Verdriet slijt nooit volgens mij.

Je kan die éne liefde hebben, inderdaad jàren terug en toch gaat zij nooit uit je gedachten. Misschien is er ooit hereniging, wie weet, enkel hoop kan een mens daarbij rechthouden...

Ik verloor mijn grote liefde aan het smerige lot,
meer dan vijftig jaar geleden.
De tijd is verdergegaan, de wereld veranderde,
maar mijn hart is nooit echt verder gegaan zonder haar.
Zij was mijn thuis in een wereld die mij weinig gaf.
In haar nabijheid voelde ik mij gezien, gekend, geliefd.
Toen het lot haar van mij wegrukte, bleef ik achter
met een leegte die geen woorden kent.
Je kunt leren leven met verlies, zeggen ze,
maar je leert het nooit begrijpen.
Meer dan een halve eeuw is verstreken,
en toch is zij elke dag bij mij.
In mijn gedachten, in kleine herinneringen,
in alles wat stilte nodig heeft.
Het gemis is niet verdwenen —
het heeft alleen een andere vorm aangenomen.
Stillere pijn, diepere liefde.
Soms vragen mensen of het niet slijt met de jaren.
Maar echte liefde slijt niet.
Ze verandert niet in herinnering alleen,
ze blijft leven, zelfs zonder aanraking.
Ik mis haar niet minder dan toen,
ik mis haar anders.
Het lot noemt men onpersoonlijk, toevallig, onvermijdelijk.
Maar voor wie achterblijft, voelt het vuil en oneerlijk.
Alsof iets zuivers is weggenomen
zonder reden, zonder waarschuwing.
Wat overblijft is trouw —
trouw aan wat er was, aan wat nooit vervangen werd.
Ik heb vele winters gekend sinds zij ging,
vele kerstmissen, vele stille dagen.
En telkens opnieuw is daar dat zachte, scherpe besef:
zij was mijn grote liefde,
en dat is zij nog steeds.
Meer dan vijftig jaar later draag ik haar niet als verleden,
maar als aanwezigheid in mij.
Want wie echt liefheeft, verliest nooit volledig.
Het gemis is groot,
maar de liefde is groter.

Vandaag dag op dag 51 jaar geleden ben ik je verloren.
Een halve eeuw, en toch voelt het soms alsof het gisteren was. Tijd is vreemd: hij gaat door, onverbiddelijk, maar hij heelt niet alles. Sommige leegtes blijven precies zo groot als op de dag dat ze ontstonden.
Mensen vieren kerst. Ze spreken over licht, over samen zijn, over warmte en geborgenheid. Voor velen is het een feest van herinneringen die zich blijven vernieuwen. Voor mij is kerst iets anders geworden. Sinds jij er niet meer bent, is kerst geen feest meer geweest. Het is een datum op de kalender die ieder jaar opnieuw iets openhaalt wat nooit gesloten is.
Het gemis heeft vele gezichten. Soms is het stil en zacht, als een dunne mist die overal om me heen hangt.[/attachment] Soms is het scherp en rauw, onverwacht, als een herinnering die zich aandient zonder waarschuwing. Het zit in kleine dingen: een geur, een lied, het licht dat door het raam valt op een wintermiddag. Dingen die voor anderen onschuldig zijn, maar voor mij een echo dragen van wat er niet meer is.
Ik heb geleerd te leven met jouw afwezigheid, maar niet zonder jou. Want iemand verliezen betekent niet dat die persoon verdwijnt. Jij leeft voort in alles wat je hebt achtergelaten: in woorden die ik me herinner, in gevoelens die nooit zijn verdwenen, in wie ik ben geworden. Het gemis is het bewijs van liefde. Alleen wie echt heeft liefgehad, kan zo diep missen.
Met de jaren is het verdriet veranderd, maar het is nooit verdwenen. Het is rustiger geworden, minder schreeuwend misschien, maar dieper geworteld. Het hoort bij mij, zoals schaduw bij licht hoort. En met kerst wordt die schaduw langer. Terwijl anderen tafels dekken en cadeaus uitpakken, zit ik met mijn gedachten bij jou. Bij hoe het had kunnen zijn. Bij wat nooit meer is gekomen.
Kerst is voor mij geen einde van het jaar, maar een herinnering aan een breuklijn in mijn leven. Aan een tijd vóór en een tijd ná jou. En toch… in dat gemis zit ook iets zachts. Want zolang ik je mis, besta jij nog. In mijn hart, in mijn gedachten, in mijn stilte.
51 jaar zijn voorbijgegaan, maar liefde kent geen kalender. Gemis veroudert niet. Het verandert van vorm, maar niet van betekenis. En zo draag ik jou met me mee, elk jaar opnieuw, vooral met kerst — niet in feestelijkheid, maar in stille trouw.
Met kerst denk ik aan jou. Niet met kaarsen en feestelijkheid, maar met stille trouw. Jij was mijn begin, mijn enige houvast, mijn enige ‘thuis’ want ik groeide op zonder familie in een tehuis. Dat jij er toen was, al was het kort, heeft mijn leven betekenis gegeven. Dat jij er niet meer bent, heeft het voorgoed veranderd.
En zolang ik je mis, besta jij nog.
Als de enige die mij zag.
Als de enige die om mij gaf.
Als de liefde die nooit vervangen is..

Liefste,

Met Valentijn fluistert de wind jouw naam,
alsof hij weet dat jij nog altijd bij mij staat.
De rozen bloeien zachter dan voorheen,
maar in mijn hart ben jij nooit heengegaan.

Eenenvijftig jaren dragen jouw licht,
als sterren die niet doven in de nacht.
De tijd nam je hand uit de mijne weg,
maar nooit jouw glimlach uit mijn gedachten.

Op deze dag van liefde, rood en teder,
leg ik mijn woorden stil bij jou neer.
Want wie écht liefheeft, verliest niet —
die bewaart voor altijd, telkens weer.