Mijmeringen 3
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Ria, Yna, Bomike,
bedankt dat jullie er waren!
We gaan verder met:
deel 2
Langs een klein dorpje komen we Roemenië, het eigenlijke doel van de reis binnen. Na enkele kilometers worden we weer teruggegooid in de tijd, vertrouwd met paard en kar. In tegenstelling tot Hongarije met zijn grote landbouwmachines wordt hier gewerkt met paard- en mankracht, het hooi wordt met de vork gekeerd en op mijten gezet het laatste vooral het werk van de vrouw
De eerste grote stad die je tegenkomt is Satu Mare, eigenlijk geen toeristische bestemming maar wel van belang als tussenstop om even te benen te strekken en iets te nuttigen. Onder het communisme is veel van de oude stad verdwenen om plaats te maken voor het sterk vervreemdende moderne centrum, alweer een brok geschiedenis of erfgoed die verdween. Sibiu is nog veraf, te ver om tot daar te rijden vandaag. De weg is slecht, zeer slecht, het wegdek vertoont diepe kloven en gaten, het is zigzag rijden maar ook de tegenliggers rijden zigzag, het is van opletten!
We overnachten in een pensionnetje gesteund door de Europese Gemeenschap zoals er hier meerdere zijn en waar we vaak gebruik van maken. De mensen herkennen ons onmiddellijk, we overnachtten hier al meerdere keren, ze spreken gebrekkig Frans ze zijn blij ons terug te zien.
De streek Maramures is de meest authentieke streek van Roemenië maar met een vol geladen wagen willen we zo spoedig mogelijk in Sibiu zijn, bij het terugkeren nemen we de tijd en bezoeken we de dorpjes.
Toch houden we even halt bij Nicula niet meer behorend tot Maramures maar tot Transsylvanië, om een blik te werpen op het bekende klooster dat gebouwd werd rond een meer dan vier eeuwen houten kerkje. De grote kerk is een bedevaartplaats waar zich het object bevindt van de vele pelgrims die jaarlijks op 15 augustus de plaats bezoeken namelijk de heilige icoon van Maria.
We geraken er niet binnen een massa volk staat buiten voor het portaal. In tegenstelling tot ons landje waar veel kerken leeglopen worden in Roemenië veel nieuwe kerken gebouwd. De weg die we tot hier moesten beklimmen is een smalle aardeweg steil omhoog, er staan langs alle kanten wagens geparkeerd, na de kerkdienst zal het chaotisch zijn om hier weg te geraken, we besluiten onmiddellijk om te keren maar ook dat is geen sinecure en verloopt in vooruit achteruit…..
Het is stikkend warm we hebben nog ettelijke kilometers af te leggen want vandaag willen we in Sibiu geraken daar worden we deze avond verwacht bij de vrienden voor het avondmaal en overnachting.
wordt vervolgd....
een van de zeldzaam goede wegen op het platteland
ook in de steden kom je paard en kar tegen;ik vroeg deze man of ik een foto mocht nemen,
na de foto moest hij hartelijk lachen
Satu Mare
het meer dan vier eeuwen oude kerkje,
er naast staat de basiliek met de massa volk, maar geef mij maar het oude
bedankt dat jullie er waren!
We gaan verder met:
deel 2
Langs een klein dorpje komen we Roemenië, het eigenlijke doel van de reis binnen. Na enkele kilometers worden we weer teruggegooid in de tijd, vertrouwd met paard en kar. In tegenstelling tot Hongarije met zijn grote landbouwmachines wordt hier gewerkt met paard- en mankracht, het hooi wordt met de vork gekeerd en op mijten gezet het laatste vooral het werk van de vrouw
De eerste grote stad die je tegenkomt is Satu Mare, eigenlijk geen toeristische bestemming maar wel van belang als tussenstop om even te benen te strekken en iets te nuttigen. Onder het communisme is veel van de oude stad verdwenen om plaats te maken voor het sterk vervreemdende moderne centrum, alweer een brok geschiedenis of erfgoed die verdween. Sibiu is nog veraf, te ver om tot daar te rijden vandaag. De weg is slecht, zeer slecht, het wegdek vertoont diepe kloven en gaten, het is zigzag rijden maar ook de tegenliggers rijden zigzag, het is van opletten!
