Op een grote middelbare school ergens in een stad in ons rijke Vlaanderland
’s Morgens vroeg maken ouders lunch pakketten met boterhammen klaar welke hun zonen en dochters kunnen meenamen naar school.
Het is een grote school, er is een self-service waar kan gekozen worden uit warme maaltijden, belegde broodjes en dergelijke.
Daarvoor dienen de leerlingen een kaart te kopen, met deze kaart kunnen ze betalen en op het einde van de maand wordt de gedetailleerde rekening naar de ouders gestuurd.
Tot daar geen vuiltje aan de lucht.
Na de mliddag, toen de namiddaglessen weer begonnen waren, liep een leerkracht welke het eerste uur vrij had, de gangen door.
Daar zag ze een nonnetje rommelen in een propvolle vuilzak. Ze bleef staan en vroeg de zuster wat er gebeurde. De zuster haalde één voor één luchpakketten boven, boterhammen niet eens aangeraakt, ze ontdeed ze van plastiek of zilverpapier en gooide ze in een grote bak.
De leerkracht was heel verbaasd, kon haar ogen niet geloven en vroeg wat er gebeurde.
De zuster leek dit heel gewoon te vinden, ze deed dit al jaren.
Een boer komt later de boterhammen ophalen voor de varkens.
Er staken ook sandwiches tussen, gekocht in de self-service, slechts eenmaal van gebeten.
Leerlingen gooien hun lunchpakketten zomaar in de vuilnisbak en kopen iets anders in de self-service, zelfs dan staat het hen soms niet aan, geen probleem, ook maar in de vuilbak.
Het was echt een rpopvolle zak!
Toen de leerkracht mij dat vertelde geloofde ik zelf mijn eigen oren niet.
Hoe kunnen jongeren zo handelen met waardevol voedsel?
Hoe reageren die ouders als ze de rekening gepresenteerd krijgen? Keuren zij dat goed, ze krijgen thuis de rekening!!!!!!!! En dat blijft duren!!!!!!
Is dit niet wraakroepend? En dat duurt al jaren!
De leerkracht, vrijwilligster in tal van ontwikkelingsprojecten, heeft dit aangekaart in de werkgroep waartoe zij behoort op de school, niemand wist wat er zich ’s middags op die gang afspeelt, zij zijn op dat moment ofwel in de klas of naar huis, ook de leerlingen bevinden zich in hun klassen.
Binnenkort wordt door de werkgroep een sensibiliseringsactie op touw gezet en met fotomateriaal van hongerende kinderen.
Hopelijk beseffen de leerlingen waar ze mee bezig zijn!
Zoniet ziet de toekomst er niet rooskleurig uit!
Zijn zij niet de ouders van morgen? Waar ligt hun verantwoordelijkheidsgevoel?
Als ouders daarin meegaan waar ligt hun eigen waardenschaal?
Geloof mij, het heeft mij deze nacht flink beziggehouden!
gustilpe
Hierbij aansluitend een paar strofen uit een lied geschreven door een arbeidend kind:
Volkslied van Peruaanse kindarbeiders
Ik ben geen geweldig kind
en ik heb niet veel speelgoed
maar ik ben een vrolijk kind,
een arbeidend kind.
ik zing u over de kinderen
de armen van mijn land,
om hoop samen te bundelen
in een succesvolle vereniging
ik ontvang nooit prijzen
maar ik lijd wel veel,
als ik snoep ga verkopen
om te kunnen eten
ik wil niet lijdend leven,
hongerend zonder te studeren,
ik vecht voor mijn rechten,
met jou zal ik het beter doen.
vriendschap is het kostbaarste geschenk!