Er is hier blijkbaar weinig animo "om na te denken". Hier wat inspiratie. 
Dat de gewaarwording van voorwerpen volledig door de hersenen geconstrueerd wordt, is voor sommigen moeilijk aan te nemen. Het kan helpen als je bedenkt wat er gebeurt wanneer een beroerte of een andere ziekte de gebieden in de hersenen beschadigt die zich met dit constructieproces bezighouden. Zoals dikwijls zijn er dan twee mogelijkheden: of het systeem werkt niet meer (visuele agnosie), of het functioneert te sterk (syndroom van Charles Bonnet).
Een goed gedocumenteerde casus van visuele agnosie is die van meneer S., die na een koolmonoxidevergiftiging niet meer kon construeren en dus geen voorwerpen meer kon zien. De heer S. had een uitstekend gezichtsvermogen en nam moeiteloos lijnen, kleuren en bewegingen waar, maar hij slaagde er niet meer in die zo te combineren dat de bijbehorende voorwerpen werden gevormd. Zelfs zijn familieleden herkende hij niet meer, tot die begonnen te praten (al kon hij de contouren en kleuren wel beschrijven).
Een andere klinische casus illustreert een dolgedraaid vermogen tot samenstelling van voorwerpen. Na een infarct in de rechterhersenhelft zag mevrouw B. op een heel realistische en gedetailleerde manier dingen die er niet waren, zoals lachende kinderen en straten met druk verkeer. Soms trad er precies tegelijk met de visuele hallucinatie een tactiele hallucinatie op. Zo zag mevrouw B. een keer haar hond (die allang dood was) helemaal doorweekt aan komen lopen, en terwijl zij hem met een handdoek droogwreef, kon ze zijn lijf en vochtige vacht voelen. Dit soort dingen lijkt ongelooflijk. En toch zijn de mechanismen die in de hersenen van mevrouw B. 'onechte' kinderen, drukke straten en honden vormden, dezelfde als die in onze hersenen 'echte' kinderen, drukke straten en honden vormen.
Als je meent dat mevrouw B. gek was (want haar hersenen werkten niet goed) en jij niet, zou je hier toch maar eens een nachtje over moeten slapen. In je dromen creëren je hersenen namelijk een volkomen overtuigende wereld, waarin jijzelf net zo overtuigend het centrum bent en die wereld ziet, aanraakt en hoort. Het belangrijkste verschil tussen die schijnwereld en de wereld die we als echt beschouwen, is dat de eerste begint als je in slaap valt, en de tweede als je wakker wordt. Als je erin zit lijken beide werelden echt, en bevatten ze beide een voorstelling van jezelf, met een lichaam, geest en bewustzijn. Zo maken dromen en hallucinaties duidelijk dat de wereld die je buiten jezelf ziet eigenlijk in jezelf zit, hoezeer dat ook tegen je gevoel in gaat.
Op reis door je brein – Stephen Johnson
Dat de gewaarwording van voorwerpen volledig door de hersenen geconstrueerd wordt, is voor sommigen moeilijk aan te nemen. Het kan helpen als je bedenkt wat er gebeurt wanneer een beroerte of een andere ziekte de gebieden in de hersenen beschadigt die zich met dit constructieproces bezighouden. Zoals dikwijls zijn er dan twee mogelijkheden: of het systeem werkt niet meer (visuele agnosie), of het functioneert te sterk (syndroom van Charles Bonnet).
Een goed gedocumenteerde casus van visuele agnosie is die van meneer S., die na een koolmonoxidevergiftiging niet meer kon construeren en dus geen voorwerpen meer kon zien. De heer S. had een uitstekend gezichtsvermogen en nam moeiteloos lijnen, kleuren en bewegingen waar, maar hij slaagde er niet meer in die zo te combineren dat de bijbehorende voorwerpen werden gevormd. Zelfs zijn familieleden herkende hij niet meer, tot die begonnen te praten (al kon hij de contouren en kleuren wel beschrijven).
Een andere klinische casus illustreert een dolgedraaid vermogen tot samenstelling van voorwerpen. Na een infarct in de rechterhersenhelft zag mevrouw B. op een heel realistische en gedetailleerde manier dingen die er niet waren, zoals lachende kinderen en straten met druk verkeer. Soms trad er precies tegelijk met de visuele hallucinatie een tactiele hallucinatie op. Zo zag mevrouw B. een keer haar hond (die allang dood was) helemaal doorweekt aan komen lopen, en terwijl zij hem met een handdoek droogwreef, kon ze zijn lijf en vochtige vacht voelen. Dit soort dingen lijkt ongelooflijk. En toch zijn de mechanismen die in de hersenen van mevrouw B. 'onechte' kinderen, drukke straten en honden vormden, dezelfde als die in onze hersenen 'echte' kinderen, drukke straten en honden vormen.
Als je meent dat mevrouw B. gek was (want haar hersenen werkten niet goed) en jij niet, zou je hier toch maar eens een nachtje over moeten slapen. In je dromen creëren je hersenen namelijk een volkomen overtuigende wereld, waarin jijzelf net zo overtuigend het centrum bent en die wereld ziet, aanraakt en hoort. Het belangrijkste verschil tussen die schijnwereld en de wereld die we als echt beschouwen, is dat de eerste begint als je in slaap valt, en de tweede als je wakker wordt. Als je erin zit lijken beide werelden echt, en bevatten ze beide een voorstelling van jezelf, met een lichaam, geest en bewustzijn. Zo maken dromen en hallucinaties duidelijk dat de wereld die je buiten jezelf ziet eigenlijk in jezelf zit, hoezeer dat ook tegen je gevoel in gaat.
Op reis door je brein – Stephen Johnson