We overnachten in een pensionnetje gesteund door de Europese Gemeenschap zoals er hier meerdere zijn en waar we vaak gebruik van maken. De mensen herkennen ons onmiddellijk, we overnachtten hier al meerdere keren, ze spreken gebrekkig Frans ze zijn blij ons terug te zien.
De streek Maramures is de meest authentieke streek van Roemenië maar met een vol geladen wagen willen we zo spoedig mogelijk in Sibiu zijn, bij het terugkeren nemen we de tijd en bezoeken we de dorpjes.
Toch houden we even halt bij Nicula niet meer behorend tot Maramures maar tot Transsylvanië, om een blik te werpen op het bekende klooster dat gebouwd werd rond een meer dan vier eeuwen houten kerkje. De grote kerk is een bedevaartplaats waar zich het object bevindt van de vele pelgrims die jaarlijks op 15 augustus de plaats bezoeken namelijk de heilige icoon van Maria.
We geraken er niet binnen een massa volk staat buiten voor het portaal. In tegenstelling tot ons landje waar veel kerken leeglopen worden in Roemenië veel nieuwe kerken gebouwd. De weg die we tot hier moesten beklimmen is een smalle aardeweg steil omhoog, er staan langs alle kanten wagens geparkeerd, na de kerkdienst zal het chaotisch zijn om hier weg te geraken, we besluiten onmiddellijk om te keren maar ook dat is geen sinecure en verloopt in vooruit achteruit…..
Het is stikkend warm we hebben nog ettelijke kilometers af te leggen want vandaag willen we in Sibiu geraken daar worden we deze avond verwacht bij de vrienden voor het avondmaal en overnachting.
wordt vervolgd....
een van de zeldzaam goede wegen op het plattelandook in de steden kom je paard en kar tegen;ik vroeg deze man of ik een foto mocht nemen,
na de foto moest hij hartelijk lachen
Satu Marehet meer dan vier eeuwen oude kerkje,er naast staat de basiliek met de massa volk, maar geef mij maar het oude
vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Gustilpe,
Weer bijgelezen, onvoorstelbaar voor de moderne mens,
verplaatsing met kar en paard. Hier is dat zolang geleden,
mijn moeder vertelde erover van uit haar kindertijd.
Zij werd geboren in 1904, dat is 107 jaar achter op onze
manier van leven.
Niemand beweert dat het nu beter is, hangt er maar vanaf
op welke criteria je vergelijkt.
Het kerkje hoort in Bokrijk thuis, zou daar een pronkstuk zijn.
liefs,
bomi.
-
Gustilpe,
Weer bijgelezen, onvoorstelbaar voor de moderne mens,
verplaatsing met kar en paard. Hier is dat zolang geleden,
mijn moeder vertelde erover van uit haar kindertijd.
Zij werd geboren in 1904, dat is 107 jaar achter op onze
manier van leven.
Niemand beweert dat het nu beter is, hangt er maar vanaf
op welke criteria je vergelijkt.
Het kerkje hoort in Bokrijk thuis, zou daar een pronkstuk zijn.
liefs,
bomi.
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Bijgelezen Gustilpe.
Ik hou wel van die nostalgie, maar voor de mensen daar
zal het zeker niet gemakkelijk zijn.
En ook niet voor de reizigers, zoals jullie.
Toch breng je ons altijd iets nieuw, vergezeld van mooie foto's
dank u wel,
ria
Ik hou wel van die nostalgie, maar voor de mensen daar
zal het zeker niet gemakkelijk zijn.
En ook niet voor de reizigers, zoals jullie.
Toch breng je ons altijd iets nieuw, vergezeld van mooie foto's
dank u wel,
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
Ria, Bomike,
bedankt voor het komen lezen.
