mijn man is overleden

wij gingen ook elk jaar naar trammelant in den haan oma-c Jij pept mij altijd op Maar hier durf ik mijn verdriet niet meer te tonen soms doe ik het wel als ik weer eens instort ,maar het is of de mensen rond mij bang geworden zijn van me en dat maakt het dubbel moeilijk alleen met mijn vriendin en neef kon ik mij nog laten gaan ,maar vrijdag was mijn neef hier en zei dat hij liever had dat ik niet meer zou wenen en praten over wat gebeurd is met arnold als hij kwam omdat het pijn doet ,ja wat moet ik dan zeggen ?? hij was tenslotte mijn man en leefde elke dag bij mij

Jullie begrijpen wat ik meemaak omdat er velen hier hetzelfde hebben ervaren en hier kan ik vrijuit zeggen hoe ik mij voel niemand neemt het me kwalijk en tracht raad te geven en te vertellen hoe het bij jullie is gegaan ,dat ik niet alleen ben
Hier voel ik mij verloren en verlaten door iedereen om mij heen en dat doet dubbel zoveel pijn
En ik ben een persoon die heel erg meeleeft met anderen al ken ik ze niet persoonlijk zoals wat riekske nu moet meemaken en de onzekerheid waarin ze leeft
En als ik dan tegen sommigen vertel van senioren net moeten ze lachen ,ja ik vind dat helemaal niet om te lachen en ben blij dat er mensen zijn ,al kennen ze mij niet persoonlijk die mij steunen en troost bieden in mijn verdriet en weten wat ik nu meemaak

En rudy de witte kerstman heb ik ook die zit aan de andere kant op mijn schouw Arnold probeerde vlug alles te verdoezelen dat misty in het sneeuwdorp had gelegen maar hij kon toch niet zwijgen en zei het dan toch ,hij moest altijd zo lachen omdat ze dat deed en ik was soms zo boos
Ik weet dat het zwaar zal zijn alleen achter te blijven en aanvaarden kan ik nog steeds niet dat hij er niet meer is

Elke dag lijkt me zwaarder te dragen
Had ik mijn katten niet dan was ik hier zeker niet gebleven en was al lang bij arnold
Maar ik weet ook dat ik een schop in mijn kont zou krijgen van hem als ik daar aankwam ,maar hij zou het ook verstaan want hij weet dat het heel zwaar is voor mij om alleen achter te blijven met de beperkingen die ik heb
Ik wil zoveel mogelijk doen hier in huis ,maar er komt niets van terecht omdat ik zo moe ben en me dan afvraag voor wie ik het zou moeten doen ,het kan me echt niets schelen hoe het eruit ziet Arnold noemde me soms een kuis maniak en nu pppffff het is erg hoe een mens zo kan veranderen in zo'n korte tijd
Ik ga nu proberen slapen heb al een slaappil genomen om 23 uur maar dat werkt niet Vorige nacht ook bijna niet geslapen stond mijn ramen te wassen in het donker ,de auto's die passeerden dachten waarschijnlijk dat er een gek ontsnapt was


groetjes martine

Tina ik moet Oma-c bedanken zoals Rudy ook zegt al wat ze zei is wat wij ook wilden zeggen , maar ze heeft het prachtig uit gelegd. Ik wil er wel nog bij zeggen. Ik had ook willen mee vertrekken met Marc natuurlijk doet ge dat niet zo snel zodat ge toch nog eens nadenkt. ge laat mensen achter die u dierbaar zijn. Daarom niet altijd je kinderen , vrienden zijn ook dierbaar. En zelfs indien ik zou meegegaan zijn met hem , dan zag ik hem ergens anders toch ook niet. Dan kunt ge best hier nog wat van uw leven maken en genieten van de aangename dingen dat ge met hem gehad hebt.
Geleidelijk aan zal dat verdriet (niet verminderen) maar draagbaar worden.
Geniet van uw vrienden ,uw katjes en ge zult wel nog nieuwe contacten tegenkomen , maar dan moet ge er wel iets voor doen en onder de mensen komen.
Ik begrijp dat ge nog veel weent op dit gebied ben ik anders eens dat ik onder de mensen ben ween ik zo gemakkelijk niet meer en kan ik zelfs gewoon praten over Marc, maar ja iedereen is anders ik ben liefst alleen met mijn verdriet. Maar dat zal van u ook wel verbeteren, en iedereen moet dit maar begrijpen. En als u vrienden of familie niet graag hebben dat ge over Arnold praat , wij zijn er nog om eens te vertellen dat ge hem mist.

