Show me the way to the next whisky bar
Oh, don't ask why, oh, don't ask why
For if we don't find the next whisky bar
I tell you we must die
~ Brecht, Mahagonny
En... sterven is niet iets, wat de meesten van ons (op korte termijn) willen!
"Primum vivere, deinde philosophari", "Eerst leven, en dan filosoferen", zeiden die ouwe Romeinen al!
Als je door rationeel redeneren tot de conclusie komt dat het "zelf" een tijdelijk verschijnsel is - een product van het geheugen - dat bij het overlijden spoorloos verdwijnt, dan moet je dat inzicht in de praktijk toch weer loslaten.
Als je dat voortdurend in je gedachten houdt, riskeer je: je gevoel van toekomst te verliezen, depressief te worden en uiteindelijk misschien zelfs zelfmoord te plegen.
Ik ben dus allesbehalve onder de indruk van, wat die sciëntisten onder de "schrijvers" hier, verkondigen.
In hun dagelijks leven klampen ze zich even hard aan het leven vast als elke irrationeel denkende gelovige.
Onderzoek heeft trouwens aangetoond, dat nog altijd een meerderheid van de mensheid denkt dat een menselijk wezen een toekomst heeft voorbij de dood.
Niet dat dat bewijst dat dit wáár zou zijn. Het toont aan dat mensen nood hebben aan de overtuiging: een toekomst te hebben.
Ieder van ons, die ooit heeft meegemaakt dat hij/zij geen toekomst meer had, weet hoe verlammend dit werkt.
Je mag dan al 'filosofisch' (of 'wetenschappelijk') overtuigd zijn dat je persoonlijke leven elk moment in het niets kan verdwijnen, en dus eigenlijk uiterst triviaal is - mensen hebben daar zeer beeldrijke uitdrukkingen voor... In de praktijk doe je er beter aan te "doen alsof" het wél grote betekenis heeft, en wél ergens over gaat!
Oh, don't ask why, oh, don't ask why
For if we don't find the next whisky bar
I tell you we must die
~ Brecht, Mahagonny
En... sterven is niet iets, wat de meesten van ons (op korte termijn) willen!
"Primum vivere, deinde philosophari", "Eerst leven, en dan filosoferen", zeiden die ouwe Romeinen al!
Als je door rationeel redeneren tot de conclusie komt dat het "zelf" een tijdelijk verschijnsel is - een product van het geheugen - dat bij het overlijden spoorloos verdwijnt, dan moet je dat inzicht in de praktijk toch weer loslaten.
Als je dat voortdurend in je gedachten houdt, riskeer je: je gevoel van toekomst te verliezen, depressief te worden en uiteindelijk misschien zelfs zelfmoord te plegen.
Ik ben dus allesbehalve onder de indruk van, wat die sciëntisten onder de "schrijvers" hier, verkondigen.
In hun dagelijks leven klampen ze zich even hard aan het leven vast als elke irrationeel denkende gelovige.
Onderzoek heeft trouwens aangetoond, dat nog altijd een meerderheid van de mensheid denkt dat een menselijk wezen een toekomst heeft voorbij de dood.
Niet dat dat bewijst dat dit wáár zou zijn. Het toont aan dat mensen nood hebben aan de overtuiging: een toekomst te hebben.
Ieder van ons, die ooit heeft meegemaakt dat hij/zij geen toekomst meer had, weet hoe verlammend dit werkt.
Je mag dan al 'filosofisch' (of 'wetenschappelijk') overtuigd zijn dat je persoonlijke leven elk moment in het niets kan verdwijnen, en dus eigenlijk uiterst triviaal is - mensen hebben daar zeer beeldrijke uitdrukkingen voor... In de praktijk doe je er beter aan te "doen alsof" het wél grote betekenis heeft, en wél ergens over gaat!
The difference between a Miracle and a Fact is exactly the difference
between a mermaid and a seal.
-- Mark Twain
between a mermaid and a seal.
-- Mark Twain
Seniorennet
