mijn man is overleden

vandaag naar een verjaardag geweest van het nichtje van mijn man die huwt deze maand Mijn schoonfamilie dus ,er word over arnold niet gesproken met hen en dat doet me pijn Niemand die vraagt gaat het een beetje of heb je niets nodig ,neen ik heb het gevoel alsof hij er nooit geweest is met hen Ik was blij dat ik naar huis kon en zit alweer heel de tijd te wenen Hoelang zal ik mij nog zo voelen Ik voel me helemaal niet goed de laatste dagen

Tina Ik wilde net hetzelfde zeggen als Falcon. Ik denk dat de mensen bang zijn om u verdriet te doen als ze zouden over uw man praten.
Als ze mij soms iets zeiden om te lachen schrokken ze en trachten ze zich te verontschuldigen . Maar ik zei direct geen probleem hoor. Marc zou blij zijn moest hij weten dat ik nog kan lachen . we hebben samen ook veel gelachen en ik denk dat uw Arnold dat van u ook zou willen. Gewoon doen.
En tussendoor een traantje wenen als ge het nodig hebt. Anders houd ge het niet vol en dat zou uw man zeker niet willen dat ge u laat gaan.

Hou u sterk meisje
groetjes gerarda

Goeiemorgen Tina
Ik kan me alleen maar aansluiten bij de woorden
van falcon en gerarda, aan de ene kant durven mensen
er niet over praten omdat ze bang zijn dat je zal huilen,
en aan de andere kant denken ze dat je na een paar maanden
alweer "de oude" bent en je leven kan verder zetten

Dat is niet zo... er kruipt héél veel tijd in rouwen
en het doet ontzettend veel pijn, leef met de dag... één per keer..
en probeer die dag draaglijk te maken..
Op een keer zal je zien dat het een klein beetje lukt...
Ik kan je alleen maar hetzelfde zeggen zoals al wie hier
komt schrijven: veel sterkte en kom het maar van je afschrijven..
dat helpt echt! Het vraagt héél veel tijd..!
Vergeet ook niet dat zij (Arnold z'n familie) ook wel hun verdriet
zullen hebben en ze ook weten niet hoe ze het moeten verwoorden ...
en al zeker niet tegenover jou..

Nog een zondagse knuffel en veel sterkte...

Ik ben soms zo moe van alles het recht houden ,niet tonen dat je nog steeds verdriet hebt, het alleen zijn Vandaag is weer zo'n dag Altijd de zondag zaten we gezellig bij elkaar naar tv te kijken we vroegen dan een filmpje op en arnold ging bij de bakker een taartje halen want hij snoepte toch zo graag Velen kwamen al niet meer sinds ik invalide ben geworden en arnold werkloos ,met 1 inkomen en veel dokterskosten konden we niet meer doen wat we vroeger deden als we bezoek hadden en ik kon niet meer uren staan koken om ze eten te geven en dan laten ze je 1 na 1 vallen,maar we hadden elkaar en dat was genoeg voor ons Ik weet niet hoe ik eraan moet beginnen om nieuwe kontakten te maken ,ik ben zolang geisoleerd geweest dat ik ook bang ben geworden om nieuwe mensen te leren kennen Het is stil gaworden om me heen en eenzaam en daar heb ik het heel moeilijk mee

Inderdaad Tina ge moet onder de mensen komen , maar denk eens na ge bent uit uzelf tot bij ons gekomen. Misschien komt er daar iemand onder dat ge meer kunt mee mailen (babbelen dus) en voor meer contact dichtbij moet ge ook zelf op zoek gaan. Maar ik weet niet wat ge kunt? ge bent wel gehandikapt zegt ge maar kunt ge ergens naar een hobbyclub gaan? is er geen dienstencentrum in Oostende waar ge inlichtingen kunt krijgen? Vragen kost geen geld.Ik heb zeker verscheidene vriendinnen die ik in een hobbyclub heb leren kennen.
En die helpen mij er nu ook samen met de mensen hier weer bovenop.

We weten dat ge het nog moeilijk hebt hoor, maar ge zult moeten handelen uw Arnold zal niet graag zien dat ge u laat gaan hoor.
Ik ween ook nog elke dag hoor en het is al meer dan een jaar dat mijn man overleden is. het was ook mijn god we waren altijd samen maar ik vecht tegen de eenzaamheid . ik neem zeker geen pillen ( ik heb een nicht die het doet en ze zit altijd maar dieper in de put)

Veel sterkte en vechten Tina

groetjes gerarda

Dag Tina,
Nog even een sterkte-knuffelke..probeer positief te denken,
je hebt het weeral een dag overleefd,
slechter kan niet,... vooruitkijken hoeft nog niet, ...
maak alleen vandaag een beetje leefbaar..
toen ik in jouw situatie zat kreeg ik een kaartje van
een lieve buurvrouw (ze is ondertusen ook al overleden)
en daar stond op:
"Maak je toonbaar, eet op tijd... met of tegen de zin...
En je zal zien.. die gewoonte zal zich alleen versterken..!
Glimlach naar de mensen .. en je zal het overleven...!!
want je bent veel sterker dan je denkt..!!."

Het kaartje heeft de tijd niet goed overleefd maar ik ben er nog...
Veel sterkte en tot...

ben al weer blij dat het weekend voorbij is
morgen ga ik naar een vriendin ,ik ben al niet meer gegaan sinds arnold is gestorven ,vroeger was dit op dinsdagnamiddag een gewoonte om koffie te gaan drinken bij haar ,ik zie het wel niet zitten maar zoals jullie zeggen stapje per stapje ik weet het zal niet gemakkelijk zijn voordien ging arnold steeds mee tot aan de deur om te zien dat ik goed aangekomen ben Hij was altijd zo bezord als ik me eens beter voelde en alleen wilde gaan kwam hij toch mee en ik moest altijd bellen wanneer ik naar huis kwam dan kwam hij mij halen Als ik het niet deed was hij boos Het is niet ver alleen de baan oversteken en ik ben er Ze vragen nu al zolang wanneer ik terug kom dus zal ik maar gaan morgen Zo ben ik er eens uit

Tina n heel goed van u . Amuseer u maar een gezellige namiddag.

Ik ga morgen ook naar mijn vriendin voor een babbeldagje. Het is wat verder of van u daardoor ga ik van s'morgens


groetjes Gerarda

Goed zo Tina, de moed in de arm nemen en je zal zien
een stapje per keer, het lukt je wel...Je kan het !
In het begin zal het raar zijn.. maar na een tijdje ga je
terug uitkijken naar die bezoekjes.
Een vriendin daar kan je me babbelen en die zal het niet
erg vinden als je even huilt.. en praten helpt echt wel..
Denk maar dat je man je helpt de straat oversteken
dat zal hij zeker doen.... al zie je hem niet..Hij beschermt je wel..
Doe toch voorzichtig als je de straat oversteekt...
we willen jou niet kwijt hoor..
Een lieve knuffel en veel sterkte.
Kom maar vertellen of het meegevallen is..
fijne avond nog..en groetjes..