Verhalen uit de wereld

[bo'ke]

- vrouw-

Laat vrouw, vrouw zijn
met ambitie.
Laat haar sierlijk zijn
met respect
waardig op handen gedragen.
Zodat zij niet wordt uitgebuit,
verhandeld
tot haar hart verbrijzelt.

bo'ke

[krakje]

eentje gemaakt maar beetje anders,
seffens gaan eten ten voordelen van ziekenzorg
in mijn jeugddorp, nog een fijne zondag
met de groetjes van krakje,

kom straks lezen,

[gustilpe]

Alter,

graag bedankt ik jou voor het mooi ppt'ke dat je maakte met mijn gedicht 'Vasten'.

Krakje,

je hebt veel inspiratie hoor, fijn om jouw werkjes hier mogen bekjken.

Yna,

ook jouw werkje mag mijn topic sieren!

bo'ke,

mocht jouw wens eens waar zijn over de gehele wereld wat je schreef over - vrouw- Fijn dat je er was!

Een heel fijne avond wens ik jullie met een lieve dankjewel!

gustilpe

[gustilpe]

Vandaag mocht ik deelnemen aan ‘ARTIEST GEBOEKT’ een literair ontbijt met bubbels.

Artiesten op doortocht langsheen de cultuur- en gemeenschapscentra houden even halt in de bibliotheken voor ‘een goed gesprek’. Machteld Timmermans besprak met Hugo Heenvliet ?? de zeven boeken die haar leven hebben gekleurd.

Haar thema : zoeken naar AUTENTICITEIT , naar WAARDEN (oa. VERBONDENHEID, solidariteit)

Onze opdracht : opnieuw verhalen vertellen, de oude waarden (waarheden) niet laten verloren gaan. Zij doet dit via haar bewerkingen van klassieke toneelstukken.

Machteld Timmermans, actrice, brengt ook ‘Het Ongerijmde “Kwakzalver”, een hedendaagse versie van het bekende stuk van Molière in cultuur-en gemeenschapscentra, ze was eveneens te gast in het Cultuurcentrum de Ploter in Ternat, spijtig heb ik het niet gezien.

Met een veertigtal mensen namen we deel aan het gebeuren. Machteld Timmermans vertelde met heel veel passie over haar lievelingsboeken, over de zoektocht naar authenticiteit en keuzes maken, over waarden in oude verhalen, over de teloorgang, over opvoeding en geconditioneerd worden door de tijdsgeest, door de reclame, en het omgaan er mee.

Een zeer boeiende voormiddag!

Aan iedereen die hier voorbij komt een heel fijne zondagavond!

gustilpe

[Alterego1]

Dichter Jan Van Nijlen

Een onzer allergrootste dichters,gelauwerd met de Staatsprijs
voor Letterkunde in 1955 en de Constant Huygensprijs in 1963.
Maar tegelijkertijd misschien ook wel de meest godvergeten
dichter in dit land.
Geboren te Antwerpen,in de drukke Carnotstraat waar zijn
vader een effectenhandel had,op 10 November 1884,en
overleden te Ukkel op 14 Augustus 1965.
Hij was een tijdgenoot en grote vriend van Willem Elsschot.
Fons(De Ridder) en Jan groeiden samen op,en werden later
als grootmeesters van het woord erkend.Ze waren de
eerste Vlamingen die de Constant Huygensprijs wonnen,
Elsschot in 1955 en Van Nijlen in 1963.

Zijn gedicht 'Bericht aan de reizigers' zal waarschijnlijk
in het Centraal Station te Antwerpen een ereplaats krijgen.
Mede onder impuls van schrijfster Brigitte Raskin,die de lang
gekoesterde verwachting van wijlen Johan Anthierens
daaromtrent tot stand wil zien komen.

Bericht aan de reizigers

Bestijg de trein nooit zonder uw valies met dromen,
dan vindt ge in elke stad behoorlijk onderkomen.

Zit rustig en geduldig naast het open raam:
gij zijt een reiziger en niemand kent uw naam.

Zoek in 't verleden weer uw frisse kinderogen,
kijk nonchalant en scherp, droomrig en opgetogen.

