De moeilijke laatste uren...
Klinisch dood !
Ik had er zoveel over gelezen, gezien, gehoord en nagedacht...
Discussies met leraars en medeleerlingen van verschillende cursussen
gehad tot heel laat in de nacht.
Maar nu, trof het mij persoonlijk en ik was helemaal verloren, bang,
boos, in opstand, misselijk, zo vol van mijn onmacht.
Ik wou iets doen, kon mij er niet bij neerleggen, wou het gewoon niet aanvaarden !
Het is niet zo maar iemand hoor...Het is mijn vader !
Hoe kon zoiets gebeuren ? Waarom hij ? Hij had dat echt niet verdiend.
Hij deed niemand en niets kwaad...had nog zoveel te doen.... moest mij nog zoveel leren...
Hij gaat ineens zijn "zeeogen" opendoen, naar me kijken, lachen en
zeggen : je gelooft dat toch niet he ? Kom, we gaan naar huis er is nog
heel veel te doen in 't bos en in de tuin ! 't Was maar een grapje, kom...
Maar neen, hij bleef gewoon liggen, heel rustig met zo'n mooie glimlach
op zijn gebruind gelaat en hij ademde zonder moeite ...
Zo iemand kan toch niet dood zijn ! Ik geloof jullie niet... neem hem mee
in de operatiezaal en aub, doe toch iets !
Men ziet niets behalve enkele blauwe plekken her en der op zijn hoofd en zijn lichaam
maar geen enkel letstel of kwetsuur...
Toen kwam onze dokter en vriend aan en ik dacht, voilà, Pepère is gered,
nu komt alles in orde ! Maar zijn blik was zo triest, vol medeleven...
Hij pakte mijn handen vast en zei : ik zal alles nog eens nachecken omdat ik
wil dat je hem zijn weg laat gaan.....
Dan, voor de eerste keer sinds het ongeval, besefte ik dat het echt erg
was ! Als hij mij zoiets zei, was er geen hoop meer.
Eindelijk kon ik huilen en mijn vader met een ander blik bekijken...hij zou nooit meer opstaan, nooit meer naar me kijken en niets meer tegen mij zeggen !
Ik rende naar buiten tot in de tuin van de kliniek, ging gewoon op de grond zitten naast een struik en liet de vrije loop aan een tranenstroom... ik kon bijna niet meer
ademen en had hevige maag en darmkrampen. Ik was liever daar terstond gestorven om hem terug te vinden !
Maar het leven is hard en ik besefte na een tijdje dat ik niet alleen was met mijn verdriet.. daar binnen was de hele familie naast hem en moest ook kampen met emoties, angsten en verdriet.
Ik besloot om terug naar de 'Spoed' te gaan. Ik liep precies op wolken maar geen mooie droomwolken, alleen nachtmerries, griezels...
En de hele tijd dacht ik : " het is niet waar... hij zal daar staan en op jou wachten...hij zal zijn armen open doen en zeggen : waar was je toch ? Ik maakte mij al zorgen...
en wij zullen lachen en naar huis terug gaan want alles stond al klaar, versierd, zo mooi, zo feestelijk. Overal waren al eitjes, chocolade paashaasjes, kuikentjes in
fondant en kleine geschenkjes verstopt voor de kleinkinderen.
Waarom moesten ze toch die twee dode "mastenbomen" afzagen en ontwortelen juist vandaag ? Er was nog zoveel tijd in de paasvakantie en meer hulp... maar het lot had
het anders beslist...
Toen ik iedereen zag, begreep ik dat er geen hoop meer was. Alle mogelijke testen waren uitgevoerd en het vonnis bleef : klinisch dood !
Mijn vader was ondertussen naar een kleine kamer gebracht en in een bed gelegd met een soort hemd van de kliniek aan..
Het stoorde mij want ik vond dat het niet bij hem paste ! Maar tja, wat had dat nu nog voor belang ?
Mijn moeder kon hem niet loslaten en streelde zijn voorhoofd met zo veel liefde terwijl ze hem van alles toefluisterde... ze begon zelfs zachtjes te zingen en ik voelde warme tranen op mijn wangen rollen....... Ik had hem zo graag nog vastgehouden maar ik vond dat zij voorrang had en wachtte tot ze even weg zou moeten
Ik ging dan even naar onze dokter en vroeg hem wat er nu ging gebeuren. Zijn eerlijke antwoord maakte mij zo koud als de dood !
'Het is een heel sterke man, zei hij, heel gezond voor zijn leeftijd en zijn hart is heel krachtig ! Zonder hulp kan het nog enkele uren duren... misschien zelfs nog langer maar hij is er niet meer, zijn Ziel is heengegaan.
Omdat op dit moment mijn moeder even buiten ging met mijn dochter, ging ik naast mijn vader op bed zitten, keek naar hem en streelde zijn hand...
En dan gebeurde iets dat ik nooit zal vergeten : hij opende zijn ogen en ging rechtop zitten...hoestte een beetje, draaide zijn hoofd en viel achteruit...zijn ademhaling werd dan ineens onregelmatig, gestoord en ik werd zo bang... misschien had hij pijn of voelde zich niet goed...?
Maar onze dokter zei mij dat het een normaal verschijnsel was. Ik moest niet ongerust zijn, het waren fysische reacties maar omdat zijn hersens dood waren, voelde hij niets meer.
Het was toch zo moeilijk te aanvaarden dat hij dood was want zijn hart klopte heel regelmatig en rustig, zijn huid was niet koud en men had kunnen denken dat hij sliep..
De uren gingen voorbij, wij stonden allemaal rond zijn bed en ik ben zeker dat wij allemaal op een "wonder" hoopten, gelovigen of niet !
Ineens, werd zijn ademhaling moeilijk en hij kreeg lichte stuiptrekkingen...
Toen volgde ik gewoon mijn instinct en ging naar hem toe, begon zijn onderbenen te masseren en zei hem : 'ik zou je hier voor altijd willen houden maar ik weet nu dat het niet meer kan... dus papa, als je moet gaan,wij laten je los... zelfs is het moeilijk.... ga je weg...wij houden van jou voor altijd...ga naar waar je moet...
En nog zoveel dingen die ik echt niet meer weet maar men zei mij nadien dat ik een soort gebed had gezegd en dat iedereen zweeg... het was mooier dan alles wat ze ooit gehoord hadden, pure liefde...
Ineens, ging mijn vader even rechter zitten en met een zucht viel hij achterover ...
Hij had zijn laatste adem uitgeblazen en nu na al die jaren, ben ik zeker dat ik hem geholpen heb om over te gaan.
Het is het enige dat mij kan troosten, en ik hoop dat ik ook zo geholpen zal worden
als mijn laatste uur gekomen is.
Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....