Godsdienstarcheologie - (Deel 3 van Talisman)
-
Gast
Jou vraag was helemaal niet dom Janx. Enige reactie blijft uit van sommigen die laatst nog zeer hard van de toren stonden te roepen. Jou vragen zijn meer dan welkom.janx schreef:Hoe zo moeilijk te vatten Talisman? Ik zeg eerlijk dat ik geen historicus ben van Bijbelsgeschiedenis in de zin van historische feitelijkheden.
Dus lees ik jouw verhaal met belangstelling en dat is het. Aan wat zou ik het moeten vergelijken? Ik heb geen 20 a 30 jaren (professionele hobby) tijd er in gestoken en dat is niet meer in te halen .... tenzij, ik reïncarneer en mij daartoe aangetrokken zou voelen. Maar ja dan gaat er een lange tijd overheen hoor. Ik had maar een, zoals ik het zag, een onschuldige vraag gesteld van .... zou het Jeruzalem van het heden niet die van de oude zijn? Natuurlijk een stomme bedenking, mijn excuus hiervoor.
-
Gast
Belangrijk is toch de vraag: Hoe oud is het Oud Testament ? ... ongeveer 700 jaar v.C.
Wat was de aanleiding om het O.T. op schrift te stellen ?
Voor de inval van de Assyriërs onder Tiglatpileser III in de noordelijke stadstaat Israël in 720 was dit een welvarende streek, dit in groot contrast met het zuidelijk gelegen Juda waar de bevoking bestond uit grotendeels nomadische veehoeders en enkele boerendorpen. Er was in dit onherbergzaam gebied niet veel te halen. Hierdoor kwam er een grootscheepse volksverhuis tot stand vanuit het welvarende en dichtbevolkte noordelijke Israël. In één generatie tijd vervijftienvoudigde de bevolking van Jeruzalem, wat toen enkel bestond uit een versterkt dorp met citadel, gelegen op de tempelberg. Er ontstond daardoor een totaal nieuwe stad mét ommuring ( nog resten hiervan bekend als de klaagmuur ). Dit drama werd door JHWH profeten toegeschreven aan de hebzucht van de noordelijke koningen. JHWH was toen nog een van de vele goden uit deze streken. Juda kon zich handhaven door hun samenwerking met Syrië als vazalstaat. De JHWH - religie uit Betel kreeg door de nieuwe koning Hizkia het statuut van ' staatsgodsdienst' en het monotheïsme vind hierdoor ingang. Zoals ik vroeger reeds heb geschreven waren het de zadokpriesters die heeeel toevallig boekrollen hadden gevonden van Mozes. Het is ook belangrijk te weten dat sommige van deze fundamentele ideeên, later kenmerkend voor Deuteronomium welswaar reeds als vroege versie in de late achtste eeuw bestond, maar pas honderd jaar later is herschreven in de vorm zoals we die nu kennen. De wens was dan ook zich als één natie te verenigen en deze nieuwe natie dan ook nood had aan een ' geschiedenis' en een eigen godsdienst. Zeshonderd jaar later zien we een soortgelijke herhaling van de geschiedenis, en nog eens zeshonderd jaar later ontstaat de Islam met dezelfde beweegreden.
Wat was de aanleiding om het O.T. op schrift te stellen ?
Voor de inval van de Assyriërs onder Tiglatpileser III in de noordelijke stadstaat Israël in 720 was dit een welvarende streek, dit in groot contrast met het zuidelijk gelegen Juda waar de bevoking bestond uit grotendeels nomadische veehoeders en enkele boerendorpen. Er was in dit onherbergzaam gebied niet veel te halen. Hierdoor kwam er een grootscheepse volksverhuis tot stand vanuit het welvarende en dichtbevolkte noordelijke Israël. In één generatie tijd vervijftienvoudigde de bevolking van Jeruzalem, wat toen enkel bestond uit een versterkt dorp met citadel, gelegen op de tempelberg. Er ontstond daardoor een totaal nieuwe stad mét ommuring ( nog resten hiervan bekend als de klaagmuur ). Dit drama werd door JHWH profeten toegeschreven aan de hebzucht van de noordelijke koningen. JHWH was toen nog een van de vele goden uit deze streken. Juda kon zich handhaven door hun samenwerking met Syrië als vazalstaat. De JHWH - religie uit Betel kreeg door de nieuwe koning Hizkia het statuut van ' staatsgodsdienst' en het monotheïsme vind hierdoor ingang. Zoals ik vroeger reeds heb geschreven waren het de zadokpriesters die heeeel toevallig boekrollen hadden gevonden van Mozes. Het is ook belangrijk te weten dat sommige van deze fundamentele ideeên, later kenmerkend voor Deuteronomium welswaar reeds als vroege versie in de late achtste eeuw bestond, maar pas honderd jaar later is herschreven in de vorm zoals we die nu kennen. De wens was dan ook zich als één natie te verenigen en deze nieuwe natie dan ook nood had aan een ' geschiedenis' en een eigen godsdienst. Zeshonderd jaar later zien we een soortgelijke herhaling van de geschiedenis, en nog eens zeshonderd jaar later ontstaat de Islam met dezelfde beweegreden.
