-
- Lieve mensen mijn dank voor alles, mettertijd breng ik iedereen een persoonlijk berichtje!
Gebeurtenissen..
De radio staat aan, de tekst dringt in één keer tot me door. Dana Winner galmt door de keuken en vertelt zo de luisteraars hoe gelukkig ze is op “ Het dak van de wereld “
Eerder nooit aandacht aan het liedje besteed, tot je ineens begint mee te denken.
Hoe zou het voelen om op het dak van de wereld te zijn, met mijn ogen bekeken of in mijn fantasie geweven?
De wereld is rond toch? Betekent dat, dat mijn tegenvoeter naar dezelfde hemel kijkt als ik?
Kan niet want daar is het nu donker, hooguit kan je daar een handvol sterren zien en een paar wolkjes maar dat is dan ook alles.
Zouden die sterren van ginderachter elfjes zijn, een groepje bij elkaar?
Hoe zou het dan kunnen dat wij straks naar dezelfde sterren zitten te kijken?
Onmogelijk dat die sterretjes dezelfde zijn, zeker geen elfjes. Wat een afstand zouden ze dan hebben afgelegd?
Die piepkleine wezentjes, dat kan toch niet!
Over dat “ dak “ wil ik niet nadenken, als er al een dak is, dan is het lek, omdat ik nat word als het regent, juist he.
‘ Het dak van de wereld. ‘
Zouden we dan dichter bij de hemel zijn? Even luisteren . . . neen ik hoor geen muziek!
Misschien dacht ik zo, zijn we dan lijfelijk dichter bij diegenen die op aarde zijn heen gegaan.
Vragen en nog eens vragen.
Denkelijk zijn er antwoorden, geleerd maar stoffig. Fantaseren ligt me beter.
Bomi.
- - - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
Zelfs met een knie nog dik en blauw
kom je ons verrassen met vragen
met een beetje fantasie raken we in elke schouw
en kunnen we zelfs alle slechtheid verjagen.
Fantasie... sprookjes... je kan er pracht van verhalen
mee creëren, rijk aan taal... wie houdt er niet van?
Ik zeker wel.
een spoedig herstel
bo
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
Lieve vriendinnen, een antwoordje volgt . . .
Bedankt.
Moeders.
Moeders overal ter wereld
hun gevoelens alom gelijk
blank of anders gekleurd,
jong of door leeftijd verweerd,
hun harten vol liefde en warmte,
delen, daar waar het nodig is.
Gul met hun liefde voor ’t leven,
vullen ze de uitgestoken hand.
Jong worden ze moeder,
hun dochters, op hún beurt
worden moeders voor ’t leven.
zo gaat de ketting altijd door,
een sieraad van leven geven,
bij elke nieuwe generatie schuift
ieder één schakel naar benêe
tot het lot anders beslist,
het laatste stukje wegknipt.
Steeds verder, altijd eender,
boven iets bij, onder iets weg.
Wie sterft valt uit de ketting
wordt herinnering, zorgvuldig
warm bewaard in de harten van
geliefden, familie en vrienden.
Niet vergeten, worden ze
een foto aan de muur of op de kast.
Een blijvende herinnering!
Bomi.
2009
- - - - - - - - - -
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!