Ik wens u een aangenaam week end in het mooie Oostende


groetjes gerarda

ja rudy het zijn maar mijn katten die mij nodig hebben en daarmee is alles gezegd voor de rest moet ik het niet doen Ik weet het soms niet meer
Ik kan weer eens niet slapen ,Ik ben nog eens op riekske's forum geweest ,ik vind het zo erg voor hen Het is niet eerlijk ,haar man is ook nog zo jong
Oma-c ik hoop dat je een mooie dag hebt gehad


groetjes tina

Goeie morgen Tina, en de andere vrienden ..

Ja Tina, zoals iedereen hier zegt zo is het echt..
tijd nemen en goed voor jezelf zorgen..
ertussenuit trekken is geen optie
We begrijpen die gevoelens wel we hebben ze ook gehad..
maar nu zijn we blij dat we anderen kunnen helpen met onze ervaring.
Gerarda zegt het goed.. ik citeer even:
(Daarom niet altijd je kinderen , vrienden zijn ook dierbaar. En zelfs indien ik zou meegegaan zijn met hem , dan zag ik hem ergens anders toch ook niet. Dan kunt ge best hier nog wat van uw leven maken en genieten van de aangename dingen dat ge met hem gehad hebt.
Geleidelijk aan zal dat verdriet (niet verminderen) maar draagbaar
worden)
Dat vind ik mooi gezegd wat zo is het.!!!!!

Aan jou ook bedankt dat je met al je verdriet ook aan Rieke denkt
en aan mijn daguitstap
Merci, en jij kent 'trammelant' dus moet ik hier geen verslag
uitbrengen van de dag.. het was op de kopen lopen en gelukkig
op een paar kleine bui-tjes na droog en aangenaam van tempertuur..

Nog een aangename dag Tina, een knufke en tot later..
Hou je goed hoor...

Dag lieve Tina,
even zeggen dat : wie van de vrienden de foto's
vanTrammeant wil zien, eens kan kijken op de topicvan gerarda:
hoekje van troost: "mijn man verloren"
Ik kan ze niet overal gaan posten hé, sorry

oma-c wij waren altijd doodmoe van naar trammelant te gaan zoals je zegt op de koppen lopen en uitkijken waar je ergens wat kon uitblazen op een terrasje wat je met moeite vond en bedankt om steeds weer de lieve woorden te schrijven
bedankt voor mijn beschermengel rudy kan het goed gebruiken nu met al mijn verdriet, jij staat ook altijd klaar om mij te troosten met wat je hier schrijft
Gerarda ik probeer ook zoveel mogelijk mijn verdriet te verbergen als ik bij vrienden of familie ben maar achter mijn gesloten deur vloeien de tranen overvloedig en ik heb het al heel de week verschrikkelijk moeilijk
En riekske ik vind het ook jammer dat we zo ver uit elkaar wonen maar daarom zijn mijn gedachten niet minder bij jou en je man
Ik wou dat ik de ziekte bij je man kon weg toveren en jullie nog heel lang bij elkaar kunnen blijven en van elkaar kunt genieten
Want vele anderen hier en ik zelf weten maar al te goed hoe groot het verdriet is als je je partner moet afgeven en ik wens het mijn ergste vijand nog niet toe
Ik vind je heel moedig dat je nog de tijd neemt om iemand anders te steunen Met de angst en onzekerheid die je dagelijks meemaakt denk je nog aan anderen
lieve riekske geniet van je zondag met je ventje en ook van vele andere dagen zolang je kan en hopelijk worden er dat nog heel veel


dikke knuffel aan allen van tina

dank lieve Tina
ja als jezelf al veel hebt meegemaakt
dan weet je daarmee om te gaan he tina
en kan je een anders steunen
het is vreselijk deze hel waar wij nu inzitten
het is niet te begrijpen gewoon
maand maart en dan stopt ons leven door deze vreselijke ziekte
onze wereld is ingestort

wens jou sterkte lieverd en hou vol he
ik ben er ook voor jou zolang ik de kracht heb

