Goedenavond Robbe,
De vleugels van Icaros waren van was. Die van jou zijn van satijn.
Maar beiden, willen jullie vliegen.
Opgepast dus met de warmte en het vuur .
Van de verleiding.
Maar vlinders van papier die verdrinken dan weeral.
In het water.
Het zal altijd wel wat zijn in het leven.
En ik merk dat jij geleefd hebt. En nog.
Mag ik je als avondgroet de tekst van een mooi liedje sturen.
Doe je ogen dicht en luister.
Naar jouw vlinder. Waar en wie dat ook moge zijn.
Verdronken Vlinder
Lennaert Nijgh
Zo te sterven op het water met je vleugels van papier,
zo maar drijven na het vliegen in de wolken drijf je hier,
met je kleuren die vervagen zonder zoeken, zonder vragen,
eindelijk voor altijd rusten en de bloemen die je kuste,
geuren die je hebt geweten, alles kan je nu vergeten,
op het water wieg je heen en weer,
zo te sterven op het water met je vleugels van papier.
Als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht,
als een vlinder altijd vrij en voor het leven op de vlucht,
wil ik sterven op het water, maar dat is een zorg van later,
ik wil nu als vlinder vliegen, op de bloemen blaren wiegen,
maar zo hoog kan ik niet komen, dus ik vlieg maar in mijn dromen,
altijd ben ik voor het leven op de vlucht,
als een vlinder die toch vliegen kan tot in de blauwe lucht.
Om te leven dacht ik je zou een vlinder moeten zijn,
om te vliegen heel ver weg van alle leven, alle pijn,
maar ik heb niet langer hinder van jaloers zijn op een vlinder,
Als zelfs vlinders moeten sterven laat ik niet mijn vreugd bederven,
ik kan zonder vliegen leven, wat zal ik nog langer geven,
om een vlinder die verdronken is in mei,
om te leven hoef ik echt geen vlinder meer te zijn.
Uvi
maar....alé ben eerlijk... er zit wat waarheid in 
(