Het leven zoals het is...(vervolg)

dag Hilde

weer knap geschreven
zoals al het vorige
een kijk in een mensenleven

hmm een mens zou goesting krijgen om er ook aan te beginnen

goede moed het zal prachtig zijn

Liefs Fernanda

He Ferry,

het doet me goed
je weer eens te horen,
met fijne, positieve woorden...

Waar is de tijd,
dat we hier dagelijks,
onze ziel uitstorten,
hunkerend naar
troostende woorden
van onze virtuele vrienden.

Vele zijn verdwenen,
anderen zoals ik,
komen nu maar even,
maar ja,
zo is het leven.....
komen en gaan....

Liefs van Hilde...

december november oktober
ik zie dat je hier nog steeds
vertoeft,
sporadisch je vrienden bezoekt,

weet je nog
dat ik ooit bestond,
denk je nog af en toe
aan die zonnige, dromerige dag,
met een suikerwafel
in de hand,
voeten in 't zand...

'k weet niet,
wat ging er mis,
plots was er een kloof,
kon ik je niet meer bereiken,
woorden in de wind,
een onschuldig kind.

M'n moeders moeder
mijn grootmoeder,
bloemenvrouwtje,
werkte graag
in de tuin.
Bij jou geen onkruid
of vuil tussen
de bloemenpracht.
Keurige, afgebakende perkjes,
een bloemenzee,
voor alle seizoenen.

Bij elk bezoek
kreeg ik een ruiker
voor moeder mee,
'k voelde me dan
een bloemenfee.

Mathilde mijn meter,
ik erfde het laatste stuk
van die koninklijke naam
en mooie herinneringen
als ik nu weer de
lentebloemen zie staan.

Poort naar de zon,
loste al onze verwachtingen in...
en meer...

Haar met marmer
geplaveide straten,
indrukwekkende kathedraal,
de stadige pleinen,
gezellige terrasjes,
lekkere restaurants,
tapas en wijn.

Picasso,
haar ereburger,
het museum met een deel
van z'n memorabele werken.

De strandboulevards,
blauwe hemel,
blauwe zee...
Malaga,
nam ons verrukt een weekje mee...

Lukas
is tien jaar,
een verjaardagsfeestje
voor ons allemaal.

Mijn man en ik
kijken elkaar aan,
mijn hemel
waar zijn al die jaren
heengegaan.
In gedachten
nog helemaal niet zo lang.

'k Zie hem nog op
z'n hondjes
rondkruipen in huis.
Nieuwsgierig ,
leergierig,
hielden we hem moeilijk
in bedwang.
De kinderren
was voor hem een gevang.

Na zoveel jaar
zitten we hier gezellig
bijeen...
verwonderd,
we zijn met zoveel...
maar er is ook
een generatie die verdween.

Ook woorden kunnen roesten
als je ze niet koestert...
ze springen op en neer
verdwijnen dan weer,
je schrijft ze niet neer...

Na een tijd
raak je de routine kwijt...
Je denkt er wel aan
maar laat het gaan...

Zo verstrijkt de tijd,
woordeloos...

Het paasweekend
verloor zijn glans,
het koude wisselvallige weer
kelderde al onze plans.

Van achter de ruiten,
tuurden we droevig
naar buiten.
Koude, regen en wind
niemand die het leuk vindt.

We hielden ons bezig
met alles en niks.
Een paar bladen lezen,
wielerkoers op TV.
Een kopje koffie
wat troost erbij.
Niks maakte ons blij.

Enkele reisbrochures,
foto's van een zonovergoten land.
Prachtige zonsopgangen
over magisch land.
We voelden vakantiekriebels
maakten plannen navenant.

Vic is dood,
het verdriet is groot.
De grote knuffelhond
van William en Elise
is vredig ingeslapen.
Hij was oud
in hondenjaren,
de dierenarts vond
dat hij te veel afzag...
dus hebben ze hem
laten gaan...

't Was hun eerste confrontatie
met de dood,
het onbegrip, het gemis
is groot.
Geen vrolijk geblaf,
geen schatter gelach meer
in de zomerse tuin.
't Zal nooit meer
hetzelfde zijn...

Verjaardagwensen rollen binnen
met een klik en een biep...
Automatische wensen,
een druk van vinger of duim,
gewoon omdat het zo hoort,
digitaal is verwoordt.

Ze moeten het zelfs niet onthouden,
het denkt voor hen,
het wenst voor hen,
het koopt voor hen,
het kookt voor hen,
het stapt voor hen,
het klapt voor hen...

Wensen, liefde,
in kleur en geluid,
zonder warmte of gevoel.
Het heeft ons in z'n ban,
niemand die zich nog bevrijden kan.
Ga je niet mee,
ben je analfabeet.

Hoe fijn voelden toen
die zachte armpjes om mijn hals,
toen elektronica
maar een basisbehoefte was.

't Was een hartelijk weerzien
tussen oude vrienden,
de Moezel en wij.

Ook daar bleef de Lente achterwege,
frêle groene blaadjes
aan de wijnranken,
alsof ze nog slaperig waren
door de koude nachten.
De gele brem
te laat
stond nog in vol ornaat.
Aarzelend kwam de natuur
tot bloei.

Warmtestralers onder de terrassen
hielden het aangenaam,
de lekkere wijn gaf ons
een vakantiegevoel.
Er weer eens tussen uit,
het voelde goed.

Vandaag 1 jaar
dat je er niet meer bent
en toch door onze geest dwaalt.

Een jaar
dat we niet meer met je
kunnen praten
en je toch
onze gesprekken kleurt.

Een jaar, een lege plaats
en toch ben je aanwezig.
Vooral als we allemaal samen zijn,
de familie bij elkaar,
dan klopt het plaatje niet,
er hangt een gevoel van gemis.
Een blinde vlek,
een structurele fout,
iets dat niet meer te
herstellen is.

Gisteren, 13 mei 2017
deed onze kleine schat
haar Plechtige communie.
De eerste stap
in de grote mensenwereld.
Ze was fier...
mooi uitgedost,
elk haartje op z'n plaats,
fonkelnieuwe horloge aan,
ze was er voor klaar.

Van heel ver
ging de ceremonie
aan mij voorbij.
Beelden van 12 jaar geleden
toen dat kleine bundeltje
in m'n armen werd gelegd
kwamen tot leven.
Voor de eerste maal oma,
een mijlpaal in het leven.
Hoe snel ging de tijd
't lijkt maar even.

Italië blijft aan je huid kleven.
Een symbiose van heden en verleden.
Okergeel, sepia,
schitterend in het felle licht
van de zon.

Pasta's van "La mama de la cassa"
tartufo uit de vruchtbare leemgrond.
Donkerrode barolowijn
fonkelend in de glazen.
Een gastronomisch paradijs,
traag, vol, leven,
de uren voorbij zien glijden.