Het leven zoals het is...(vervolg)

Onverwachte zomerdagen,
de zon hoog boven,
fietsen langs de
Schelde boorden.
Plezierbootjes en
waterscooters
doen de stroom bruisen.
Gezellige terrasjes
doen het "bier"
schuimen...

Pannenkoeken en ijs
gaan zoet van de hand.
Niemand die klaagt
over de reuzensprong
die de natuur maakt.
Klein en groot geniet,
doe zo voort...

Ik was het stof
van me af
van Rome de groot stad.

Stof van eeuwen,
verhalen en mythen
van mensen die er
leefden...

Rome,
waar de doden
spreken,
de geschiedenis
komt tot leven...

Rome,
laat zich niet
vervelen,
elke hoek,
iedere straat,
vertelt zijn "driest"
verhaal...

Rome,
laat je dromen,
over invloedrijke Romeinen,
verlichte en duistere tijden.

Rome,
brengt je in verwondering,
z'n onschatbare kunstwerken,
in musea en 't vaticaan...

Rome,
in jou...blijft de tijd
stille staan...

Een duimpje groot
Is onze ukkepuk Elise,
kan juist onder de tafel door...

Ze kan amper
lopen en staan
toch oefent ze al
voor acrobaat.
Stoelen, zetels, trappen,
als ze maar in 'hoge
kan stappen.
Zo houdt ze oma Hilde
alert en...
van haar werk...

Een zondag
die zonnig en vrolijk begon,
niemand die vermoeden kon
dat er een drama
in de wacht stond...

Ik ga nog even
een toertje doen
met mijn koersfiets schat...
straks gaan we dan samen
op pad...
maar op de Schelde boorden,
bracht een hartaanval
hem zwaar ten val.
Hij is niet meer
thuisgekomen...

Ze zit te wachten
naast zijn ziekenhuisbed
tot hij wakker wordt
en dat doet hij beslist
volgens haar binnenkort.
Ze weet het zeker,
hij heeft zachtjes
in haar hand geknepen,
das toch een levensteken.

Neen,
ze geeft hem niet op,
al zeggen ze dat ze
afscheid moet nemen.
Ze wil hemel en aarde
bewegen...
om hem niet te moeten
afgeven.
Ze wacht tot hij wakker wordt...
al vier weken lang.

We mochten kiezen
zondag...
correctie,
we moesten kiezen...
wat we krijgen
ligt nog in 't ongewisse,
daar zijn ze nog
achter het net
op aan 't vissen...

Niet dat het zo belangrijk is,
wat je ook kiest...
't is meestal de kleine man
die verliest.
Ze maken er ook zo'n heisa van,
zodat de winnaar
bijna niet door de deur kan...

Mensenlief...
wat een drukte en gespeculeer,
das geen objectief nieuws meer...

We draaien het knopje om,
hopelijk wordt dit gedoe
geen vervelende sitcom...

En weer kroop
er eentje
onder mijn vleugels
vandaan...
om naar school
te gaan.

Janne,
onze kleine zonnestraal...
't was me een eer
haar weg te brengen
naar 't instapklasje
voor de eerste keer.

Flink stapte ze
tussen mij en
haar grote zus Nelle voort
en door de schoolpoort.
Ik keek haar na...
Zij keek niet om...

Mijn man,
als peetvader,
ik,
als oermoeder,
samen met al
onze nazaten
op mini vakantie
in Frankrijk.
Ons rijk,
twee bungalows vol.
Op 't terras
de tafels bij elkaar,
iedereen deed zijn deel
en klaar...
Onze rijkdom
deze vrolijke bende
bij mekaar.
De beloning,
vrolijke, ondernemende
kindersnoetjes
en een voldaan,
warm gevoel...

De voetbalgekte
slaat toe,
van Brazilië tot hier.
In huis lopen er
kleine duiveltjes rond,
op hun rug een tien.
Onze wereld kent
maar drie kleuren meer...
zwart, geel en rood.
'Zijn ook de kleuren
van de pet
op hun hoofd.

Voor de mannen
een voetbalfestijn
en een driekleurig jupilerbier.
'T Is onze nationale trots
die op het spel staat.
Getuige hiervan,
al de vlaggen in onze straat .
Nu erin geloven
en hopen dat morgen
niet iedereen
de driekleur binnen haald.

ZOMER...
De geluiden van de zomer
drijven door de open
ramen en deuren binnen.
De geuren
van de zomer
bedwelmen de zinnen.
De vakantieplannen uitgebroeid,
we zijn in vreugdevolle
verwachting van het "tegoed".

Daarom kom ik afscheid nemen
van al mijn lieve lezers,
het zal hier een tijdje
stilletjes blijven...
Veel liefs
van Hilde

De zomer was
woordeloos,
zwarte puntjes
in mijn hoofd.
Na de Italiaanse zon,
waren de dagen
nat en troosteloos.

Veel te vlug
belanden we
in de spinnentijd,
zilveren draden
in het ochtendgrijs.
Denkend met weemoed
en spijt
aan deze verloren
zomer....

hilde m,

Een schatkist vol gedichten!
Heel graag gelezen!

Janina

He...wat fijn dat je op bezoek bent gekomen Janina...
De mooie grtjes die je achterliet
Liefs van hilde

HERFST,
mijn jaargetijde,
mijn levensfase,
het einde van het begin,
de oogst van vele jaren samen.

Mooie jaren,
met af en toe
turbulente dagen
vol angstige uren
in onzekerheid
of geluk kan blijven duren...

De broosheid van 't leven,
het onvoorziene
het hoofd bieden.
De samenhorigheid,
de liefde en de hoop
dat we nu kunnen genieten
van een geslaagde oogst.