Dag Labores,
Het was inderdaad vreselijk, maar er is geen keuze,
'Het gebeurt en het is zo!' er is gen weg terug.
Je mag boos zijn, en opstandig, dat is heel normaal
Het helpt je niks vooruit maar 't is een reactie die je gewoon
voelt, dan komen de waterlanders weer terug en
die zuiveren je geest, al voel je er niks van.Toch is het zo.
Aanvaarden is en kwestie van tijd, overal kom je 'hem' tegen
in huis, buiten in je hoofd, als je familie ziet
Het is niet tegen te houden. Je moet erdoor, en wanneer het stopt?
Dat is de vraag... Ik heb nu nog dagen dat het moeilijk is
vooral nu tegen de feestdagen, en rond de verjaardagen.
Het doet nu wel wat minder pijn,

maar ik mis hem nog ale dagen.
Kom jij hier je verdriet maar wegschrijven, hou het niet binnen.
Het helpt mssn niet, maar het verlicht de pijn een beetje
Wij willen je steunen, al is het van op afstand.
Ik hoop dat het een beetje helpt.

En warme 'hug' en veel sterkte, probeer genoeg te rusten
want je lichaam heeft dat nodig.
Ik heb de 1e drie jaren gewerkt om het van me af te zetten
maar na 3j ben ik gewoon ineen gezakt. Een diepe depressie.

laat het niet zover komen, praat desnoods met je huisarts,
die kan je helpen. Zoek steun bij mensen waar je
mee kan praten, echt waar, dat helpt.
Nog en knuffeltje en sterkte.
Oma-C