-
bluevelvet - Lid geworden op: 28 aug 2005, 02:10
- Locatie: Gent
Om de beschreven gebeurtenissen ergens in de geschiedenis te kunnen plaatsen, moeten in de eerste plaats de primaire bronnen voor de historicus de geschreven bronnen zijn, en voorrang hebben boven alle andere. Archeologische dateringen moeten vaak worden herzien en het blijkt regelmatig dat archeologische sites VERKEERD werden gelokaliseerd. Men moet dus voorzichtig zijn met de interpretaties die men eraan geeft.
Het verkrijgen van een absolute chronologie, ttz., elke gebeurtenis moeten we kunnen dateren in een bepaald jaar, hetzij voor of na Christus, (v.C. of A.D.). Verschillende gebeurtenissen uit de Bijbel komen ook voor in de Assyrische en Babylonische geschiedenis. We kunnen dus gebruik maken van die synchronismen. Daardoor weten we bv. dat koning Zedekia in 586 v.C. aan zijn eind kwam toen Juda in ballingschap werd gevoerd naar Babel. Zo ook kunnen we rekenen naar het begin van de regering van koning David.
We kunnen het ook nog eens hebben over de uittocht en intocht van de Israëlieten waarover nog veel te doen is. Toch kan men vanuit bepaalde (bijbelse) gegevens het exacte tijdstip min of meer benaderen.
Het verkrijgen van een absolute chronologie, ttz., elke gebeurtenis moeten we kunnen dateren in een bepaald jaar, hetzij voor of na Christus, (v.C. of A.D.). Verschillende gebeurtenissen uit de Bijbel komen ook voor in de Assyrische en Babylonische geschiedenis. We kunnen dus gebruik maken van die synchronismen. Daardoor weten we bv. dat koning Zedekia in 586 v.C. aan zijn eind kwam toen Juda in ballingschap werd gevoerd naar Babel. Zo ook kunnen we rekenen naar het begin van de regering van koning David.
We kunnen het ook nog eens hebben over de uittocht en intocht van de Israëlieten waarover nog veel te doen is. Toch kan men vanuit bepaalde (bijbelse) gegevens het exacte tijdstip min of meer benaderen.
-
Gast
Geschreven bronnen durven wel al eens liegen en verdraaien. Een goed voorbeeld hiervan is de bijbel. Meer betrouwbare bronnen zijn de opgravingen en die bewijzen onomstotelijk dat de geschreven bronnen niet steeds betrouwbaar zijn.bluevelvet schreef:Om de beschreven gebeurtenissen ergens in de geschiedenis te kunnen plaatsen, moeten in de eerste plaats de primaire bronnen voor de historicus de geschreven bronnen zijn, en voorrang hebben boven alle andere. Archeologische dateringen moeten vaak worden herzien en het blijkt regelmatig dat archeologische sites VERKEERD werden gelokaliseerd. Men moet dus voorzichtig zijn met de interpretaties die men eraan geeft.
Het verkrijgen van een absolute chronologie, ttz., elke gebeurtenis moeten we kunnen dateren in een bepaald jaar, hetzij voor of na Christus, (v.C. of A.D.). Verschillende gebeurtenissen uit de Bijbel komen ook voor in de Assyrische en Babylonische geschiedenis. We kunnen dus gebruik maken van die synchronismen. Daardoor weten we bv. dat koning Zedekia in 586 v.C. aan zijn eind kwam toen Juda in ballingschap werd gevoerd naar Babel. Zo ook kunnen we rekenen naar het begin van de regering van koning David.
We kunnen het ook nog eens hebben over de uittocht en intocht van de Israëlieten waarover nog veel te doen is. Toch kan men vanuit bepaalde (bijbelse) gegevens het exacte tijdstip min of meer benaderen.
-
bluevelvet - Lid geworden op: 28 aug 2005, 02:10
- Locatie: Gent
Uittocht en Intocht
-----------------------
De LXX geeft volgens in 1 Koningen 6:1 een aantal van 440 jaar in plaats van 480 voor het begin van de bouw van de tempel.
Volgens de Egyptische chronologie zou farao Amenhotep II dan de farao van de uittocht kunnen zijn. Hij stierf ca. 1400 v.C., zijn tweede zoon volgt hem op, omdat de oudste zoon in de 10e plaag is omgekomen. De hele geschiedenis van Mozes past vrij goed in die tijd.
De datum voor de exodus is dan vastgesteld op 1400 v.C., en dan valt de datum van intocht dus in 1360 v.C, (40 jaar later) in het Laat Brons IIA.
Uittocht : Amenhotep II verdrinkt in de Schelfzee
----------------------------------------------------------
Uit het onderzoek van de mummie bleek dat Amenhotep II sterk gebouwd was en dat hij stierf in de volle kracht van zijn leven, op de leeftijd van ongeveer 45 jaar. Dit beeld van Amenhotep II is in overeenstemming met de beschrijving die in het boek Exodus gegeven wordt van een farao die Israël wreed onderdrukte en die na de Uittocht zelf het volk Israël met zijn leger achterna trok.