Bij een bezoek aan Roemenië stap je inderdaad terug in de tijd!
We gaan verder:
deel 3
Onderweg moeten we bijtanken. Twee mannen snellen ons ter hulp, in maar weinig pompstations kan of mag je zelf pompen, we zien echter dat men hier niet kan betalen met VISA en besluiten verder te rijden. De gehele bovenste laag in onze wagen ligt vol knuffels, een van de mannen vraagt of hij er een kan krijgen voor zijn twee kindjes, we geven hem twee beertjes, de ogen van de man stralen van blijdschap en dankbaarheid, in mijn verbeelding zie ik hem al thuiskomen fier als een gieter, dat zijn kindjes er vreugde mogen aan beleven.
Wat een contrast, in ons landje hebben kinderen een overvloed aan speelgoed, hier bedelt een volwassen man om een beertje voor zijn kindjes!
De aankomst bij de vrienden verliep zeer gemoedelijk, Mircea en Luminita ontvingen ons met open armen, blij met elkaar maar voor hen ook een aanvulling bij het gezinsinkomen deze maand, dat beseffen we heel goed. Na een glaasje en wederzijdse nieuwtjes betreffende onzer beider gezinnen mogen we aan tafel. Luminta kookt als de beste ze steekt er veel tijd in dat mochten we zien toen ze de volgende dag na haar werk uren in de keuken bezig was. Ze maakt allerhande specialiteiten.
Voor ons echt niet nodig maar ze willen zo hun best doen om het ons aangenaam te maken nochtans zou ik meer tijd verkiezen om samen te zitten zoals Mircea doet.
Rond 19u moet Mircea echter gaan werken, hij doet de nacht dat brengt een hoger loon op, hij is elektrieker en werkt in een controlekamer voor hoogspanning met heel veel lawaai.
Wij brengen de avond door op het terras, hier staan of zitten we waar we willen hier zijn we thuis “ it’s your home” zo zeggen ze maar helpen dat mag niet. We drinken een wijntje dat Mircea maakte van abrikozen uit de tuin aangevuld met koekjes en allerhande versnaperingen gebakken door Luminita. Af en toe komt ze kijken en neemt ze de tijd om even neer te zitten, na het keukenwerk bekijken we de wederzijdse foto’s van de kleinkinderen en praten we gezellig bij tot in de late uurtjes.
Bij het opstaan is Luminta reeds vertrokken. Mircea is terug thuis het uitgebreid ontbijt staat ons op te wachten. Vandaag bezoeken we de projecten en ons eigenlijke doel.
Pope Nicolai en Nicoleta wonen in een van de grijze communistische blokken in het centrum van Sibiu, Mircea vergezelt ons.
Een heel blij weerzien, we omhelzen elkaar, de oudste meisjes zijn er niet maar op vakantie bij de grootouders op het platteland, wat een geluk ze hebben de buitenlucht meer dan nodig want hier op het 4de of is het het 5de verdiep, ik raak mijn tel kwijt maar heel wat trappen, in dat flatje van 32 vierkante meter waar 6 personen leven waaronder 4 kindjes is er maar weinig speelruimte, ik weet niet hoe ze het klaarspelen. De grotere meisjes van 9 en 7 jaar hebben hun kamertje, piepklein met een stapelbed en een lessenaartje. Ma en Pa slapen in het zetelbed in de woonkamer waar ook de twee bedjes staan voor de tweeling.
De tweelingkindjes Andrei en Dorothea zien er bleek maar verder gezond uit. Hoe kunnen die kindjes hier genoeg bewegen noodzakelijk voor hun verdere ontwikkeling vraag ik mij af.
Ook Pope Nicolae en Nicoleta zien het niet goed zitten hun kindjes hier te laten opgroeien maar ze kunnen nergens anders heen, het pastoraal werk van Nicolae ligt hier, ze leven van de giften van parochianen (een groot deel is heel arm) en het schamele geld dat Nicoleta nog krijgt voor bevallingsverlof die twee jaar bedraagt. (er is een wet in de maak om het tweejarig bevallingsverlof te verminderen tot 6 maanden).
