Gewoon, gedichten - 3

[sunset]

snoeien om te groeien?

vandaag wil ik over andere dingen schrijven
het lied van de hemel aanheffen over ‘t denken
en gezang van gevoel hoogachten, al verstom ik
telkens wanneer ik weer in leegte grijp
het warme mee-leven zich aan mij onttrekt
omdat het verleden toekomst blijkt
morgen volgt op vandaag;
want elk woord dat zij zingen is kleurloos
dwingt tot verplicht zwijgen

daar zijn geen koningen meer
geen mensen; enkel nog angsten.
**********
sunset 30-10-2010
**********


Toelichting voor mijn Belgische vrienden:
De titel is wat de Nederlandse minderheidsregering, gedoogd door de rechts extreme PVV, als motto gekozen heeft.

[sunset]

oktobermijmering

wind werpt regenschaduw van bomen
op de weg tot ik ze niet meer zie
dansen nog kraaien en meeuwen

er ligt een wit vogellijkje op de oever
ogen geopend staart zij naar snelle
jagende wolken die de dag versluieren

water spoelt stof wanneer het licht wordt
blijft blauw terug en vleugels rusten
op dijkpalen spiegels op de kop.
**********
sunset 31-10-2010
**********

[bo'ke]

sunset

bedankt voor het mooie gedicht


een lieve groet
bo'ke

[_Nele_]

lieve Sunset,

heerlijk hier genieten van je mooie gedichten!

Een fijn lang weekend

liefs

Nele

[elisa20]

Dag Sunset

Dank voor je mooi gedicht, 'Halloween'
- mysterieus en griezelig - ,
dat je in mijn topic plaatste


Jouw poëzie ...
graag je pareltjes gelezen,

Novembergroetjes,
elisa

[sunset]

.
.
.
bo'ke,
Dank je voor je bezoekje en je woordjes hier. Ik wens je een mijmerende Allerheiligen-maandag.
Liefs en warme knuf, sunset



Nele,
Ook jij bedankt voor het moois dat je achterliet en een rustige Allerheiligen-maandag gewenst.
Liefs en genegen groet, sunset



elisa,
Dank dank voor je woordjes hier. En nog een rustige Allerheiligen-dag.
Lieve warme groet, sunset
.

[sunset]

harry mulisch is dood

heel stil zweeft mij een koude wind door ‘t venster
vertelt mij van het snelle lijfelijk sterven
ik hoor hoe hij mij fluistert over eerdere tijden;
nu ligt een pen voor altijd neer, een woordenstroom is dood
en jij verlost uit ’t aardse lijden

nog leeft je stem prozaïsch in je werken
- ‘k doe hard mijn best om niet te huilen -
je afscheid wil ik eren met dit schrijven
want het verlies van jou is echt niet te bevatten;
als ’t had gekund, had ik wel willen ruilen.
**********
sunset 31-10-2010
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Als dank voor het gevoelvol gedicht dat je in ons laar
hebt geplaatst, wou ik er een ppt van maken.
Begin november is altijd (voor bijna iedereen) een
moeilijke periode vol herinneringen aan verloren dierbaren
en, de herfstfeer die zoveel nostalgie met zich meebrengt,
weegt soms heel zwaar op onze ziel en kwelt ons hart !

Je hebt een magnifieke ode gebracht aan Harry Mulisch,
een heel grote schrijver maar ook een begripvolle en goede
mens (volgens diegenen die hem kennen)

Je weet dat we dagelijks bij jou langskomen en genieten
van je bijzondere schrijfsels !

Lieve warme novembergroetjes van ons beiden

Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je, jullie wel voor het moois dat jullie hier plaatsten en ook voor je, jullie mooi-warme woorden. Ik voel me vereerd en dankbaar-blij.
Liefs en knuf, groetjes en nog een heel fijne dinsdag,
sunset
.