inderdaad rudy mijn leven is in een hel veranderd van de ene op de andere dag Iets wat je totaal niet verwacht en zo plotseling IK weet soms helemaal niet welke dag het is en of ik heb gegeten of niet En hier in mijn omgeving voel ik mij ook soms in de steek gelaten
zoals iedereen telkens weer zegt het leven gaat voort ,ja maar het mijne is stil blijven staan
Ik ben blij dat ik jullie heb leren kennen ,jullie maakten hetzelfde mee en weten wat het is ,het verdriet iemand te verliezen
Rudy dat plaatje dat je hebt gestuurd is zo mooi bedankt ,ik heb het opgeslagen
En riekske met haar zorgen vind ook altijd de tijd om mij even een duwtje te geven
Net zoals oma-c , helena ,gerarde , nietje, jij en alle anderen geven mij steeds dat beetje meer om weer door te gaan hoe moeilijk het ook is
Als ik weer eens heel diep in de put zit dan kom ik hier en lees weer alles wat jullie al hebben geschreven en dan huil ik ook heel erg ,maar het geeft me weer de moed om door te gaan al is het met meer vallen dan opstaan de laatste tijd
Ik weet niet meer hoe ik op sen net ben gekomen ,maar ik ben blij dat ik het heb gedaan


slaapwel
groetjes tina

Dag Tina en Forumvrienden ,

“ Ieder nadeel heb zijn voordeel “ , woorden van Johan Boskamp die voor mij een stuk bewaarheid werden na het plotse verlies van mijn echtgenote door een noodlottig verkeersongeval waarin zij totaal geen schuld had .

Het verlies van mijn echtgenote kom ik psychisch waarschijnlijk nooit helemaal te boven en na 20 maanden is het nog altijd vallen en opstaan .

Mijn voordeel na die droeve gebeurtenis is het feit dat ik mijn zelfstandigheid en zelfrespect terug gewonnen heb .

Twee jaar voor het heengaan van mijn echtgenote had ik zware problemen met mijn linker manke poot : open wonden die gedurende 14 maanden dagelijks thuisverpleeghulp vergden , ontelbare doktersbezoeken , hoge dosissen pijnstillers en dure zalven en pleisters die weinig of niets hielpen maar die er voor zorgden dat de Maf ver overschreden werd .
Dit alles maakte mij heel erg zorgafhankelijk waardoor ik dan ook de maandelijkse zorgpremie van 130 € verkreeg voor de periode van twee jaar.
Een paar maanden voor haar overlijden kwam de kentering : wonden begonnen te genezen , de pijn kon onder controle gehouden worden door pijnstillers en mijn echtgenote kon de taak van de thuisverpleging overnemen wat ze met volle overtuiging deed .
Goedbedoeld werd ik vanaf dan door haar echt rotverwend en eerlijk gezegd liet ik dat maar heel graag toe . Werkelijk alles nam ze mij uit handen en beiden verloren wij uit het oog dat ik daardoor meer en meer hulpbehoevend werd en steeds minder zelfstandig !
Het plotse overlijden zonder kans tot afscheid trof mij dan ook als een mokerslag : ik zat daar een zielig hoopje mens te wezen niet wetend waarin of waaruit met de vraag hoe los ik dit in hemelsnaam op ?
Zelf uit het leven stappen leek mij toen evident , ik kon ook de verzorging door mijn echtgenote aan vreemden overdragen of . . . ik kon proberen om zelf terug de hand aan de ploeg te slaan .
Ik heb voor de laatste oplossing gekozen en na 20 maanden zwoegen en zweten met vallen en opstaan ben ik daarin zo ongeveer geslaagd .
Buiten driemaal in de week thuisverpleging ben ik terug helemaal zelfstandig en zelfredzaam geworden uiteraard met de nodige hulpmiddelen als krukken en rolstoelen.
Als beloning ben ik wel mijn maandelijkse zorgpremie van 130 € kwijtgespeeld maar ik heb mijn zelfrespect en het respect van mijn familie en vrienden herwonnen en dat is mij oneindig veel meer waard dan die maandelijkse 130 euro.
Ik doe dit verhaal omdat ik denk en vooral hoop dat andere mensen in vergelijkbare situaties zich misschien aan mijn verhaal kunnen optrekken .

Groeten , dewill