Tinneke, anders

[tinneke 58]

Héél alleen

Héél alleen
Héél klein , achtergebleven
Starend in de vlam van een kaars,
ze zorgt voor het schaarse licht,
nét genoeg voor het schrijven van dit gedicht

Verdwaald in gedachten
Op zoek naar jouw blauwe ogen
Ogen, die gisteren nog naar me lachten
Doch,
ik zie nu twijfel op je gezicht

Heeft m’n gevoel me dan zo bedrogen ?
Heeft de liefde me dan zo verblind ?
Mag m’n hart niet langer spreken ?
Ik heb mezelf belogen

Mijn droomprins is verdwenen
Als woestijnzand met de wind
Verdriet en wanhoop is verschenen
Liefste van mij,
ik heb je zo bemind…



Tinneke

[tinneke 58]

Over thuiskomen

Telkens weer
Bewandel ik het pad
Zonder achterom te kijken
Zonder succes,
zal achteraf weer blijken
Het pad bezaaid met hindernissen

Telkens weer
Vastberaden,
wil ik ze nemen
Deze keer, elke keer,
doe ik een poging ze niet te missen

Maar telkens weer,
stel ik vast
dat het een illusie was
Ooit... , heb ik me voorgenomen
zal ik er komen
Ooit zal ik thuiskomen
Voorlopig echter,
alleen maar in m’n dromen



tinneke

[tinneke 58]

Mijn ster

Als ik de aarde zal verlaten
Als ik er niet meer ben
Wie weet, wat daarna gaat komen ?
Is er ergens anders een plaats om te wonen ?

Ik zal zelf een ster maken
Ééntje die je nét aan kan raken
Éentje waartegen je kan praten
Éentje die alleen jij kan zien

En misschien,
indien jou iets zou overkomen
Zou jij dan in mijn ster komen wonen ?
Net als daar beneden
In de ster van m’n dromen



Tinneke

[tinneke 58]

Veel te lang

Ik probeer al zo lang
in jouw voetsporen te glijden
Zonder ook maar één keer
achterom te kijken
Maar hoe ik ook probeer
Ik zie ze in het natte zand vervagen
Ik zal mezelf moeten dragen

Ik probeer al zo lang
Je m’n hand te reiken
Ik kom telkens te kort
Of,
de afstand is te groot
zo zal later blijken

Ik probeer al zo lang
m’n hart te geven
Maar telkens weer
verlies jij de sleutel
Om bewust terug te keren

Ik probeer al zo lang
Wakker te zijn
Maar ik heb ondervonden
dat ik met open ogen
Nooit de beelden zal zien
Die in m’n dromen stonden



Tinneke

[tinneke 58]

Jouw beeld

Op de kwikzilveren zee
Badend onder de middagzon
Je bijna naakte lichaam
Drijvend,
op het ritme van de golven mee
Gestreeld door lauwe wind
Jouw beeld,
dat mij verblindt

Die aanblik,
jij,
die m’n hoofd doet tollen
Jouw beeld,
doet het bloed in m’n aders stollen
Gegrift in m’n geheugen
Gekerfd in m’n hart
Gebrand op m’n netvlies
Jouw beeld,
dat ik nooit meer verlies



Tinneke

[tinneke 58]

Voorbij

Als al je dromen zijn gedroomd
Als je leven is geleefd
Als er in de vroege ochtend,
niemand meer de eerste glimlach geeft
De ochtendzoen,
heb je niet meer van doen…

Als de kinderen zijn grootgebracht
Als die éne telefoon niet komt,
waar je iedere dag op wacht
Als je het gevoel hebt
dat je taak is volbracht…

Open dan in de vroege ochtend
de ramen en kijk even naar buiten
Geniet van de eerste zonnestraal,
vroege vogels die hun deuntje fluiten
Ga op zoek naar de kleur
die weer zin geeft in je leven
Verwarm weer je hart
Er is zoveel meer om te geven…

Vriendschap die je vond,
geeft zin aan het leven



Tinneke

[Robol]

Open dan in de vroege ochtend
de ramen en kijk even naar buiten
Geniet van de eerste zonnestraal,
vroege vogels die hun deuntje fluiten


tel de druppels van de dauw
en geniet van de vogelzang...

ik geniet van je poëzie !