[sunset]

waar was het toch

op plaatsten dat ik word verbruikt
voelt het niet goed - al voel ik wel
verdoofde smart waarover jij je vouwt -
in ‘t nu gekotst, beschadigd
maar met protest nog in mijn mond
luistert er nooit echt iemand

waar is ‘t begin
dit zwerven door de nachten
tot in onmacht
en alles wat ik kan bedenken
is te weinig
alles wat ik zie, te veel

ben ik niet meer maar ook niet minder
tragisch hoe wereld zich in mij verliest
en van mij afscheid neemt?
want ik ben niets meer
dan tegengewicht van een geheel,

en dat zelfs zonder nooduitgang.
**********
sunset 02-11-2010
**********

[sunset]

een heel andere geur

en plots, in de nacht:
een ritselen alsof insecten
uit hun cocon vleugelen
vlinders namen stoffen
op vensters door stemmen
uitgewist de tijd-

loze woorden die door boeken slingeren
zich aan elkaar vasthouden
en naar de randen glijden
alsof ’t hoog water is,
een aardbeving
vallen zij uit het gebondene
als vergeten klavertjes van vier

weer neergelegd tussen de pagina’s
zullen zij langzaam wortelen
nieuwe blaadjes krijgen, bloeien
in vertrouwd klinkende taal

maar hun geur,
hun geur zal een heel andere zijn.
**********
sunset 03-11-2010
**********

[sunset]

volop november

alsof ik niet wist dat dagen namen dragen
beveel ik de ochtend: word licht
maar de avond houd ik niet wanneer hij verschemert
kan zelfs dat woord niet zeggen
een woord dat zich op de rand nestelt

waar wij op klippen hurken, neerkijken op zee
en zien hoe de aarde soms openscheurt
schuiven wij zomergras aan de kant
schrapen gaten in zandige grond
hebben vuursteensmaak in de mond

jij gelooft dat een stroom mensen weg draagt
en zij er dan gewoon niet meer zijn;
dat bevalt je wel want je houdt niet van tranen
noch van rouw of graven
zelfs niet van stenen

alsof ik niet wist dat dagen namen dragen
beveel ik ochtenden: word licht
en kan toch avonden niet houden wanneer zij verschemeren
zelfs geen woorden zeggen
woorden die zich nestelen op de rand.
**********
sunset 04-11-2010
**********

[sunset]

novemberdroefheid

in je haar goochelen libellen
en je ogen glanzen sterren

(de vrouw stond ik bij in haar kraambed)

je spraak is stroom in de beemden
beek voor molens; een geur van els en iris
en ik, stom als een meerval
sla driemaal op 't water
voor het zich opent
wij erin afdalen

het kind ontbindt zich van moeder;
bij zijn vroegste schreeuw
stijgen reigers op uit de weiden
verzamelen raven op korenvelden
en appelbomen kreunen onder vruchten

wanneer eerste rijm op de akkers ligt
brengt een libellenman mij terug naar een wereld
die koud is, donker, stil

enkel in mijn droom geuren nog waterlelies
zetten vlinders zich in mijn haar
en mijn ogen, waarin vislijven zwemmen
worden droevig verlangend

tot in de lente ik je zie spelen
- telkens voor maar een paar dagen -
fluisteren met waterlopen
je handen strekken
naar maagdelijke bloesems

jij klopt driemaal op de deur mijn zoon
en 't nat overstroomt mijn hart.
**********
sunset 05-11-2010
**********

[sunset]

novemberdagen

dagen uitgeleefde
haute couture: zwarte
weduwekleding
bleken de chrysanten

- doden lachen -

bloedrood vlammen amaryllissen
in winter robes dragend;
rillen tijdens 't dansen
als zij zich ontbloten.
**********
sunset 06-11-2010
**********

[sunset]

vol-handig

volgroeid leven
ook de liefde
weifelen midden
tussen hoogtes
die nog onbestendig
(zeg ik tussen
neus en lippen)
wankelen, vallen;
trekken me omhoog
aan laatste zonne-
stralen verkopen
zomer uit en ik

werp zelfs volhandig
licht en warmte
voor ’t koude front.
**********
sunset 07-11-2010
**********