Hoi Magrit,
Ik heb je verhaal gelezen en kan je zo goed begrijpen. 5 jr geleden heb ik ook mijn allerliefste moedertje verloren en het is heel moeilijk, maar het heeft allemaal zijn tijd nodig. De eerste kerst zonder haar, de eerste verjaardag zonder haar, de eerste moederdag zonder haar .... het zijn moeilijke dagen/tijden.
Ik heb mijn grootste troost gevonden in gedichten die ik op internet vond en voor mezelf mooi bewerkte en uittypte, ook het dikwijls lezen van deze gedichten gaf me veel troost. Nu gaat het wel beter met me maar je kan je moeder op de onmogelijkste momenten dat je het niet verwacht, nog heel erg missen. Sterkte. Ik geef je hierbij een paar gedichten:
De dag waarop je moeder sterft,
de dag die al je dagen,
van dan af aan
iets grijzer verft.....
(dit is zo waar je leven krijgt een andere betekenis na het overlijden van je moeder)
Eindejaarsdagen:
Prettige dagen, gelukkig nieuwjaar,
elk jaar wensen mensen dit weer aan elkaar.
De kaarten voorheen nog vol vrolijke kreten
'een fantastisch nieuwjaar' hoe konden we weten ....
Want Kerst deze keer is zo eenzaam, zo raar
niets is meer hetzelfde , dan 't vorige jaar.
Er is zoveel pijn, er zijn zoveel vragen,
die heviger zijn in deze donkere dagen.
Met Kerst gaan de kaarsen ter nagedachtenis aan
aan hen die dit jaar van ons zijn heengegaan.
En sturen we wensen als steun aan elkaar:
veel sterkte met kerst en het komende jaar.
Verjaardag:
het eerste jaar zonder jou
lijkt een verjaardag toch geen feest...
raar om te bedenken dat vorig jaar
nog jij erbij bent geweest...
dat lege plekje in de kamer
de herinnering waar jij altijd zat
in die tijd dat een verjaardag
net dat kleine beetje extra had ...
Moederdag
ik sta hier bij je graf
jouw pijn is nu de mijne
langzaam wordt hij minder
maar zal nooit , nooit echt verdwijnen.
Ik leg hier deze bloemen neer
maar deze dag, moederdag
zal nooit meer zijn zoals weleer...
Niemand ....
er komt een dag, vroeg of laat
dat zij, die jou het leven gaf,
het zelf helaas verlaat.
Er komt een dag, dat je alleen bent
nooit meer ben je iemands kind
nooit was iemand je zo dankbaar
niemand heeft je zo bemind.
Nooit meer dochter van je moeder
je kindertijd voorgoed voorbij
en niemand kan de leegte vullen die zij
mijn moeder, achterliet bij mij ...
zo kan ik nog wel even doorgaan .... het heeft me zo getroost, ik dank dan ook diegenen van wie de gedichten waren, al ken ik hun naam niet meer
Veel sterkte, je redt het wel...
Bloemschikkertje
Ik heb je verhaal gelezen en kan je zo goed begrijpen. 5 jr geleden heb ik ook mijn allerliefste moedertje verloren en het is heel moeilijk, maar het heeft allemaal zijn tijd nodig. De eerste kerst zonder haar, de eerste verjaardag zonder haar, de eerste moederdag zonder haar .... het zijn moeilijke dagen/tijden.
Ik heb mijn grootste troost gevonden in gedichten die ik op internet vond en voor mezelf mooi bewerkte en uittypte, ook het dikwijls lezen van deze gedichten gaf me veel troost. Nu gaat het wel beter met me maar je kan je moeder op de onmogelijkste momenten dat je het niet verwacht, nog heel erg missen. Sterkte. Ik geef je hierbij een paar gedichten:
De dag waarop je moeder sterft,
de dag die al je dagen,
van dan af aan
iets grijzer verft.....
(dit is zo waar je leven krijgt een andere betekenis na het overlijden van je moeder)
Eindejaarsdagen:
Prettige dagen, gelukkig nieuwjaar,
elk jaar wensen mensen dit weer aan elkaar.
De kaarten voorheen nog vol vrolijke kreten
'een fantastisch nieuwjaar' hoe konden we weten ....
Want Kerst deze keer is zo eenzaam, zo raar
niets is meer hetzelfde , dan 't vorige jaar.
Er is zoveel pijn, er zijn zoveel vragen,
die heviger zijn in deze donkere dagen.
Met Kerst gaan de kaarsen ter nagedachtenis aan
aan hen die dit jaar van ons zijn heengegaan.
En sturen we wensen als steun aan elkaar:
veel sterkte met kerst en het komende jaar.
Verjaardag:
het eerste jaar zonder jou
lijkt een verjaardag toch geen feest...
raar om te bedenken dat vorig jaar
nog jij erbij bent geweest...
dat lege plekje in de kamer
de herinnering waar jij altijd zat
in die tijd dat een verjaardag
net dat kleine beetje extra had ...
Moederdag
ik sta hier bij je graf
jouw pijn is nu de mijne
langzaam wordt hij minder
maar zal nooit , nooit echt verdwijnen.
Ik leg hier deze bloemen neer
maar deze dag, moederdag
zal nooit meer zijn zoals weleer...
Niemand ....
er komt een dag, vroeg of laat
dat zij, die jou het leven gaf,
het zelf helaas verlaat.
Er komt een dag, dat je alleen bent
nooit meer ben je iemands kind
nooit was iemand je zo dankbaar
niemand heeft je zo bemind.
Nooit meer dochter van je moeder
je kindertijd voorgoed voorbij
en niemand kan de leegte vullen die zij
mijn moeder, achterliet bij mij ...
zo kan ik nog wel even doorgaan .... het heeft me zo getroost, ik dank dan ook diegenen van wie de gedichten waren, al ken ik hun naam niet meer
Veel sterkte, je redt het wel...
Bloemschikkertje
Kerstdorpen en bloemschikken zijn mijn passie
Bedankt voor je steun,ik kan het weer gebruiken hoor want,vorige week heb ik mijn vriendin begraven 
ze is onverwacht overleden op 52 jaar.Magrit
RIEKSKE