Al wat ge groeien ziet op 't zwarte voorjaarsland,
wees overtuigd: het werd alleen voor u geplant.

Laat handelsreizigers over de filmcensuur
hun woordje zeggen: God glimlacht en kiest zijn uur.

Groet minzaam de stationschefs achter hun groen hekken,
want zonder hun signaal zou nooit één trein vertrekken.

En als de trein niet voort wil, zeer ten detrimente
van uwe lust en hoop en zuurbetaalde centen,

Blijf kalm en open uw valies; put uit zijn voorraad
en ge ondervindt dat nooit een enkel uur te loor gaat.

En arriveert de trein in een vreemdsoortig oord,
waarvan ge in uw bestaan de naam nooit hebt gehoord,

Dan is het doel bereikt, dan leert gij eerst wat reizen
betekent voor de dolaards en de ware wijzen...

Wees vooral niet verbaasd dat, langs gewone bomen,
een doodgewone trein u voert naar 't hart van Rome.

Jan van Nijlen
uit Verzamelde Gedichten (1964)

[Alterego1]

Gustilpe,

Dit schreef ik enkele jaren geleden.


Dichter Jan Van Nijlen

Een onzer allergrootste dichters,gelauwerd met de Staatsprijs
voor Letterkunde in 1955 en de Constant Huygensprijs in 1963.
Maar tegelijkertijd misschien ook wel de meest godvergeten
dichter in dit land.
Geboren te Antwerpen,in de drukke Carnotstraat waar zijn
vader een effectenhandel had,op 10 November 1884,en
overleden te Ukkel op 14 Augustus 1965.
Hij was een tijdgenoot en grote vriend van Willem Elsschot.
Fons(De Ridder) en Jan groeiden samen op,en werden later
als grootmeesters van het woord erkend.Ze waren de
eerste Vlamingen die de Constant Huygensprijs wonnen,
Elsschot in 1955 en Van Nijlen in 1963.

Zijn vader wou hem in zijn effectenhandel opleiden,en Jan
kwam bij pa in dienst.Maar als lid van de 'garde civique',de
'burgerwacht',leerde hij in de kroegen de vrouwtjes kennen,
en met een er van trok hij naar Parijs.De ontluikende dichter
verkoos een bohemersleven in Parijs boven het geld van zijn
vader.
Niet voor lang,want zijn oom August Van Nijlen,die directeur
was van het katholieke dagblad La Métropole,ging zijn neef
in Parijs terughalen,hij wist dat Jan een vlotte pen had.
Alzo werd Jan Van Nijlen in de journalistiek voor de leeuwen
gegooid.Daarbij debuteerde hij als dichter in het Nederlands
onder de schuilnaam Jan Van Leenen,eerst in "Dietsche
Warande en Belfort",nadien ook in het door Jozef Muls opge-
richte "Vlaamsche Arbeid".

In 1910 sloot hij eeuwige vriendschap met de aristocratische
essayist Jan Greshoff,en in 1911 trad hij in het huwelijk met
de lieftallige Griet Van Eeckhoven.Drie jaar later,in 1914,toen
de Duitsers ons land binnenvielen,vluchtte hij met zijn vrouw
naar Nederland,waar ze in Apeldoorn onderdak vonden bij de
moeder van Jan Greshoff.Van daaruit trokken ze verder naar
Den Haag,waar in 1916 hun eerste dochter Sofie geboren werd.
Hij was er ook getuige van het overlijden van schilder en beeld-
houwer Rik Wouters die op 33 jarige leeftijd heenging.

In 1919,het oorlogsgeweld was geluwd,stuurde vriend en
kunstschilder Jakob Smits een brief naar Minister van Justitie,
Emile Vandervelde,om de inmiddels 35-jarige Jan Van Nijlen
als vertaler in dienst te nemen.Zo werd Jan dan staatsambtenaar,
eerst als vertaler,nadien als directeur,met wetten,verordeningen
en Koninklijke Besluiten voor Het Staatsblad te vertalen.En omdat
hij zo knap was in calligrafisch schrift viel hem ook de eer te beurt
alles wat met het Koningshuis te maken had,bevallingen,huwelijken
en dynastieke overlijdens in het grote monarchenboek te calligraferen.
Om het gemak verhuisde hij van Antwerpen naar Brussel,eerst Vorst,
daarna defintief in Ukkel waar in 1921 zoon Karel geboren werd.

