in het spoor van "Ed."
Als 5-jarige moest ik naar het kleuterklasje van een "nonnenschooltje" waar er een sfeertje van zonde, schuld en boete hing.
Vlakbij liep een spoorweg en naast de deels betegelde speelplaats was er los zand (voor ons verboden speelgebied) waar we als kleuters "stoomlocomotief" speelden.
Tsjoeke, tsjoek roepen en dan met de voeten slepen in het zand, om met stof die stoom na te bootsen.
Een kwaaie non kwam aangelopen en iedereen stoof weg, maar ik was de pieneut. Ze sleepte me bij mijn linkeroor (dat daardoor trouwens - onder het oorlelletje - inscheurde) mee naar de klas, waar m'n 4 jaar oudere zus zat in een samenraapsel van van 1ste, 2de en 3de studiejaar L.O..
Ik moet sowieso met m'n zus mee huiswaarts keren en wachtte dan ook dagelijks achteraan op een bank in die klas, tot haar lesuur voorbij was.
Maar als straf moest ik die dag, vooraan geknield op een trede gaan zitten met mijn armen in de hoogte. Op de rand van die trede lag een aluminium band met 3 ribbels erin (wat ik perfect weet omdat nog uren later de afdruk hiervan op mijn knieën te zien was). Die godvruchtige non zag dat ik stiekem voorwaarts schoof om die pijn te vermijden maar ze trok me bij de haren achteruit, zodat ik wel op die harde band moést blijven zitten, met mijn intussen roodgloeiende knieën.
De muffe geur van mottenbollen, die in de pij van dat onmens zat, is me ook jaren bijgebleven evenals haar hatelijke grijns van sadistisch genot.
Het leven was lijden...
Ps.: Dat ik op m'n 10de (als zangertje met sopraanstemmetje, in een kerk-knapenkoor) nog te maken kreeg met ongewenste intieme aanrakingen door een zogenaamde "dienaar van God", is nog een ander verhaal.
SW
Als 5-jarige moest ik naar het kleuterklasje van een "nonnenschooltje" waar er een sfeertje van zonde, schuld en boete hing.
Vlakbij liep een spoorweg en naast de deels betegelde speelplaats was er los zand (voor ons verboden speelgebied) waar we als kleuters "stoomlocomotief" speelden.
Tsjoeke, tsjoek roepen en dan met de voeten slepen in het zand, om met stof die stoom na te bootsen.
Een kwaaie non kwam aangelopen en iedereen stoof weg, maar ik was de pieneut. Ze sleepte me bij mijn linkeroor (dat daardoor trouwens - onder het oorlelletje - inscheurde) mee naar de klas, waar m'n 4 jaar oudere zus zat in een samenraapsel van van 1ste, 2de en 3de studiejaar L.O..
Ik moet sowieso met m'n zus mee huiswaarts keren en wachtte dan ook dagelijks achteraan op een bank in die klas, tot haar lesuur voorbij was.
Maar als straf moest ik die dag, vooraan geknield op een trede gaan zitten met mijn armen in de hoogte. Op de rand van die trede lag een aluminium band met 3 ribbels erin (wat ik perfect weet omdat nog uren later de afdruk hiervan op mijn knieën te zien was). Die godvruchtige non zag dat ik stiekem voorwaarts schoof om die pijn te vermijden maar ze trok me bij de haren achteruit, zodat ik wel op die harde band moést blijven zitten, met mijn intussen roodgloeiende knieën.
De muffe geur van mottenbollen, die in de pij van dat onmens zat, is me ook jaren bijgebleven evenals haar hatelijke grijns van sadistisch genot.
Het leven was lijden...
Ps.: Dat ik op m'n 10de (als zangertje met sopraanstemmetje, in een kerk-knapenkoor) nog te maken kreeg met ongewenste intieme aanrakingen door een zogenaamde "dienaar van God", is nog een ander verhaal.
SW