Robbe

[tinneke 58]

Verloren liefde

Bleke, blanke handen
Vingers smal en koel
Waarmee ik langs mijn lippen
sporen van jouw kussen voel
Zacht rode gebrande huid
Zoute tranen,
dwarrelen langs mijn wangen
Houdt enkel op,
als ik m’n ogen sluit

Ik zat blootvoets in het natte gras
Breekbaar en ineengedoken
Nog vooraleer de zon er was
De eerste bloemknop was ontloken

Gevangen,
in een net gesponnen
Gewikkeld in een sluier van angst
De roes voorbij van het beminnen
Verdriet dat volgt,
duurt het langst
En ik die dacht,
dat liefde alles zou overwinnen…



Tinneke

[tinneke 58]

Samen


Wanneer de letters samenvloeien
tot één geheel
Wanneer zinnen neergeschreven zijn
op het ongekreukte blanke vel
met onuitwisbare inkt
De traan gedroogd is
die ik even heb weggepinkt

Zal ik je de woorden,
die ik alleen kan voelen
laten proeven door jouw ogen
Geef me je hand,
ik vraag je m’n tranen te drogen

Dep m’n wangen schoon
Blijf bij me in dat grote,
ondoordringbare bos
Blijf m’n lievelingsboom

Voel op het blad wat ik voel
In m’n hart staat nog veel te lezen
Alles is nog niet geschreven
Ga met me mee
Zoeken,
naar het te bereiken doel



Tinneke

[uvi]

Dag Tinneke,

Zijn zinnen ooit geschreven
vooraleer we gestorven zijn?
In blauw vergeten.

En wie zal ze nog lezen
als de hand van de schrijver
verrimpeld als een verkreukeld boek
in een hoekje zit te beven?

Oud en versleten.
In Huize Avondrood.
Met de dood als Horizon.

Ben blijkbaar een beetje mistroostig.
Door die overdadige zon.
Sorry een volgende keer breng ik wat blauwe lucht mee ...

Dag Tinneke!


uvi

.[/i][/color]

[tinneke 58]

Kabouterbos

In het bos niet ver van m’n huis vandaan
Heb ik een tijdje geleden
de ontdekking van m’n leven gedaan
Ik liep zowat te dwalen en te dromen
In gedachten verzonken,
hield halt bij één van m’n lievelingsbomen

Héél stil heb ik me neergezet
aan de voet van de eik
Enkel het geluid van vogels was te horen
Ik dacht er niet aan,
de rust te willen verstoren

Toen plots ik de geur herkende van brand
Voelde warmte stralen van de schors
aan m’n linkerhand
Ook m’n ogen kon ik niet geloven
Ik dacht echt dat ze me bedrogen
Was ik zover verdwaald in m’n dromen
dat ik in kabouters ging geloven ?

Een mannetje met een grote muts
kwam tevoorschijn
Toen hij me zag zitten,
was hij héél onthutst !
“Vrouwen” riep hij
“Vrouwen en vuur !”
“Geloof me,
haar experimenteren in de keuken
betekent nog wel eens mijn laatste uur”

Verbaasd keek ik het ventje aan
De haartjes die kwamen piepen onder zijn muts
hadden duidelijk in brand gestaan…
Zo raakten we al snel aan de praat
En gaandeweg werd hij mijn kameraad

Ik ga jullie echter niet verklappen
waar hij zich bevindt
Gaan zoeken naar mijn vriendje
heeft geen enkele zin
Ik weet zeker dat je hem niet vindt
Hij heeft me verteld van het grote geheim
Kabouters mogen er tijdens de dag normaal niet zijn…
Woont hij wel in het bos?
Of ergens in mij,
diep binnenin…



Tinneke

[Robol]

Toen hij me zag zitten,
was hij héél onthutst !
“Vrouwen” riep hij
“Vrouwen en vuur !”

Bij deze woorden word ik goed gemutst !
Is het fantasie
of heeft vrouwtje het koken
niet goed onder de knie ?
Ik wil hier echt niet stoken
je verhaaltje is heel fijn
en 't zal wel nonfictie zijn...

Robbe

[tinneke 58]

Vergeten kindertijd

Er stond een huis
In het dorp waar ik geboren ben
Het was m’n thuis
Waar ik mezelf verloren ben
Waar dat meisje heeft gewoond,
dat ik nog amper ken

Ze heeft er gelachen en gehuild
Ze was er gelukkig
En heeft er geleden
Ze heeft er kilte en warmte ervaren
Ze had er haar eerste vriendje
Mijn god,
hoe heeft ze hem aanbeden!
Het was zo,
dat ze de storm in haar hoofd kon bedaren

Kwistig is ze met gevoelens omgesprongen
Wou haar kindertijd snel vergeten
Netjes heeft ze alles verdrongen
Om nooit meer tegen te komen
Ik had beter moeten weten
Dagelijks zie ik haar,
in m’n dromen…



Tinneke

[Robol]

Dagelijks zie ik haar
in mijn dromen...


Ik denk ook vaak terug
aan die vervlogen jaren

Herinneringen

Zoete herinneringen
neem ik mee
naar de toekomst van het heden
Minder mooie momenten
liet ik sterven
in de vergeetput van het verleden...

Robbe

[tinneke 58]

Nu

Nu is vandaag
Aan morgen wil ik niet denken
Gisteren wil ik vergeten

Vandaag is,
een dag zonder denken
Een dag van genieten,
koesteren,
liefde geven
en vriendschap schenken

Nu is,
vandaag leven en bewust beleven
Van kleine dingen, zomaar gekregen
Zonder reden,
kan dat even ?



Tinneke