Van Nijlen maakte van zijn privéleven een ware puinhoop,naar
buiten toe was hij de bedeesde dichter,een en al beschaving,sobere
beminnelijkheid en mild begrip.Maar thuis gedroeg hij zich echt
onhandelbaar,zowel als echtgenoot en als vader.In momenten van
woede,en die waren nogal frekwent,verweet hij zijn gezin een blok
aan zijn been te zijn,die zijn literaire aspiraties belemmerden.Hij
specialiseerde zich full-time in onvrede,bij de minste woorden-
wisseling met zijn vrouw Griet zocht hij de kroeg op.En naarmate
hij troost zocht in de drank,stapelden de scénes zich op.In de kroeg
schreef hij zijn verzen,dronk er zijn 'geuze' en voelde er zich verlost
van de sociale,familiale en morele verplichtingen die hem zogezegd
hinderden.

Van zijn dochter Sofie kon hij nogal wat verdragen,maar zoon Karel
was voor hem meestal de kop van Jut.Vader en zoon konden het niet
met elkaar vinden.
Tijdens de tweede wereldoorlog was Karel bij het verzet aangesloten,
wat hem dramatisch zou opbreken.Een eerste maal werd hij door de
Gestapo gearresteerd in februari 1944,maar hij wist te ontsnappen in
het station van Leuven.Hij dook onder,maar kon zich niet bedwingen
binnen te blijven,op 2 April 1944 bezocht Jan Van Nijlen zijn zoon
Karel op diens geheime adres,en bezwoer hem zich gedeisd te houden,
maar Karel wilde niet luisteren.De Gestapo kwam hem op het spoor,
en de 23-jarige Karel,al gehuwd en vader van een zoontje,begon een
lijdensweg,eerst gevangenis van St-Gillis,daarna achtereenvolgens in
Breendonk,Buchenwald,Sangerhausen en het kamp van Ellrich dat
hij begin februari 1945 niet overleefde.

De moeder van Karel,die goedhartige Griet Van Eeckhoven smolt weg
van verdriet,en vader Jan Van Nijlen raakte verstrikt in een mengeling
van schuldgevoel,wroeging en pijn.
Kort daarop ging ambtenaar Jan Van Nijlen met pensioen.
In September 1963 stierf zijn vrouw Griet Van Eeckhoven,na 52 jaar
met Jan Van Nijlen getrouwd geweest te zijn,hem bemind en
verduurd te hebben.

Jan Van Nijlen bleef dan op 78-jarige leeftijd ontredderd alleen achter.
Na enkele maanden sukkelen op het lege appartement,vond zijn dochter
Sofie het geraadzaam hem te doen opnemen in een familiepension,waar
hij verder wegkwijnde.In Augustus 1965 moest hij dringend opgenomen
worden in het Brusselse Moliere-ziekenhuis met een acute buikvliesont-
steking.
Jan Van Nijlen overleed er op 14 Augustus 1965.

Hierna het grafschrift dat Jan Van Nijlen voor zichzelf reserveerde:

Hij was een stille,zeer bedeesde man,
die hield van bloemen,dieren en insekten.
totdat het warme gras zijn lichaam dekte:
't is nu gedaan met de heer Nijlen (van)

Hij was een mus op het maatschappelijk dak,
hij kon geen vrede met de mensen vinden,
en libertijnen en pastoorsgezinden
stak hij glimlachend in dezelfde zak

Hij zei adieu alvorens aan te komen
hij vond met moeite het persoonlijk nest,
voor zijn ultieme slaap.Zijn oude dromen
zijn,nu in gruis,een zeer behoorlijk mest.

Het is zeker niet zijn mooiste gedicht,ook niet het meest gelukte,maar
't typeert wel de zwaarmoedige kijk op zijn eigen leven.
Hij is in alle stilte heengegaan,totaal uitgeleefd.

