Het leven zoals het is...(vervolg)

Almeria,
een volkse stad,
levendig,
geschraagd door tradities
en overleveringen.
Bewaakt door een
gigantisch Moors fort,
gezegend door de intens
blauwe zee onder een
wolkenloze hemel.

Boulevards en pleinen,
standbeelden en fonteinen.
Nauwe, oude straatjes,
tapasbars,
gezellige terrasjes,
buiten leven en eten.
Omgeven door de mediterrane
warmte en gevoel.

Almeria,
met z'n littekens van
de burgeroorlog,
z'n ondergronds netwerk
van schuilkelders,
het beruchte verleden.
Een stad om nooit te vergeten.

1 november bezoek
aan een stille wereld,
een tuin vol bloemen.

Mensen lopen ingetogen,
staan stil bij de graven,
bij herinneringen, leegte
en verlies.
De miezerige regen
houdt ons niet tegen,
sinds verleden jaar
zijn we beiden wezen.

De dood kleurt onze gesprekken
mistig en donker,
ook wij naderen de rand
van de wereld.

Een nieuwe ingemetselde plaat
van een urne nis valt ons op.
De naam doet ons schrikken,
een jeugdvriend van ons beiden.
We nemen zijn beeltenis
mee naar huis,
waar het ons nog dagenlang
blijft achtervolgen.

De zonnewende,
kerstmisavond,
gedempt licht,
flikkerende lampjes
in de kerstboom,
de zoete geur van kaarsen.

Gedachten die dwalen,
dierbare geesten
die binnendruppelen,
heimwee naar vervlogen jaren.

Kerstmuziek
en herinneringen ophalen.
De magie van kerstmis
en de utopische
vrede op aarde.

Een nieuw jaar,
we blijven er even
bij stille staan,
zo vlug is 2019
voorbij gegaan.

Een gevoel van onbehagen
bekruipt ons de laatste dagen.
Deze wereld voelt
vijandig en eindig.

Dit jaar zijn er weer
dierbaren en vrienden
heengegaan.
We stellen ons vragen,
hoe lang zijn we nog samen.
Is het een zegen,
dit niet te weten?

Einde POPOFF

Een vaste waarde
verdwijnt uit 't Stad.
Marleentje, Marleen,
zoals zij taarten bakt,
zo is er maar één.

Zo vers van haar hand,
zo heerlijk en zoet,
zo lekker en goed.

Een Antwerps icoon,
Marleentje, Marleen,
haar werk verdient
een KROON.

Wat een dag...
De zon staat
in een helder blauwe hemel,
ze kleurt de skeletachtige bomen
met een gouden gloed.
7 februari...
een bijna lente-dag.
Wij maken een culturele uitstap.

Gent,
daar wacht ons een bijzondere
tentoonstelling van een
middeleeuws genie...
Jan Van Eyck.

Hij inspireerde
talloze kunstenaars
met z'n
revolutionaire verftechniek.
Zijn geschilderde portretten
levensecht,
enkel de adem ontbreekt.
De geschilderde sculpturen
tastbaar levensecht.
Als sluitstuk
de aanbidding van het "lam"
prachtig gerestaureerd.

We staan in stille
verwondering en
bewondering.
Dit is een gezegende dag.

De wereld voelt
bedreigend aan,
het nieuws
verontrustend.

Een virus rukt op,
een ongecontroleerde invasie
tegen onze samenleving.

Plannen staan op wankele benen,
de toekomst oogt onzeker.
De dreiging wordt
geminimaliseerd,
de maatregelen daarentegen
versterken de vermoedens.

En ondertussen valt
de regen neer,
druilerig en triest,
uit een hemel melkwit,
de kleur van
een alles bedekkende
lijkwade.

We voelen ons bedreigd,
belaagd,
door een onzichtbaar
dodelijk gevaar,
juist nu het Lente wordt.

Onze wereld,
uit zijn verband gerukt,
alles door elkaar geschud,
ontreddering,
onzekerheid
afsluiting en eenzaamheid,
terwijl de krokussen
en de paasbloemen bloeien.

Deze Lente
zullen we niet gauw vergeten,
degenen die hem overleven.

De vijand nadert,
we sluiten ons op
in ons "kot",
buiten bloeit de magnolia
in een uitbundige pracht.

De zon hangt
stralend in de blauwe lucht,
de natuur komt tot leven,
sappig groen aan de
bomen en struiken.

Ja 't is Lente,
een vijandige Lente.
Mensen lopen met
maskers op,
handschoenen aan hun handen.
Ze stappen haastig,
ver van elkaar,
ontdaan van elk praatje.
Achter de hoek
schuilt misschien het gevaar,
alleen hun 4 muren
zijn een veilige haven.

Dit lenteweekend
leunt aan bij de zomer.
Ramen en deuren open.

Een zomer die fel
komt aangestormd.
Een zomer met verwaterde plannen
onzekerheid allerhande.

We voelen ons bedreigd,
in alle facetten van het leven,
niets biedt nog zekerheid.

Hoe wankel is onze maatschappij,
gebouwd op vermolmende
houten poten.
Amper vier weken knaagt het virus
aan de funderingen
en grote barsten verschijnen
in de samenleving.
Hoe moet dit eindigen...?

Paaszondag

Een feestdag
met alle attributen.
Volle zon, aangename
temperaturen.
Maar geen warmte en
vrolijkheid.
Geen geritsel
tussen de struiken,
geen uitbundig gelach,
geen paaseieren in het gras.
Alleen wij samen
op het terras.

Met een wijntje en
een zoetje,
voor troost en samenhorigheid.
We leven de corona maatregelen na...

Kunstgras...

Mijn man
houdt van een mooie gazon
en liefst zonder onkruid,
als dat kon.

Ik zeg hem dan wel eens terloops,
das niet zoals het hoort,
de natuur is verscheidenheid
en alleen gras,
een uitzonderlijkheid.

De lange, hete zomer
van verleden jaar
heeft er natuurlijk geen goed
aan gedaan.
Het onkruid deinde volop
op de plaatsen waar de gazon
is kapot.
Een ramp zegt mijn man
dat wordt weer een nieuwe
dit voorjaar...de zoveelste.

Toen ik de reklame zag,
"mannen maaien geen gras"
das een super idee,
een nepgazon,
nooit meer afdoen,
geen waterverspilling,
geen onkruid,
geen vergif,
en bovenal altijd groen...

Bezie het als een kerstboom,
iedereen vindt dat nu al normaal,
een boom van plastiek,
waarom dan ook geen kunstgazon...

2 mei...
en weer een jaartje erbij.
't Gaat zo rap,
zo vlug,
het telt alsmaar "up".

Verjaardagswensen
rollen binnen,
met een klik en een biep,
koud en afstandelijk.
Ze wensen me
nog vele gezonde jaren,
daarom moeten
we afstand bewaren.

Dit is een verjaardag
in mineur,
zonder vrolijkheid
of kleur,
en ja,
het kan erger,
maar das een zwakke troost,
ik mis mijn liefhebbende kroost.

Langzaam
worden de teugels gevierd,
de vrijheid lonkt,
het lijkt wel alsof
iedereen in de startblokken stond.

Nochtans
brandt er in menig hoofd
een waarschuwend vlammetje,
hou het in 't oog.

De vijand is er nog steeds,
hij trekt zich terug,
hij wacht,
tot iedereen verzwakt.

Het verloop is onzeker,
het ongeduld groot,
er liggen bij menigen
plannen in de schuif.
De zon, de blauwe lucht,
mooie dagen,
we willen ons leven terug.