God die ons liefheeft,
gedoopt in de heilige Geest,
hebben wij voor altijd
Christus ontvangen
U zegt tot ieder van ons: 'Jij bent uniek voor Mij,
in jou vind ik mijn vreugde'.
Frère Roger van Taizé
De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
Het zijn de momenten
van naamloos verdriet,
de uren waarin je
geen uitkomst meer ziet,
dat diep in jezelf
toch een ruimte ontstaat,
waarin als een wonder
de deur opengaat.
Je voelt het wanneer je
de vrede weer smaakt:
een liefdevol mens
heeft je hart aangeraakt.
Frits Deubel
Laatst gewijzigd door Maria-Christina op 06 jan 2007, 15:08, 1 keer totaal gewijzigd.
De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
Het licht ontwaren
De natuur rust in de donkerste dagen
om onder de kracht van het licht
groei en bloei uit te dragen.
Ook de mens kan in de donkerste dagen
de stilte van binnen ervaren,
waardoor het licht kan ontwaren,
dat de kracht van ontwikkeling
en verwezenlijking in zich draagt.
De natuur kent haar rust en stilte.
De mens gaat er al zoekende
vaak aan voorbij ...
De vogel zingt zijn hooglied
en strekt de vleugels uit naar de lucht.
Telkens weer, zonder voorbehoud.
De vogel vraagt niet
voor wie en waarom ...
De bloem reikt naar het licht
met schitterende vormen en kleuren
en vult de lucht met tintelende geuren.
Telkens weer, zonder voorbehoud.
De bloem vraagt niet
voor wie en waarom ...
Het is de mens voorbehouden,
telkens weer te vragen
voor wie, waarom en waarheen ...
Telkens onderweg en op weg
naar het doel,
naar de bestemming.
Het is de mens alleen,
die leeft onder voorbehoud,
hetgeen hem weerhoudt,
enkel te zijn -
zich zelf te zijn !
Wij gaan
ieder voor zich
de smalle weg
over de hoofden van de doden
- bijna zonder angst -
in het ritme van ons hart,
als waren wij beschermd,
zolang de liefde
duurt.
Zo gaan wij
tussen vlinders en vogels
in een verbazend evenwicht
naar een morgen van boomtoppen
- groen, goud en blauw -
en naar het ontwaken
van de geliefde ogen.
Hilde Domin
De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
Al je licht stroomt binnen, duurzaam, hard
als steen.
Je komt
zo onbeweeglijk, zo in jezelf gekeerd.
Het diepe.
In je enige bestaan,
je enige licht,
brand je voor altijd.
José Angel Valente
De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
Men zou moeten kunnen weggaan
En toch zijn als een boom:
Alsof de wortel in de bodem bleef
Als trok het landschap voorbij en wij stonden vast.
Men moet de adem inhouden,
Tot de wind nalaat
En de vreemde lucht om ons heen begint te draaien,
Tot het spel van licht en schaduw,
Van groen en blauw,
De oude vormen toont,
En wij thuis zijn,
Waar dat ook is,
En kunnen neerzitten en aanleunen.
Hilde Domin
De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
Aanvaarden is essentieel voor de kwaliteit van leven!
Dit werd me ooit zo ingegeven...
Het landde in mijn hart.. en beroerde me
Het kuste aan mijn smart..en troostte me
Het streelde zacht de pijn in heel mijn wezen...
En even...heel even maar,voelde ik:Ik heb niets te vrezen!
Aanvaarden is zo veel meer dan je verzoenen met je lot.
Het is ja zeggen tegen je oorsprong waarin je verankerd bent..
En omarmen van het Oneindige..van God
die jou liefheeft en die jij in je kern herkent.
Gerry Snikkers
De Tien Geboden, zijn geen verboden,
maar wegwijzers!
Het licht begint te wandelen door het
huis
en raakt de dingen aan. Wij eten
ons vroege brood gedoopt in zon.
Je hebt het witte kleed gespreid
en grassen in een glas gezet.
Dit is de dag waarop de arbeid rust.
De handpalm is geopend naar het licht.
JAREN later
op een heldere middag
vol nuchtere geluiden
en bezigheden in een huis
dat je nooit heeft gekend,
herinner ik mij plotseling
hoe zacht je ogen werden
als je me aankeek.
En even verschijn je mij
ten voeten uit, onverwacht
overgekomen uit het tijdloze.
Zo zacht zijn je ogen
dat ze mij verzoenen
met je weggaan, sneller
en onverwachter dan je komst.
Laat ik nooit vergeten, dat er
een boom op de heuvel staat -
ergens, ver weg,
waar dan ook-een boom zonder naam,
bevriend met de komende avonden.
Een boom op de heuvel.
Die zal me eraan herinneren
hoe wakkere ogen zwerven in het gras,
hoe in de diepten van de dakloze nacht
de stemmen van de krekels aanzwellen.
Een boom op de heuvel.
Dat hij van me zal houden
en me nooit zal vergeten.
Hij is naamloos, ik zal hem
geduld en groene stilte noemen.
Een boom-zulk een ranke
belichaming van mijn gedachte! -
staat op de heuvel, verenigd met de wolken,
luisterend naar de duistere sprookjes,
die de wind hem toefluistert.
Ik kan er niet omheen
Zelfs als ik het zou willen
Want mijn verlangen stillen
dat kan mijn God alleen.
Met deze, voor mij, mooie woorden, neem ik weerom afscheid.
Ik plaatst deze foto hierbij omdat we nog een laatste winterprik krijgen, zegt de weerman. Ik hou van een landschap onder de sneeuw, maar.... Hou het veilig en gezond! Warme groeten,
