Hoi mensen,
Eerst en vooral: gefeliciteerd Danny voor je assertieve houding. Goed idee om te gaan protesteren over de paternalistische houding van het verplegend personeel. Die zijn nu eenmaal zo gestudeerd en onderlegd dat ze soms weten dat er nog àndere dingen over een patiënt te weten zijn behalve wat je in boeken leert! Je verhaal doet me denken aan de problemen met mijn moeder, die erge artritis had. Toen we eens met de bus ergens naartoe waren, strompelde mijn moeder héél voorzichtig de trappen van die hoge bus af, en er was een grote kloeke man die naar voren stapte en zijn armen vooruitstak, met de bedoeling om "dat hier eens eventjes op te lossen", weet je wel, de reddende held. Ik zal mijn moeder al verstijven van schrik, en ik ben ervoor gaan staan en beginnen gaan van neeneeneennee! (ik was nog een joch, dus ik kon hem niet opzij duwen...) tot ze eraf was. Hij vond ons heel ondankbaar, maar ik wist dat je mijn moeder niet zomaar in grote sterke armen kon optillen als een damsel in distress en ergens anders neerpoten, omdat je haar daarmee ontzettende pijn zou doen in al haar gewrichten. Zijzelf wist het best welke bewegingen ze zich kon permitteren en welke niet.
Jij wist wat met je vrouwtje mocht gebeuren, en die verpleegkundigen niet, natuurlijk. Dat hadden ze moeten begrijpen, en ook dat het niets met kracht te maken had maar met gewoonte en informatie over haar lichaam die zij niet hadden.
het is dus waar wat je zegt, als je hen er opmerkzaam op maakt, door bv. zoals jij naar de ombudsdienst te gaan, of je klacht op de feedback-brief te schrijven die ze je na afloop vaak geven in ziekenhuizen, dan zal dat almaar beter worden.
Nu over claustrofobie. Dat is blijkbaar iets, waar jullie allemaal last van hebben. Fobieën zijn heel vervelend, en ze kunnen je hele leven overhoop halen.
Ik heb een collega gehad die het zo erg had, dat ze liever met loodzware dingen tien trappen op sleepte dan de lift te nemen. De gedachte alleen aan een lift deed haar bijna bezwijmen. Nu zijn liften misschien te vermijden, maar als we ziek zijn en de dokter moet weten wat we hebben, dan is een scan vaak (en steeds meer in de toekomst) nu eenmaal onmisbaar. Dus lijkt claustrofobie een ernstige hinderpaal op dat gebied.
Nu is het goede nieuws: fobieën zijn niet ongeneeslijk! Je kunt je er vanaf helpen, desnoods met een deskundige die je helpt. Ik heb hier ergens een thread over hoogtevrees, hé, en daar heb ik mijn opzoekwerk neergepleurd over hoe neurologen mensen met spinnenfobieën genezen. Wel, dat kan ook met claustrofobie: en je kunt het zelf ook proberen, op je eentje.
Als we nu alleen maar focussen op die scanmachine, dan kun je thuis oefenen, Falco. Bouw jezelf iets na dat op een scan lijkt, in karton of zo, en ga er onder liggen. De eerste dag maar een paar seconden, desnoods. Van zodra je dat kunt zonder dat je het Spaans benauwd krijgt (als je hersenen erachter zijn gekomen dat een scan de Dood op Poten niet is), dan doe je het wat langer. En als dat gaat, nog wat langer. Wat Kitten zegt, is ook goede raad: je moet je zelf bewust zijn van je probleem, en jezelf zo streng mogelijk in de hand houden, je dwingen om rustig te blijven, adem te blijven halen, herhalen dat er geen probleem is, kortom: de angst proberen te overwinnen. Ik zeg met opzet: probéren, want het is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.
Vroeger kon je oefenen om van je claustrofobie af te raken in de zonnebank; dat lijkt een beetje op een scan, maar je kunt op elk moment naar believen op de knop drukken om het deksel omhoog te doen gaan.
Maar daar kunnen we nu beter niet in gaan liggen, omdat huidkanker jammer genoeg zelfs nog moeilijker te genezen valt dan claustrofobie.
Maar hoedanook, die verpleegkundigen zullen echt wel begrip hebben voor je probleem, hoor Falco. Als het maar voor je bekken is, dan moet je er alleen tot aan je middel in.
Mijn ervaring in ziekenhuizen is, dat het personeel vaak tegendraads is uit gewoonte, en dat je je niet van de eerste keer moet laten afschepen, en niet te gedwee zijn, maar gewoon moet blijven zagen. (wel niet kwaad worden en gaan kijven en schelden, dat heeft het omgekeerde effect.) Als je goede argumenten hebt, dan zullen ze die wel moeten aanvaarden, op den duur. Je moet niet bang zijn om "een lastige patiënt" gevonden te worden.
