Lieve Angel en Ed,
ik ben effe helemaal alleen met ons kleindochtje, maar die slaapt hier rustig naast mij en onze Plush ligt dicht bij haar in de zetel er naast... De rest is allemaal de deur uit, inkopen doen...
Dus even tijd maken voor jullie nu...
Het is fijn te horen dat je toch al een beetje kan genieten van kleine dingen! Al is het de natuur en alles wat er in leeft... Ik weet dat het je rustig kan maken omdat het er zo rustig is, op het eerste zicht niks speciaal maar toch zo bijzonder... De kleuren, de geuren tco zo stabiel en veranderlijk... Niks of niemand stoort...
Ik heb veel mensen gekend die het moeilijk hadden in een periode van hun leven, maar bij jullie heb ik dat van heel dicht en heel intens kunnen "mee-beleven". Ik mag je nu wel zeggen dat je toestand me dikwijls diep heeft getroffen, hoe uitzichtloos het was, jullie machteloosheid, en de onmacht van ons om daar iets aan te veranderen...
Honderden keren hebben we getracht om je duidelijk te maken dat je het anders moest aanpakken, je leven in eigen handen nemen... En als het dan even lukte was er wel iets dat je terug uit evenwicht bracht.
En als ik je nu lees heb ik een immense bewondering voor jullie!!! Ik begrijp wel dat alles niet is opgelost hoor... kleine dingen kunnen jullie weer uit evenwicht brengen... Je zit nu in een herstelperiode en af en toe zullen verdriet en onmacht terug even de kop opsteken... maar ik voel wel dat je nu veel sterker bent dan enkele maanden geleden.
Ik hoop dat je stilaan alles een plaatsje kan geven om nadien nog meer van het leven te kunnen genieten.
En de aankoop van die woonwagen is nu echt wel iets om naar uit te kijken... Maar niet alleen dat... ook een nieuwe omgeving ontdekken. Even vluchten van waar je nu leeft wat dikwijls toch pijnlijke herinneringen oproept.
Nogmaals, we bewonderen jullie, en hopen dat je stilaan aan een nieuw leven kan beginnen... en, als het weer eens moeilijk is... kan je hier nog steeds terecht...
Trouwens, we hebben binnenkort iets te vieren denk ik... je 100e blz hier op je Hoekje... dat zegt ook veel hé!!!
Liefs,
Veertje & Falcon
P.s.: herinner me weer een periode van vroeger op Babbel dat Lijntrekker aan het knoeien was met de kerstverlichting en dat tot overmaat van ramp het water begon te stijgen tot aan zijn knieën... Raar dat ik van die periode nog veel beelden terug voor ogen krijg....
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...