, trof het mij persoonlijk en ik was helemaal verloren, bang,
boos, in opstand, misselijk, zo vol van mijn onmacht.
Ik wou iets doen, kon mij er niet bij neerleggen, wou het gewoon niet aanvaarden !

Het is niet zo maar iemand hoor...Het is mijn vader !
Hoe kon zoiets gebeuren ? Waarom hij ? Hij had dat echt niet verdiend.
Hij deed niemand en niets kwaad...had nog zoveel te doen.... moest mij nog zoveel leren...
Hij gaat ineens zijn "zeeogen" opendoen, naar me kijken, lachen en
zeggen : je gelooft dat toch niet he ? Kom, we gaan naar huis er is nog
heel veel te doen in 't bos en in de tuin ! 't Was maar een grapje, kom...
Maar neen, hij bleef gewoon liggen, heel rustig met zo'n mooie glimlach
op zijn gebruind gelaat en hij ademde zonder moeite ...
Zo iemand kan toch niet dood zijn ! Ik geloof jullie niet... neem hem mee
in de operatiezaal en aub, doe toch iets !
Men ziet niets behalve enkele blauwe plekken her en der op zijn hoofd en zijn lichaam
maar geen enkel letstel of kwetsuur...

Toen kwam onze dokter en vriend aan en ik dacht, voilà, Pepère is gered,
nu komt alles in orde ! Maar zijn blik was zo triest, vol medeleven...
Hij pakte mijn handen vast en zei : ik zal alles nog eens nachecken omdat ik
wil dat je hem zijn weg laat gaan.....

Dan, voor de eerste keer sinds het ongeval, besefte ik dat het echt erg
was ! Als hij mij zoiets zei, was er geen hoop meer.
Eindelijk kon ik huilen en mijn vader met een ander blik bekijken...hij zou nooit meer opstaan, nooit meer naar me kijken en niets meer tegen mij zeggen !

Ik rende naar buiten tot in de tuin van de kliniek, ging gewoon op de grond zitten naast een struik en liet de vrije loop aan een tranenstroom... ik kon bijna niet meer
ademen en had hevige maag en darmkrampen. Ik was liever daar terstond gestorven om hem terug te vinden !
Maar het leven is hard en ik besefte na een tijdje dat ik niet alleen was met mijn verdriet.. daar binnen was de hele familie naast hem en moest ook kampen met emoties, angsten en verdriet.
Ik besloot om terug naar de 'Spoed' te gaan. Ik liep precies op wolken maar geen mooie droomwolken, alleen nachtmerries, griezels...
En de hele tijd dacht ik : " het is niet waar... hij zal daar staan en op jou wachten...hij zal zijn armen open doen en zeggen : waar was je toch ? Ik maakte mij al zorgen...
en wij zullen lachen en naar huis terug gaan want alles stond al klaar, versierd, zo mooi, zo feestelijk. Overal waren al eitjes, chocolade paashaasjes, kuikentjes in
fondant en kleine geschenkjes verstopt voor de kleinkinderen.
Waarom moesten ze toch die twee dode "mastenbomen" afzagen en ontwortelen juist vandaag ? Er was nog zoveel tijd in de paasvakantie en meer hulp... maar het lot had
het anders beslist...

Toen ik iedereen zag, begreep ik dat er geen hoop meer was. Alle mogelijke testen waren uitgevoerd en het vonnis bleef : klinisch dood !
Mijn vader was ondertussen naar een kleine kamer gebracht en in een bed gelegd met een soort hemd van de kliniek aan..
Het stoorde mij want ik vond dat het niet bij hem paste ! Maar tja, wat had dat nu nog voor belang ?
Mijn moeder kon hem niet loslaten en streelde zijn voorhoofd met zo veel liefde terwijl ze hem van alles toefluisterde... ze begon zelfs zachtjes te zingen en ik voelde warme tranen op mijn wangen rollen....... Ik had hem zo graag nog vastgehouden maar ik vond dat zij voorrang had en wachtte tot ze even weg zou moeten

Ik ging dan even naar onze dokter en vroeg hem wat er nu ging gebeuren. Zijn eerlijke antwoord maakte mij zo koud als de dood !
'Het is een heel sterke man, zei hij, heel gezond voor zijn leeftijd en zijn hart is heel krachtig ! Zonder hulp kan het nog enkele uren duren... misschien zelfs nog langer maar hij is er niet meer, zijn Ziel is heengegaan.

