mijn man is overleden

Hallo Tina en de vrienden,

Ja het is allemaal niet simpel, het alleen zijn is zwaar
maar het helpt niks we kunnen niet in een putje zitten
en onzelf zielig vinden.. ik weet het wij hebben ook zo gezeten
"zie ons hier zitten", voetje voor voetje moeten we
uit de dip komen en ons leven weer in handen nemen
en na een tijd schrik je dat je denkt... hé,.. ik ben er nog
en alles draait verder... dewill zit in jouw situatie, gerarda,
en Riekske da's ook zo recent.. en nog zovelen zijn ons voorgegaan
bij Hugie is het op een andere manier... maar ook niet leuk..
falcon en Veertje zijn er ook doorgesparteld..en voor iedereen
is het een héél moeilijke tijd...ze (en ik) we hebben het allemaal
gedacht..: ik overleef het niet ...en ik wil niet meer...
maar het komt goed..echt waar ...na heel veel tijd..
Jij kan het ook.. en eens de dagen langer worden en de
lente komt eraan ...zal je zien dat de moed en
de levenslust beetje bij beetje bij jou ook terugkomt..
Als je buitenkan, en onder de mensen komt...
Eens iemand op de koffie vragen is een goed begin...
Een vriendin of een vriend waar je mee kan praten
over vanalles.. dat helpt je al en heel eind vooruit
Als je jezelf afsluit durven de mensen niet meer komen...
moeilijk ja....da's waar ... maar moeilijk kan ook....

En hier kan je ook naar de stad bellen en iemand vragen
om de sneeuw te ruimen..zij komen niet vanzelf het kost alleen
een belleke naar de sociale dienst van stad of gemeente...
en dat staat op de pc ook : via google kan je die vinden ..
al de diensten van jouw stad je belt er ene en ze geven je
het nummer van de dienst die je nodig hebt.

Veel sterkte Tina...ik wou dat ik méér kon doen....
Groetjes aan alle vrienden hier..