We zijn onze God zo dankbaar voor deze kinderen zegt Nicoleta.
We hebben heel wat kinderkledij bij en besluiten een groot deel hier achter te laten en natuurlijk een deel van de knuffels.
wordt vervolgd…..
Luminita verwent ons teveel, kaaskoekjes, cake en andere koekjes alles zelf gebakken en de wijn gebrouwen door Mircea
bij Pope Nicolai, Nicoleta en de kleintjes
het centrum van Sibiu in schril contrast met...
... de grijze blokken
bedankt voor het komen lezen.
Bij een bezoek aan Roemenië stap je inderdaad terug in de tijd!
We gaan verder:
deel 3
Onderweg moeten we bijtanken. Twee mannen snellen ons ter hulp, in maar weinig pompstations kan of mag je zelf pompen, we zien echter dat men hier niet kan betalen met VISA en besluiten verder te rijden. De gehele bovenste laag in onze wagen ligt vol knuffels, een van de mannen vraagt of hij er een kan krijgen voor zijn twee kindjes, we geven hem twee beertjes, de ogen van de man stralen van blijdschap en dankbaarheid, in mijn verbeelding zie ik hem al thuiskomen fier als een gieter, dat zijn kindjes er vreugde mogen aan beleven.
Wat een contrast, in ons landje hebben kinderen een overvloed aan speelgoed, hier bedelt een volwassen man om een beertje voor zijn kindjes!
De aankomst bij de vrienden verliep zeer gemoedelijk, Mircea en Luminita ontvingen ons met open armen, blij met elkaar maar voor hen ook een aanvulling bij het gezinsinkomen deze maand, dat beseffen we heel goed. Na een glaasje en wederzijdse nieuwtjes betreffende onzer beider gezinnen mogen we aan tafel. Luminta kookt als de beste ze steekt er veel tijd in dat mochten we zien toen ze de volgende dag na haar werk uren in de keuken bezig was. Ze maakt allerhande specialiteiten.
Voor ons echt niet nodig maar ze willen zo hun best doen om het ons aangenaam te maken nochtans zou ik meer tijd verkiezen om samen te zitten zoals Mircea doet.
Rond 19u moet Mircea echter gaan werken, hij doet de nacht dat brengt een hoger loon op, hij is elektrieker en werkt in een controlekamer voor hoogspanning met heel veel lawaai.
Wij brengen de avond door op het terras, hier staan of zitten we waar we willen hier zijn we thuis “ it’s your home” zo zeggen ze maar helpen dat mag niet. We drinken een wijntje dat Mircea maakte van abrikozen uit de tuin aangevuld met koekjes en allerhande versnaperingen gebakken door Luminita. Af en toe komt ze kijken en neemt ze de tijd om even neer te zitten, na het keukenwerk bekijken we de wederzijdse foto’s van de kleinkinderen en praten we gezellig bij tot in de late uurtjes.
Bij het opstaan is Luminta reeds vertrokken. Mircea is terug thuis het uitgebreid ontbijt staat ons op te wachten. Vandaag bezoeken we de projecten en ons eigenlijke doel.
Pope Nicolai en Nicoleta wonen in een van de grijze communistische blokken in het centrum van Sibiu, Mircea vergezelt ons.
Een heel blij weerzien, we omhelzen elkaar, de oudste meisjes zijn er niet maar op vakantie bij de grootouders op het platteland, wat een geluk ze hebben de buitenlucht meer dan nodig want hier op het 4de of is het het 5de verdiep, ik raak mijn tel kwijt maar heel wat trappen, in dat flatje van 32 vierkante meter waar 6 personen leven waaronder 4 kindjes is er maar weinig speelruimte, ik weet niet hoe ze het klaarspelen. De grotere meisjes van 9 en 7 jaar hebben hun kamertje, piepklein met een stapelbed en een lessenaartje. Ma en Pa slapen in het zetelbed in de woonkamer waar ook de twee bedjes staan voor de tweeling.