Omdat op dit moment mijn moeder even buiten ging met mijn dochter, ging ik naast mijn vader op bed zitten, keek naar hem en streelde zijn hand...
En dan gebeurde iets dat ik nooit zal vergeten : hij opende zijn ogen en ging rechtop zitten...hoestte een beetje, draaide zijn hoofd en viel achteruit...zijn ademhaling werd dan ineens onregelmatig, gestoord en ik werd zo bang... misschien had hij pijn of voelde zich niet goed...?
Maar onze dokter zei mij dat het een normaal verschijnsel was. Ik moest niet ongerust zijn, het waren fysische reacties maar omdat zijn hersens dood waren, voelde hij niets meer.

Het was toch zo moeilijk te aanvaarden dat hij dood was want zijn hart klopte heel regelmatig en rustig, zijn huid was niet koud en men had kunnen denken dat hij sliep..
De uren gingen voorbij, wij stonden allemaal rond zijn bed en ik ben zeker dat wij allemaal op een "wonder" hoopten, gelovigen of niet !
Ineens, werd zijn ademhaling moeilijk en hij kreeg lichte stuiptrekkingen...
Toen volgde ik gewoon mijn instinct en ging naar hem toe, begon zijn onderbenen te masseren en zei hem : 'ik zou je hier voor altijd willen houden maar ik weet nu dat het niet meer kan... dus papa, als je moet gaan,wij laten je los... zelfs is het moeilijk.... ga je weg...wij houden van jou voor altijd...ga naar waar je moet...
En nog zoveel dingen die ik echt niet meer weet maar men zei mij nadien dat ik een soort gebed had gezegd en dat iedereen zweeg... het was mooier dan alles wat ze ooit gehoord hadden, pure liefde...

Ineens, ging mijn vader even rechter zitten en met een zucht viel hij achterover ...
Hij had zijn laatste adem uitgeblazen en nu na al die jaren, ben ik zeker dat ik hem geholpen heb om over te gaan.
Het is het enige dat mij kan troosten, en ik hoop dat ik ook zo geholpen zal worden
als mijn laatste uur gekomen is.

Bosrankje

[Monika **]

.


Lieve Rankje en Alter

het is een triestig verhaal van u vader
ik leef met u mee en kan mee voelen
mijn man heeft toen met pasen gevochten
tegen die ziekte en heeft het ook niet gehaald
feestdagen zijn altijf voor mijn ook geen fijne dagen
maar vergeten kan je zo nooit
het is zo je leert er mee omte gaan
je moet denken je draagt ze altijd in je hart
ondanks wens ik jullie toch een fijn en bezining paasfeest
liefs Van Monika

[Alterego1]

[elisa20]

Dag Rankje en Alter

Hier valt - zoals altijd - heel wat te beleven ...knappe teksten en
plaatjes allerhande van jou, Alter en bezoekers

Zo las ik heel graag:
' Met jou is het altijd lente ' , mooie woorden vol liefde

'Gedicht voor mensen in de zorg ', waarin je veel begrip voor
liefdevolle mensen verwoordt

Een boeiende uitleg over het schilderij 'Het laatste avondmaal '

Daarna , heel bijzonder, de aangrijpende woorden in

'Afscheid nemen bestaat niet ' (Marco Borsato )
Je 'Brief aan mijn vader'
en je proza : 'De moeilijke laatste uren '

Zo dragen sommige data een droevige betekenis ,
een herinnering , die we nooit vergeten ...
Ik begrijp het heel goed

Dank je voor je lieve en mooie attentie in mijn 'Schakels'

Zalig en vrolijk Pasen...!

elisa

[krakje]

wens ieder een fijne Paaszaterdag,
morgen paaseieren rapen,
groetjes van krakje

bosrankje een heel triest verhaal maar dit is wel in het echt gebeurd,
moest ook denken aan mijn ouders en zus die ook vertokken zijn
naar een andere en hoop betere wereld, ik denk daar dikwijls aan
ze zijn alle drie geveld door de hoofdletter K.....,
dus trek je op dat ze nu een goed leven hebben, en je blijft volgen
in deze wereld, dus hou je sterk met deze dagen.

[Alterego1]

[Morgenstern]

[marleentje]

Bosrankje,

Eventjes langs geweest op mijn dagelijkse route, maar nu een kort berichtje om jullie een fijne Pasen te wensen en nog aangename paasdagen
Veel sterkte nog.






marleentje

[schrijfster]

Lief Rankje
Zalige en Fijne Paasdagen toegewenst!!

Met warme groetjes
Schrijfster/Loes

[Monika **]

het lijkt wel kerst
hier volop aan het sneeuwen.

alle die langs komen fijne dag
Monika

[krakje]

eerst de eitjes gaan rapen en dan voor iedereen eentje;

en dan de tafel gedekt, smakelijk,
vrolijk Pasen van krakje