1400-1390 : De tweede zoon van Amenhotep II regeert onder de naam Thoetmoses IV. Geen 'grote' farao, en practisch geen militaire activiteiten.(*)
Amenhotep III : 1390-1352
--------------------------------
Zwakke farao, militaire activiteiten vrijwel nihil. Onder zijn regering als die van Thoetmoses IV verblijft Israël 38 jaar op de grens van Egypte, zonder lastig gevallen te worden.
Veroveringstochten Jozua : 1360-1353 :
---------------------------------------------
De afwezigheid in Serabit el-Khadim van de cartouches van de farao's die regeerden in de genoemde perioden wijst op zwakte van Egypte, zodat het niet in staat was expedities uit te rusten naar de Sinaï-mijnen. De tijd na 1361 v. C. past dus uitstekend als historische achtergrond van de veldtochten van Jozua in Kanaän.
Amarna-brieven : 1360-1335
----------------------------------
Het regent klachten over invallende 'Habiroe', gebrek aan hulp uit Egypte.
Amenhotep IV (Achnaton): 1352-1336
--------------------------------------------
Ook Achnaton geeft geen gehoor aan de roep om militaire assistentie vanuit Kanaän. Het is na deze farao dat het leger terug opgebouwd werd met generaal Horemheb, en verder de Ramessiden.
(*) In de grafkamer waar de sarcofaag staat waarin de mummie van Amenhotep II in 1898 door Loret gevonden werd, valt op dat daar tot het laatst in haast gewerkt was.
De treden naar het verdiepte gedeelte zijn niet afgewerkt. De wanden in dat gedeelte zijn niet beschilderd en in ruw bewerkte toestand gebleven. Daardoor valt de grote tegenstelling op met de prachtig beschilderde wanden van het hogere gedeelte van de grafkamer. Het diepere gedeelte draagt nog de sporen van de werklieden.
Hier kun je nog meer lezen o.a. over de intocht in Kanaän.
-----------------------
De LXX geeft volgens in 1 Koningen 6:1 een aantal van 440 jaar in plaats van 480 voor het begin van de bouw van de tempel.
Volgens de Egyptische chronologie zou farao Amenhotep II dan de farao van de uittocht kunnen zijn. Hij stierf ca. 1400 v.C., zijn tweede zoon volgt hem op, omdat de oudste zoon in de 10e plaag is omgekomen. De hele geschiedenis van Mozes past vrij goed in die tijd.
De datum voor de exodus is dan vastgesteld op 1400 v.C., en dan valt de datum van intocht dus in 1360 v.C, (40 jaar later) in het Laat Brons IIA.
Uittocht : Amenhotep II verdrinkt in de Schelfzee
----------------------------------------------------------
Uit het onderzoek van de mummie bleek dat Amenhotep II sterk gebouwd was en dat hij stierf in de volle kracht van zijn leven, op de leeftijd van ongeveer 45 jaar. Dit beeld van Amenhotep II is in overeenstemming met de beschrijving die in het boek Exodus gegeven wordt van een farao die Israël wreed onderdrukte en die na de Uittocht zelf het volk Israël met zijn leger achterna trok.
1400-1390 : De tweede zoon van Amenhotep II regeert onder de naam Thoetmoses IV. Geen 'grote' farao, en practisch geen militaire activiteiten.(*)
Amenhotep III : 1390-1352
--------------------------------
Zwakke farao, militaire activiteiten vrijwel nihil. Onder zijn regering als die van Thoetmoses IV verblijft Israël 38 jaar op de grens van Egypte, zonder lastig gevallen te worden.
Veroveringstochten Jozua : 1360-1353 :
---------------------------------------------
De afwezigheid in Serabit el-Khadim van de cartouches van de farao's die regeerden in de genoemde perioden wijst op zwakte van Egypte, zodat het niet in staat was expedities uit te rusten naar de Sinaï-mijnen. De tijd na 1361 v. C. past dus uitstekend als historische achtergrond van de veldtochten van Jozua in Kanaän.
Amarna-brieven : 1360-1335
----------------------------------
Het regent klachten over invallende 'Habiroe', gebrek aan hulp uit Egypte.
Amenhotep IV (Achnaton): 1352-1336
--------------------------------------------
Ook Achnaton geeft geen gehoor aan de roep om militaire assistentie vanuit Kanaän. Het is na deze farao dat het leger terug opgebouwd werd met generaal Horemheb, en verder de Ramessiden.
(*) In de grafkamer waar de sarcofaag staat waarin de mummie van Amenhotep II in 1898 door Loret gevonden werd, valt op dat daar tot het laatst in haast gewerkt was.
De treden naar het verdiepte gedeelte zijn niet afgewerkt. De wanden in dat gedeelte zijn niet beschilderd en in ruw bewerkte toestand gebleven. Daardoor valt de grote tegenstelling op met de prachtig beschilderde wanden van het hogere gedeelte van de grafkamer. Het diepere gedeelte draagt nog de sporen van de werklieden.
Hier kun je nog meer lezen o.a. over de intocht in Kanaän.
-
Gast
BV, ik moet u spijtig genoeg teleurstellen.... er was gewoon geen eenmalige uittocht uit Egypte. Totaal fictie. De veroveringstochten door Jozua.... totaal fictie. Sorry.
