Wacht lopen in kazerne St. Jan
Tijdens onze opleiding als KRO in ’67 moesten wij ook één voor één de wacht op.
Sommigen hebben hun wacht gelopen in de kazerne Ruquoi.
Zo was ik eens van wacht in een klein complex waar een aantal voertuigen stonden (o.a. een camion S), niet ver van kazerne St. Jan (of misschien grensden die garages zelfs aan de kazerne?)
De nachten waren al koel en de dikke lange kapootjas kwam dan ook goed van pas.
De Onderofficier Postoverste stond mij toe plaats te nemen aan een tafel; zelf had hij zich geïnstalleerd in een zetel in een hoek van het wachtlokaal.
De metalen poort had ik langs binnen mogen op slot doen en ik hoefde dus gelukkig niet buiten in de kou te blijven staan.
Af en toe liet hij me wel een kleine ronde lopen, maar aansluitend mocht ik telkens terug aan die tafel zitten.
Dat het erg moeilijk is om gedurende de nacht uren aan een stuk tegen je vermoeidheid, de verveling vooral, en tegen de kou te kampen, heb ik toen ervaren en daar ook lessen voor later uit getrokken.
Als ik later, als Officier van wacht in mijn eenheid, mijn wachtpersoneel ging controleren, heb ik altijd begrip getoond voor wie het even lastig had; een schouderklopje en een opbeurend woord op het moment zelf hielpen volgens mij beter dan wat ‘ballen’ van de Compagniecommandant achteraf.
Ook dát had de Ordonnanceschool mij bijgebracht.
Terloops: militairen gaan de wacht op tot de ouderdom van 51 jaar. Een wachtdienst duurt 24 uren.
Sgt KROO's namen deel aan de rol van 'Postoverste'
Adjt KRO's, Onderluitenanten en eerste luitenanten namen deel aan de rol van 'Officier van wacht'; eens kapitein namen ze deel aan de rol van 'Kapitein met weekdienst'.
In eenheden waar niet genoeg Officieren waren gingen soms ook de oudere Onderofficieren op als 'Officier van wacht'.
Naast 'wachtdienst' bestaat er ook 'permanentiedienst'. Wie van permanentie is moet beschikbaar zijn maar mag 's nachts slapen. Dat is bvb. het geval voor een officier van permanentie die in een brigade als eerste een alarmmelding moet in ontvangst kunnen nemen.
In Duitsland bestond in de Ordonnance-eenheden ook nog een depannagedienst voor het afslepen van op de openbare wegen in panne gevallen militaire voertuigen. Daartoe kregen die eenheden elk een bepaalde sector toegewezen. Het personeel dat depannagedienst had mocht 's nachts slapen maar moest beschikbaar zijn en ook 's nachts uitrukken als een oproep binnen kwam
EVB
Tijdens onze opleiding als KRO in ’67 moesten wij ook één voor één de wacht op.
Sommigen hebben hun wacht gelopen in de kazerne Ruquoi.
Zo was ik eens van wacht in een klein complex waar een aantal voertuigen stonden (o.a. een camion S), niet ver van kazerne St. Jan (of misschien grensden die garages zelfs aan de kazerne?)
De nachten waren al koel en de dikke lange kapootjas kwam dan ook goed van pas.
De Onderofficier Postoverste stond mij toe plaats te nemen aan een tafel; zelf had hij zich geïnstalleerd in een zetel in een hoek van het wachtlokaal.
De metalen poort had ik langs binnen mogen op slot doen en ik hoefde dus gelukkig niet buiten in de kou te blijven staan.
Af en toe liet hij me wel een kleine ronde lopen, maar aansluitend mocht ik telkens terug aan die tafel zitten.
Dat het erg moeilijk is om gedurende de nacht uren aan een stuk tegen je vermoeidheid, de verveling vooral, en tegen de kou te kampen, heb ik toen ervaren en daar ook lessen voor later uit getrokken.
Als ik later, als Officier van wacht in mijn eenheid, mijn wachtpersoneel ging controleren, heb ik altijd begrip getoond voor wie het even lastig had; een schouderklopje en een opbeurend woord op het moment zelf hielpen volgens mij beter dan wat ‘ballen’ van de Compagniecommandant achteraf.
Ook dát had de Ordonnanceschool mij bijgebracht.
Terloops: militairen gaan de wacht op tot de ouderdom van 51 jaar. Een wachtdienst duurt 24 uren.
Sgt KROO's namen deel aan de rol van 'Postoverste'
Adjt KRO's, Onderluitenanten en eerste luitenanten namen deel aan de rol van 'Officier van wacht'; eens kapitein namen ze deel aan de rol van 'Kapitein met weekdienst'.
In eenheden waar niet genoeg Officieren waren gingen soms ook de oudere Onderofficieren op als 'Officier van wacht'.
Naast 'wachtdienst' bestaat er ook 'permanentiedienst'. Wie van permanentie is moet beschikbaar zijn maar mag 's nachts slapen. Dat is bvb. het geval voor een officier van permanentie die in een brigade als eerste een alarmmelding moet in ontvangst kunnen nemen.
In Duitsland bestond in de Ordonnance-eenheden ook nog een depannagedienst voor het afslepen van op de openbare wegen in panne gevallen militaire voertuigen. Daartoe kregen die eenheden elk een bepaalde sector toegewezen. Het personeel dat depannagedienst had mocht 's nachts slapen maar moest beschikbaar zijn en ook 's nachts uitrukken als een oproep binnen kwam
EVB
Laatst gewijzigd door Gast op 13 aug 2008, 08:26, 1 keer totaal gewijzigd.
