Beste Joseph en Prego,
Ik moest even doordenken over jullie opmerkingen.
Hier in Portugal is het misschien makkelijker om de zaken zonniger te zien, wie weet.
Ja, ik kan mij verstaanbaar maken in het Portugees : of ze het menen of niet, ik krijg komplimentjes over het feit dat ik zogezegd zo goed Portugees spreek. Dat is erg relatief en ik weet wel beter: ik maak nog een boel fouten en mijn zinswendingen zijn niet altijd zoals ze souden moeten zijn. Ik leer dus verder Portugees, want ik vind het een boeiende en mooie taal.
Ik heb altijd een hang gehad naar wetenschap en techniek maar toen ik nog studeerde was wiskunde mijn slechtste vak. Algebra (wie rekent er nu met letters?) en meetkunde (stellingen????) Gebuisd over de hele lijn.
Als compensatie was ik wel een kei in talen, geschiedenis en natuurwetenschappen. Nou ja, ieder heeft zo zijn eigenheden.
Nou, Prego, alle respect voor je mening indien jij dat zo aanvoelt.
De ingesteldheid van iemand speelt wel een grote rol. Ik heb mij nooit zorgen gemaakt met elk jaartje dat er bij kwam. Ik kan mij dus niet bezig houden met mijn mogelijke beperktheid, de korte of lange periode dat ik nog op deze aardbol zal rondlopen. Waarom trouwens zou ik erover piekeren : piekeren heeft nog nooit iets opgelost en het is bepaald slecht voor de gezondheid en voor de geestesgesteldheid.
Ik heb eigenlijk maar een zorg. Hoewel ik mijn eega geweldig zou missen
(ik hou nog altijd enorm veel van haar) zou ik (en zij zou dat ook willen) willen dat ze eerst gaat. En wat volgt is geen eigenwaan : ik ben haar steun en toeverlaat en mocht ik eerst gaan, wordt het voor haar wel erg moeilijk, ook al slaat ze zich erdoor, want ze is een moedig meiske.
Buiten die zorg (ergens in mijn onderbewustzijn) ben ik er, wat mijzelf betreft, heel gerust in. En de dood schrikt mij niet af : het onvermijdelijke
moet je gewoon accepteren. Nieuwsgierig welke theorie over het hiernamaals het nu juist voor heeft, dat wel, maar ben niet gehaast het te weten.
Ik zit nog vol dingen die ik zou willen doen : komt het ervan OK, zoniet dan heb ik wel alternatieven.
Kortom, ik ben ervan overtuigd dat mijn "optimisme tot in de kist" er voor veel tussenzit dat ik (gelukkig) over een heel goede gezondheid beschik.
Mijn eega zegt dan : bluf er maar niet te veel mee, dat is gevaarlijk.
Dus ik heb er niets over geschreven, ok?
Om af te sluiten : laat je niet door je ouderdom domineren. Ouderdom is een realiteit maar je mag er je niet te veel mee bezig houden. Die trekt wel haar plan zonder dat je ze vertroeteld.
Het ga jullie goed en tot misschien een andere gedachtenwisseling.
Groetjes uit Alentejo
scorpio 987
Ik moest even doordenken over jullie opmerkingen.
Hier in Portugal is het misschien makkelijker om de zaken zonniger te zien, wie weet.
Ja, ik kan mij verstaanbaar maken in het Portugees : of ze het menen of niet, ik krijg komplimentjes over het feit dat ik zogezegd zo goed Portugees spreek. Dat is erg relatief en ik weet wel beter: ik maak nog een boel fouten en mijn zinswendingen zijn niet altijd zoals ze souden moeten zijn. Ik leer dus verder Portugees, want ik vind het een boeiende en mooie taal.
Ik heb altijd een hang gehad naar wetenschap en techniek maar toen ik nog studeerde was wiskunde mijn slechtste vak. Algebra (wie rekent er nu met letters?) en meetkunde (stellingen????) Gebuisd over de hele lijn.
Als compensatie was ik wel een kei in talen, geschiedenis en natuurwetenschappen. Nou ja, ieder heeft zo zijn eigenheden.
Nou, Prego, alle respect voor je mening indien jij dat zo aanvoelt.
De ingesteldheid van iemand speelt wel een grote rol. Ik heb mij nooit zorgen gemaakt met elk jaartje dat er bij kwam. Ik kan mij dus niet bezig houden met mijn mogelijke beperktheid, de korte of lange periode dat ik nog op deze aardbol zal rondlopen. Waarom trouwens zou ik erover piekeren : piekeren heeft nog nooit iets opgelost en het is bepaald slecht voor de gezondheid en voor de geestesgesteldheid.
Ik heb eigenlijk maar een zorg. Hoewel ik mijn eega geweldig zou missen
(ik hou nog altijd enorm veel van haar) zou ik (en zij zou dat ook willen) willen dat ze eerst gaat. En wat volgt is geen eigenwaan : ik ben haar steun en toeverlaat en mocht ik eerst gaan, wordt het voor haar wel erg moeilijk, ook al slaat ze zich erdoor, want ze is een moedig meiske.
Buiten die zorg (ergens in mijn onderbewustzijn) ben ik er, wat mijzelf betreft, heel gerust in. En de dood schrikt mij niet af : het onvermijdelijke
moet je gewoon accepteren. Nieuwsgierig welke theorie over het hiernamaals het nu juist voor heeft, dat wel, maar ben niet gehaast het te weten.
Ik zit nog vol dingen die ik zou willen doen : komt het ervan OK, zoniet dan heb ik wel alternatieven.
Kortom, ik ben ervan overtuigd dat mijn "optimisme tot in de kist" er voor veel tussenzit dat ik (gelukkig) over een heel goede gezondheid beschik.
Mijn eega zegt dan : bluf er maar niet te veel mee, dat is gevaarlijk.
Dus ik heb er niets over geschreven, ok?
Om af te sluiten : laat je niet door je ouderdom domineren. Ouderdom is een realiteit maar je mag er je niet te veel mee bezig houden. Die trekt wel haar plan zonder dat je ze vertroeteld.
Het ga jullie goed en tot misschien een andere gedachtenwisseling.
Groetjes uit Alentejo
scorpio 987
Het leven zit nog vol met ontdekkingen, ook na 50... en daar maak ik dankbaar gebruik van.