-
bluevelvet - Lid geworden op: 28 aug 2005, 02:10
- Locatie: Gent
HAZOR
Net als de tells van Megiddo en Beer Sheba is ook Hazor geplaatst op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.
Wat volgt komt uit onderstaande site :
"Unieke tell (...)Niet minder dan 22 woonlagen hebben de archeologen hier blootgelegd. Zij overspannen een periode van 2700 jaar.....
Pas sinds 1990 worden in Hazor grootschalige opgravingen verricht door de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem.Net als Megiddo was Hazor beroemd om de manier waarop men een ondergronds systeem voor het verzamelen en bewaren van water voor dichtbevolkte steden had ontworpen.
In de bloeiperiode had Hazor volgens schatting 40.000 inwoners , 20 maal zoveel als Jeruzalem toen de stad nog bewoond werd door de Jebusieten (....)
Bijbels overzicht
Jozua 11: 1-11 Jozua verwoest en verbrandt de stad Hazor na zijn overwinning op de geallieerde strijdkrachten van de Kanaänieten bij de wateren van Merom.
In Hazor heeft men het paleis van de koning van de Kanaänieten opgegraven.De grond bleek bedekt met grote kiezelstenen en daarover heen had men planken gelegd van cederhout. Ook het plafond van de troonzaal was van cederhout gemaakt. We weten dat de stad in de 13e eeuw voor Christus totaal is verwoest.Dat bewijst een dikke laag van as van drie voet diep met talrijke verbrande spaanders hout. Het moet een intens vuur geweest zijn. Onderzoek wees uit dat het vuur werd gevoed door grote voorraden olijfolie die op de muren waren uitgegoten..De vlammen waren zo intensief dat de basalte muren in glas veranderd werden.. Wie heeft Hazor zo grondig verwoest?
De enige conclusie zal volgens archeologen moeten zijn, dat JOZUA de stad in as heeft gelegd (....)
In 2004 heeft men woningen van Kanaänieten opgegraven. Men vond in hun huizen ook rechtopstaande stenen voor Baäl.Het volk Israël was overal omringd door deze Kanaänieten en de jongens en meisjes uit Israël werden spoedig geboeid door hun cultuur en godsdienst. Daardoor werden velen in Israël ontrouw aan God de HEER (Rechters 3 : 6 en 7)
Jozua kreeg de opdracht van God om alle inwoners te doden. In de tijd van de Rechters lezen we van een diep geestelijk verval in Israël.
Ze werden gedood omdat de Israëlieten deden wat slecht was in de ogen van de Heer : ze gingen de Baäls en de Asjera's dienen, de goden van de Kanaänieten.....
Zie : http://www.bijbelseplaatsen.nl/plaatsen/H/Hazor/113/
Net als de tells van Megiddo en Beer Sheba is ook Hazor geplaatst op de werelderfgoedlijst van de UNESCO.
Wat volgt komt uit onderstaande site :
"Unieke tell (...)Niet minder dan 22 woonlagen hebben de archeologen hier blootgelegd. Zij overspannen een periode van 2700 jaar.....
Pas sinds 1990 worden in Hazor grootschalige opgravingen verricht door de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem.Net als Megiddo was Hazor beroemd om de manier waarop men een ondergronds systeem voor het verzamelen en bewaren van water voor dichtbevolkte steden had ontworpen.
In de bloeiperiode had Hazor volgens schatting 40.000 inwoners , 20 maal zoveel als Jeruzalem toen de stad nog bewoond werd door de Jebusieten (....)
Bijbels overzicht
Jozua 11: 1-11 Jozua verwoest en verbrandt de stad Hazor na zijn overwinning op de geallieerde strijdkrachten van de Kanaänieten bij de wateren van Merom.
In Hazor heeft men het paleis van de koning van de Kanaänieten opgegraven.De grond bleek bedekt met grote kiezelstenen en daarover heen had men planken gelegd van cederhout. Ook het plafond van de troonzaal was van cederhout gemaakt. We weten dat de stad in de 13e eeuw voor Christus totaal is verwoest.Dat bewijst een dikke laag van as van drie voet diep met talrijke verbrande spaanders hout. Het moet een intens vuur geweest zijn. Onderzoek wees uit dat het vuur werd gevoed door grote voorraden olijfolie die op de muren waren uitgegoten..De vlammen waren zo intensief dat de basalte muren in glas veranderd werden.. Wie heeft Hazor zo grondig verwoest?
De enige conclusie zal volgens archeologen moeten zijn, dat JOZUA de stad in as heeft gelegd (....)
In 2004 heeft men woningen van Kanaänieten opgegraven. Men vond in hun huizen ook rechtopstaande stenen voor Baäl.Het volk Israël was overal omringd door deze Kanaänieten en de jongens en meisjes uit Israël werden spoedig geboeid door hun cultuur en godsdienst. Daardoor werden velen in Israël ontrouw aan God de HEER (Rechters 3 : 6 en 7)
Jozua kreeg de opdracht van God om alle inwoners te doden. In de tijd van de Rechters lezen we van een diep geestelijk verval in Israël.
