Lieve Alter,
"Zwervertje" schreef ik vanuit mijn eigen ervaring...?!
Een heel verhaal was het!
Laat nu op een Pinkstermaandag, lang geleden "toen er nog gecrosst werd bij ons hier in "de hoog wei", mijn kinderen komen aandragen met een verloren gelopen hond, een zwarte cocker.
Ik wist meteen al dat die niet zo verloren was, de kale snuit bewees dat ie
uren onder een poort of wat dan ook gluurde.
We gaven haar, want het was een "zij", eten, borstelden haar pels schoon,
zetten haar weer buiten want je wist toch niet van wie ze was en misschien zochten de eigenaars nu als bezeten naar hun hond.
Ze bleef liggen in ons kleine voortuintje, gefixeerd starend naar de voordeur.
Mijn hart smolt..
We haalden haar terug binnen verwittigden wie we moesten verwittigen en begonnen stilaan de hoop te koesteren dat niemand haar zou opeisen.
Al het mogelijke hebben we gedaan om de eigenaar te vinden.
Vergeefse moeite.
Nooit gevonden...Gelukkig maar!
Een getormenteerde hond die als we wandelden een straatje om wou als
een cafédeur openstond en lachende mannenstemmen weerklonken ...
Zij is (en intussen was) mijn onafscheidelijke vriendin geworden, volgde me overal...zelfs toen ze nog amper kon...
.......................................
Bedankt om het gedichtje te plaatsen.
Janina
.....en daarom, voor we elkander weer vergeten,
laten we zacht zijn voor elkander, kind. (A.R. Holst)