De krokus en de hyacint
Een gele krokus
En een witte hyacint
Stonden te vrijen,
op een plekje uit de wind
Ze waren gelukkig
zo blij als een kind
Hij zoende de krokus,
en zij die hyacint
Hij wilde haar trouwen die witte hyacint
En ging naar haar vader
om de hand van dat kind
Pa wilde niet weten
dat zijn kind werd bemind
En hij sloeg zijn krokus
zijn bloedeigen kind
En vader zei
daar kan niks van komen
weet wat je begint!
Want de kleur van een krokus
is heel anders als van een hyacint!
Dat wordt niks als ellende,
waar je je ook bevindt
Maar alle geliefden
slaan die raad in de wind
Ze trouwden heel stiekem
en ze kregen een kind
Dat leek op een krokus
en op een hyacint
En alle bollen
negeerden de familie hyacint
Maar ach die hadden daar geen oog voor
want je weet, liefde maakt blind
Toen kwam er een expositie
Van narcis tot hyacint
Ons echtpaar dat schreef gelijk in
En natuurlijk ook voor hun kind
en kijk, dat kreeg als beloning
een krans met een lint
vanwege zijn stamboom,
en zijn orginele tint!
Liedje en tekst : Tom Manders (Dorus)