Ze werden gedood omdat de Israëlieten deden wat slecht was in de ogen van de Heer : ze gingen de Baäls en de Asjera's dienen, de goden van de Kanaänieten.....
Zie : http://www.bijbelseplaatsen.nl/plaatsen/H/Hazor/113/
-
Gast
Tja, dat hebt u met het O.T., net zo goed als het verhaal van koning Arthur en de ridders van de Ronde Tafel... Jozua en de Rode Ridder zat daar voor niks tussen. Spijtig he ?Jozua 11: 1-11 Jozua verwoest en verbrandt de stad Hazor na zijn overwinning op de geallieerde strijdkrachten van de Kanaänieten bij de wateren van Merom.
Zeg maar tegen uw bijbelgenoodschap dat koning David, koning Salomon en Jozua daar voor niks tussen zaten. Spijtig he ? tja, de bijbel is ook geen geschiedenisboek heJozua kreeg de opdracht van God om alle inwoners te doden. In de tijd van de Rechters lezen we van een diep geestelijk verval in Israël.
Ze werden gedood omdat de Israëlieten deden wat slecht was in de ogen van de Heer : ze gingen de Baäls en de Asjera's dienen, de goden van de Kanaänieten.....
Zie : http://www.bijbelseplaatsen.nl/plaatsen/H/Hazor/113/
Laatst gewijzigd door Gast op 25 nov 2010, 16:42, 1 keer totaal gewijzigd.
-
bluevelvet - Lid geworden op: 28 aug 2005, 02:10
- Locatie: Gent
Nog een bijzonderheid tijdens de veroveringen van Jozua :
DE ZON DIE STILSTOND.
Hoe ongeloofwaardig het ook moge klinken, dit verschijnsel zou ook gezien zijn in China en in Midden-Amerika. De Spaanse geschiedschrijver Fray Bernardino de Sahagún schreef in zijn boek ’Historia General de las Cosas de Nueva España’ over een dag dat de zon opging, en een dag lang dicht boven de horizon bleef dralen, voordat zij aan haar dagelijkse omloop begon, zoals de Azteken hem vertelden. In China sprak men rond die tijd over een nacht die drie dagen duurde. En in beide gevallen ging dat gepaard met opvallende kosmische gebeurtenissen, zoals beschreven in het boek van Jozua.
Het regende stenen uit de hemel, dan wordt van hagelstenen gesproken, zoals tijdens een zwaar onweer, hevige wind en ander ongewoon weer, dat dikwijls zulk soort kosmische inslagen vergezelt.
Een voorbeeld : na het ontstaan van het Nordlinger Ries in Duitsland door een inslaande meteoriet, dat plaatsvond in het Tertiair, is er een korte periode van uitzonderlijke regenval geweest, die nieuwe beddingen heeft uitgegraven en oude verlegd. In de 18e eeuw vielen er ten noorden van het Frans stadje l'Aigle (Normandië) een grote hoeveelheid stenen uit de hemel, waarna het ook enkele dagen noodweer is geweest.
Velen zullen roepen dat dit gebeuren niet kan ! Bewijzen dat iets niet kan is niet zo evident. Ook al omdat in die tijd in andere delen van de wereld op dezelfde tijd overeenkomstige verschijnselen op te merken waren kunnen wij in feite wel geloof hechten aan het stilstaan van zon en maan tijdens Jozua's oorlog.
Nog een aardig detail dat de historiciteit van het boek Jozua ondersteunt: In Jozua 24:30 lezen we, na de dood van Jozua:
"En men begroef hem binnen het gebied van zijn erfdeel, te Timnat-Serach op het gebergte van Efraim, ten noorden van de berg Gaas." De Septuagint (LXX) voegt daar aan toe: "En zij legden in de grot waarin hij begraven werd, de stenen messen waarmee hij de Israëlieten besneed in Gilgal".
Ten noordwesten van Bethel ligt Kef'r Ishu'a, het 'dorp van Jozua'. In één van de rotsgraven daar vond men in 1870 een groot aantal stenen messen !
In deze gevallen dient de geschreven tekst de belangrijkste bron te zijn en kan de archeologie hoogstens ondersteunend zijn. Maar nooit bepalend.
DE ZON DIE STILSTOND.
Hoe ongeloofwaardig het ook moge klinken, dit verschijnsel zou ook gezien zijn in China en in Midden-Amerika. De Spaanse geschiedschrijver Fray Bernardino de Sahagún schreef in zijn boek ’Historia General de las Cosas de Nueva España’ over een dag dat de zon opging, en een dag lang dicht boven de horizon bleef dralen, voordat zij aan haar dagelijkse omloop begon, zoals de Azteken hem vertelden. In China sprak men rond die tijd over een nacht die drie dagen duurde. En in beide gevallen ging dat gepaard met opvallende kosmische gebeurtenissen, zoals beschreven in het boek van Jozua.
Het regende stenen uit de hemel, dan wordt van hagelstenen gesproken, zoals tijdens een zwaar onweer, hevige wind en ander ongewoon weer, dat dikwijls zulk soort kosmische inslagen vergezelt.