Alterego

[Bosrankje]

Lieve Gustilpe, we waren beiden bezig om iets bij jou te plaatsen
zonder het te weten. Alter over Jan Van Nijlen en 'bericht aan de
reiziger' (ook bij bo'ke en Rapke natuurlijk ) en ik was een
ppt aan 't maken over het mooi gedicht van de harmonikaspeler !

Met plezier heb ik weer alles gelezen : o.a. je prachtig verwoord
gedicht over de lente en ook jouw interessante tekst over de vrouwen
in Peru op 8 maart, (Internationale vrouwendag).

Bedankt voor jouw lief bezoek in onze topics en tot schrijfs

Alter en Rankje

[gustilpe]

Alter,

met veel interesse las ik over de achtergrond en het leven die je hier plaatste over Jan Van Nijlen.
Je schreef: "Een onzer allergrootste dichters,gelauwerd met de Staatsprijs
voor Letterkunde in 1955 en de Constant Huygensprijs in 1963.
Maar tegelijkertijd misschien ook wel de meest godvergeten
dichter in dit land."
Ook ik kende Jan Van Nijlen niet. Heel toevallig zag ik het gedichtje 'De harmonikaspeler' liggen in de bib, ik ben blij dat ik het op jouw topic plaatste, alzo krijg ik hier de voor mij nieuwe informatie.

'Bericht aan de reizigers' heb ik heel graag gelezen, ik hoop dat het lukt een ereplaats te krijgen in het Centraal Station te Antwerpen. Als ik er kom zal ik er zeker op zoek naar gaan.

Van harte bedankt voor de informatie, ook voor het gedicht op zijn grafschrift. Het geheel zal ik bewaren.

Rankje,

ik dacht het gedicht 'De harmonikaspeler' ook hier te plaatsen en ik zie dat je er reeds een ppt van maakte Fijn dat je er ook was!


Nog een heel fijne avond tezamen!

Lieve groetjes,
gustilpe

[Bosrankje]

Graag gedaan

[krakje]

koud buiten dus amuseren aan pc,
het gedicht voor de reizigers heb ik ooit eens gelezen
in een boekje maar weet niet meer in welk;
dus toen ik het nu weer las, herinner ik het meooit gelezen had
een fijne maandag met de groetjes van krakje

afbeelding bloem van norman

[Norman12]

.
Groetjes met koude handen

[Bosrankje]

[gustilpe]

krakje,

een mooie bewerking met de bloem van Norman.
Ha je had dat gedicht 'De harmonikaspeler' eerder al gelezen,
voor mij was het nieuw

Norman,

een onuitputtelijke bron boort jij steeds aan met welgekomen prenten.

Rankje,

bracht een heel lief plaatje mee

Voor jullie allen, een heel lieve dankjewel!

Een heel fijne dag lekker binnen!
gustilpe

[gustilpe]

Eigenlijk zou ik nu moeten in de Spaanse les zitten, wegens de overvloedige sneeuw gaat de les niet door en voel ik mij wat verloren, ik zou beter studeren maar eerst plaats plaats ik nog een gedicht die ik
meebracht uit de bib.

Aan iedereen die mocht langkomen wens ik een aangename dag
niettegenstaande het winterweer!

gustilpe


IMMORTELLEN XXV

Hoor ik nu op Sempre een waldhoorn,
Of ook wel een Turksche trom,
Dan moet ik zoo bitter weenen;
En - ik weet zelf niet waarom.

Vraagt een der werkende leden:
'Hoe kan een Turksche trom
Of een waldhoorn u zoo roeren?' -
Dan weet ik zelf niet waarom.

Is 't wijl in beetre dagen
Een vriend de Turksche trom
Niet overdienstlijk bespeelde? -
Ach, ik weet zelf niet waarom.

Piet Paaltjens
Snikken en grimlachjes
Uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep, 2003

ps. Sempre is de afkorting van Sempre Crescendo, het muzijkgezelscap der Leidsche studenten.

[Monika **]

.


lieve Gustilpe

ik hoop dat dit u ook mooi vind
hier mede dank ik u voor het mooie gedichtje
dat heeft me veel plezier gedaan
danke
liefs Monika