Een voorbeeld : na het ontstaan van het Nordlinger Ries in Duitsland door een inslaande meteoriet, dat plaatsvond in het Tertiair, is er een korte periode van uitzonderlijke regenval geweest, die nieuwe beddingen heeft uitgegraven en oude verlegd. In de 18e eeuw vielen er ten noorden van het Frans stadje l'Aigle (Normandië) een grote hoeveelheid stenen uit de hemel, waarna het ook enkele dagen noodweer is geweest.
Velen zullen roepen dat dit gebeuren niet kan ! Bewijzen dat iets niet kan is niet zo evident. Ook al omdat in die tijd in andere delen van de wereld op dezelfde tijd overeenkomstige verschijnselen op te merken waren kunnen wij in feite wel geloof hechten aan het stilstaan van zon en maan tijdens Jozua's oorlog.
Nog een aardig detail dat de historiciteit van het boek Jozua ondersteunt: In Jozua 24:30 lezen we, na de dood van Jozua:
"En men begroef hem binnen het gebied van zijn erfdeel, te Timnat-Serach op het gebergte van Efraim, ten noorden van de berg Gaas." De Septuagint (LXX) voegt daar aan toe: "En zij legden in de grot waarin hij begraven werd, de stenen messen waarmee hij de Israëlieten besneed in Gilgal".
Ten noordwesten van Bethel ligt Kef'r Ishu'a, het 'dorp van Jozua'. In één van de rotsgraven daar vond men in 1870 een groot aantal stenen messen !
In deze gevallen dient de geschreven tekst de belangrijkste bron te zijn en kan de archeologie hoogstens ondersteunend zijn. Maar nooit bepalend.
-
Gast
HOE OUD IS HET O.T. ?
Wel, grofweg 700 jaar v.C., maar om zeer precies te zijn ? 622 jaar v.C.
Volgens het O.T. gaf Josia de hogepriester Hilkia de opdracht publieke fondsen te gebruiken om het huis van JHWH te herstellen. Tijdens die werkzaamheden vindt die zeer toevallig een tekstrol en deze werd voorgelezen aan de koning door zijn secretaris Safan. Het zou de traditionele beoefening van de cultus van JHWH bevatten en steeds verkeerd begrepen zijn door het volk van Juda. De toen zevenentwintig jarige koning Josia riep het volk bijeen om een plechtige eed af te leggen zich voortaan te houden aan de geboden van dit pas ontdekt goddelijk boek ( lees bijbelversie IIKon.23: 2-23 ). Vervolgens begon Josia met de grootste puriteinse hervorming uit de geschiedenis van Juda. Hij verwoestte alle heiligdommen van vreemde culten en vooral de heiligdommen die volgens de bijbel al in de tijd van koning Salomon en onder diens bescherming in Jeruzalem waren gesticht. Hij vermoorde daarbij alle priesters van deze culten en liet hen verbranden als offer voor JHWH.
Al in de achttiende eeuw merkten bijbelwetenschappers de duidelijke overeenkomsten op tussen de beschrijving van het wetboek dat in de tempel werd gevonden en het boek Deuteronomium. Betreft verschillen en overeenkomsten kan ik het later nog hebben.
Juist het feit dat er in deze tijd plotseling een geschreven wetboek opdook, komt goed overeen met de archeologische gegevens over een uitgebreid alfabetisme in Juda.
We kunnen met een gerust hart aannemen dat het niet een oud boek was dat onverwacht werd ontdekt, maar dat het werd geschreven in de zevende eeuw v.C., vlak voor of tijdens de regering van Josia. Voor velen zal dit misschien vreemd overkomen, maar in werkelijkheid is de bijbel zoals wij die kennen niet ouder.
Wel, grofweg 700 jaar v.C., maar om zeer precies te zijn ? 622 jaar v.C.
Volgens het O.T. gaf Josia de hogepriester Hilkia de opdracht publieke fondsen te gebruiken om het huis van JHWH te herstellen. Tijdens die werkzaamheden vindt die zeer toevallig een tekstrol en deze werd voorgelezen aan de koning door zijn secretaris Safan. Het zou de traditionele beoefening van de cultus van JHWH bevatten en steeds verkeerd begrepen zijn door het volk van Juda. De toen zevenentwintig jarige koning Josia riep het volk bijeen om een plechtige eed af te leggen zich voortaan te houden aan de geboden van dit pas ontdekt goddelijk boek ( lees bijbelversie IIKon.23: 2-23 ). Vervolgens begon Josia met de grootste puriteinse hervorming uit de geschiedenis van Juda. Hij verwoestte alle heiligdommen van vreemde culten en vooral de heiligdommen die volgens de bijbel al in de tijd van koning Salomon en onder diens bescherming in Jeruzalem waren gesticht. Hij vermoorde daarbij alle priesters van deze culten en liet hen verbranden als offer voor JHWH.
Al in de achttiende eeuw merkten bijbelwetenschappers de duidelijke overeenkomsten op tussen de beschrijving van het wetboek dat in de tempel werd gevonden en het boek Deuteronomium. Betreft verschillen en overeenkomsten kan ik het later nog hebben.
Juist het feit dat er in deze tijd plotseling een geschreven wetboek opdook, komt goed overeen met de archeologische gegevens over een uitgebreid alfabetisme in Juda.
We kunnen met een gerust hart aannemen dat het niet een oud boek was dat onverwacht werd ontdekt, maar dat het werd geschreven in de zevende eeuw v.C., vlak voor of tijdens de regering van Josia. Voor velen zal dit misschien vreemd overkomen, maar in werkelijkheid is de bijbel zoals wij die kennen niet ouder.
-
Clausewitz - Lid geworden op: 15 mei 2009, 18:22
- Locatie: Vlaams Brabant
BV:
Galilei zal komen spoken aan je bed als je verder zulke baarlijke nonssens blijft herhalen. Hoe is het mogelijk in de 21ste eeuw.Velen zullen roepen dat dit gebeuren niet kan ! Bewijzen dat iets niet kan is niet zo evident. Ook al omdat in die tijd in andere delen van de wereld op dezelfde tijd overeenkomstige verschijnselen op te merken waren kunnen wij in feite wel geloof hechten aan het stilstaan van zon en maan tijdens Jozua's oorlog.
Wie bewaakt de bewakers.
-
janx - Lid geworden op: 02 okt 2008, 19:52
Vreemd hoor dat God, wat leven is, opdracht geeft om te doden. Ik kan je zeggen dat is Godsonmogelijk. God heeft nog nooit gesproken en zal het ook nooit doen. Ik vermoed dan toch dat het gewoon de duivel is Bleuvelvet die daar een handje in heeft gehad. En je weet de geest van de mens is tot duivelse zaken in staat. Zo ook in al die zaken waarin wordt gezegt dat er gedood moet worden. Mens denk toch een keertje na en blijf toch niet die volgzame drommel van al dat vergif. God is het leven zelf.Bluevelvet schreef:Jozua kreeg de opdracht van God om alle inwoners te doden. In de tijd van de Rechters lezen we van een diep geestelijk verval in Israël.
Ze werden gedood omdat de Israëlieten deden wat slecht was in de ogen van de Heer : ze gingen de Baäls en de Asjera's dienen, de goden van de Kanaänieten.....
Alles is Één en die Éne is Alles.
-
Gast
DOOD VAN JOSIA
Josia had zijn rijk uitgebreid tot over het hele heuvelland van het vroegere noordelijk koninkrijk, dat wil zeggen dat hij de vroegere Assyrische provincie Samaria had geannexeerd. Vervolgens had hij zijn bewind nog verder naar het noorden uitgebreid tot Megiddo, waar hij aan de oostzijde van de ruïneheuvel een grote vesting bouwde. Hij maakte van Megiddo een noordelijke, strategische buitenpost van de groeiende Judese staat. Zijn doel was samen met de Babyloniërs tegen Assyrië te strijden door farao Neko en zijn leger tegen te houden in de nauwe pas die naar Megiddo voert. Het idee dat Josia met een indrukwekkend leger te megiddo kwam om Neko tegen te houden en te voorkomen dat hij optrok naar het noorden is echter wel een beetje vergezocht. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat Josia over een leger beschikte dat groot genoeg was om een veldslag met de Egyptenaren aan te kunnen. De dood van Josia is minder heroïsch verlopen dan de dood op het slagveld. De redenen voor Neko om in 609, een jaar na de dood van Farao Psammeticus en zijn eigen troning, was een nieuwe eed van trouw van zijn vazalen af te dwingen. Deze eed moest gebruikelijk bij een nieuwe koning worden hernieuwd, maar om een of andere reden liet Neko Josia vermoorden.
Wat ded Josia waardoor de farao in woede ontstak ? Josia's drang naar het noorden kan een bedreiging hebben gevormd voor de Egyptische belangen in het dal van Jizreël. Of misschien kan een poging van Josia zijn rijk naar het westen uit te breiden, voorbij zijn grondgebied in de Sjefela, Egyptische belangen in Filistea in gevaar hebben gebracht. Volgens Baruch Halpern kan het ook zijn dat Neko de onafhankelijke politiek van Josia niet kon hebben en de zuidelijke handelsroutes met de Arabische handel in gevaar bracht. Eén ding is duidelijk. De Deuteronomische auteur die Josia als een door God gezalfde messias zag en bestemd was Juda te redden en tot glorie te voeren, had duidelijk moeite te verklaren hoe dergelijke historische catastrofe kon gebeuren en liet slechts een korte, raadselachtige verwijzing naar de dood van Josia na. Josia de vrome dienaar van JHWH was dood en de Israëlieten waren opnieuw slaven van Egypte.
Josia had zijn rijk uitgebreid tot over het hele heuvelland van het vroegere noordelijk koninkrijk, dat wil zeggen dat hij de vroegere Assyrische provincie Samaria had geannexeerd. Vervolgens had hij zijn bewind nog verder naar het noorden uitgebreid tot Megiddo, waar hij aan de oostzijde van de ruïneheuvel een grote vesting bouwde. Hij maakte van Megiddo een noordelijke, strategische buitenpost van de groeiende Judese staat. Zijn doel was samen met de Babyloniërs tegen Assyrië te strijden door farao Neko en zijn leger tegen te houden in de nauwe pas die naar Megiddo voert. Het idee dat Josia met een indrukwekkend leger te megiddo kwam om Neko tegen te houden en te voorkomen dat hij optrok naar het noorden is echter wel een beetje vergezocht. Het is hoogst onwaarschijnlijk dat Josia over een leger beschikte dat groot genoeg was om een veldslag met de Egyptenaren aan te kunnen. De dood van Josia is minder heroïsch verlopen dan de dood op het slagveld. De redenen voor Neko om in 609, een jaar na de dood van Farao Psammeticus en zijn eigen troning, was een nieuwe eed van trouw van zijn vazalen af te dwingen. Deze eed moest gebruikelijk bij een nieuwe koning worden hernieuwd, maar om een of andere reden liet Neko Josia vermoorden.
Wat ded Josia waardoor de farao in woede ontstak ? Josia's drang naar het noorden kan een bedreiging hebben gevormd voor de Egyptische belangen in het dal van Jizreël. Of misschien kan een poging van Josia zijn rijk naar het westen uit te breiden, voorbij zijn grondgebied in de Sjefela, Egyptische belangen in Filistea in gevaar hebben gebracht. Volgens Baruch Halpern kan het ook zijn dat Neko de onafhankelijke politiek van Josia niet kon hebben en de zuidelijke handelsroutes met de Arabische handel in gevaar bracht. Eén ding is duidelijk. De Deuteronomische auteur die Josia als een door God gezalfde messias zag en bestemd was Juda te redden en tot glorie te voeren, had duidelijk moeite te verklaren hoe dergelijke historische catastrofe kon gebeuren en liet slechts een korte, raadselachtige verwijzing naar de dood van Josia na. Josia de vrome dienaar van JHWH was dood en de Israëlieten waren opnieuw slaven van Egypte.
-
bluevelvet - Lid geworden op: 28 aug 2005, 02:10
- Locatie: Gent
janx, ik weet niet of je kennis hebt van hoe de Kanaänieten hun "godsdienst" beleefden ?janx schreef:Vreemd hoor dat God, wat leven is, opdracht geeft om te doden. Ik kan je zeggen dat is Godsonmogelijk. God heeft nog nooit gesproken en zal het ook nooit doen. Ik vermoed dan toch dat het gewoon de duivel is Bleuvelvet die daar een handje in heeft gehad. En je weet de geest van de mens is tot duivelse zaken in staat. Zo ook in al die zaken waarin wordt gezegt dat er gedood moet worden. Mens denk toch een keertje na en blijf toch niet die volgzame drommel van al dat vergif. God is het leven zelf.Bluevelvet schreef:Jozua kreeg de opdracht van God om alle inwoners te doden. In de tijd van de Rechters lezen we van een diep geestelijk verval in Israël.
Ze werden gedood omdat de Israëlieten deden wat slecht was in de ogen van de Heer : ze gingen de Baäls en de Asjera's dienen, de goden van de Kanaänieten.....
Hieronder een citaat, dat tot nadenken stemt !
"De uitroeiingsoorlogen hebben vele mensen problemen gegeven, tenzij ze WETEN wat er zich afspeelde. De mensen in het land Palestina waren slecht. Ze hadden zich overgegeven aan afgoderij; ze offerden hun kinderen; ze deden aan allerlei lage vormen van seks; ze hadden zelfs seks met dieren; mannen deden aan seks met mannen en vrouwen met vrouwen; ze deden aan echtbreuk en hoererij; ze vereerden afgoden, offerden hun kinderen aan hun op. En ze hadden God opgegeven. God gaf de Israelieten het bevel ze allemaal te doden –mannen, vrouwen en kinderen. En dat schijnt ons toe als iets verschrikkelijks. Is dat zo of niet? Wel, als we aannemen dat het er tienduizend waren –ik weet het precieze aantal niet- dan zouden het er tienduizend zijn die waarschijnlijk in de hel terecht zouden komen. Maar als ze niet uitgeroeid zouden zijn, zouden ze na 30, 40, 50 of 100 jaar uitgegroeid zijn tot honderdduizend of zelfs een miljoen. En dan zouden we al een miljoen hebben die de hel in zouden gaan. Het is dus veel genadevoller een paar weg te nemen dan na een langere tijd met een miljoen te zitten die voor eeuwig van God gescheiden zouden zijn, want de verziekte cultuur zou voortgewoekerd hebben. God wist dat ze niet te verbeteren was. Hun harten zouden zich niet bekeren en ze zouden alleen voor de Israelieten een struikelblok worden, en zo het werk van God op aarde saboteren. Zo nam God in liefdevol handelen een klein aantal weg zodat Hij niet later een groot aantal zou weg moeten nemen." (tekst door mij benadrukt).
Door Evangelist Pat Robertson, rationalisering van bijbelse volkerenmoord op een televisieprogramma 'The 700 Club', mei 6, 1985.
-
Gast
Hebt ge als iets idioter dan dit gelezen ? Zoiets hier komen plakken, dan moet ge wel al ver staan. Hallooooo zal ik de hulpdiensten even bellen ?De mensen in het land Palestina waren slecht. Ze hadden zich overgegeven aan afgoderij.