De tweelingkindjes Andrei en Dorothea zien er bleek maar verder gezond uit. Hoe kunnen die kindjes hier genoeg bewegen noodzakelijk voor hun verdere ontwikkeling vraag ik mij af.
Ook Pope Nicolae en Nicoleta zien het niet goed zitten hun kindjes hier te laten opgroeien maar ze kunnen nergens anders heen, het pastoraal werk van Nicolae ligt hier, ze leven van de giften van parochianen (een groot deel is heel arm) en het schamele geld dat Nicoleta nog krijgt voor bevallingsverlof die twee jaar bedraagt. (er is een wet in de maak om het tweejarig bevallingsverlof te verminderen tot 6 maanden).
We zijn onze God zo dankbaar voor deze kinderen zegt Nicoleta.
We hebben heel wat kinderkledij bij en besluiten een groot deel hier achter te laten en natuurlijk een deel van de knuffels.
wordt vervolgd…..
Luminita verwent ons teveel, kaaskoekjes, cake en andere koekjes alles zelf gebakken en de wijn gebrouwen door Mirceabij Pope Nicolai, Nicoleta en de kleintjes het centrum van Sibiu in schril contrast met...... de grijze blokkenvriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
bo'ke - Lid geworden op: 28 apr 2007, 19:47
Gustilpe,
Al lezend mag ik een stukje van jouw reis meebeleven.
Niet zooooooo ver van hier en toch zoooooo anders....
een lieve groet
bo'ke
Al lezend mag ik een stukje van jouw reis meebeleven.
Niet zooooooo ver van hier en toch zoooooo anders....
een lieve groet
bo'ke
'zalig druk' heb ik het en ik geniet ervan
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
dus minder vrije tijd om te dichten en toch : ik geniet ervan
'zalig genieten'
.
-
elisa20 - Lid geworden op: 01 nov 2008, 18:10
- Locatie: Prov. Antwerpen
gustilpe,
Je - reeds - drie boeiende verslagen heb ik graag gelezen
Je schept een beeld van het verre Roemenië ,
waar er nog zoveel nood is
Die mensen zijn moedig en zijn te bewonderen
Dank voor je interessante teksten, die je ook no mooi
hebt geïllustreerd
Groetjes,
elisa
Je - reeds - drie boeiende verslagen heb ik graag gelezen
Je schept een beeld van het verre Roemenië ,
waar er nog zoveel nood is
Die mensen zijn moedig en zijn te bewonderen
Dank voor je interessante teksten, die je ook no mooi
hebt geïllustreerd
Groetjes,
elisa
-
ferry - Lid geworden op: 19 feb 2007, 14:59
- Locatie: brasschaat
lieve Gustilpe
Toen jullie nog genoten van de Afrikanen hebben wij mijn echtgenoot zijn 74 e verjaardag gevierd een dag met de kinderen en een dag met vrienden , maandag wat
inpakken en regelen en dinsdag 12 Juli zijn wij vrij onverwacht 5 dagen naar Duitsland Sauerland vertrokken
Toen wij terugwaren en ik op het forum keek bleken jullie allang weg .
Ik had nooit gedacht dat jullie zo snel na die drukke dagen al zouden vertrekken en zodanig heb ik niet kunnen steunen voor Roemenie !Spijtig
Ik had dat al eerder moeten doen natuurlijk
Jij ongellooflijk energieke duizendpoot , pas terug en hop wij hebben al drie delen mogen lezen , en met foto's erbij , zodat wij kunnen volgen en een beeld vormen van het leven ginder
Zo klein moeten leven met die kindjes , ik kan het mij niet voorstellen
en zeggen dat wij nog zoveel knuffels hebben ( ik gooi niet rap iets weg )
nu de kleinkinderen 8 en 6 jaar geworden zijn spelen ze daar niet meer mee
Ik weet niet eens hoeveel ze er thuis nog hebben , wel heel veel speelgoed
Als je dichterbij woonde kon ik gewoon wat brengen
Lieve mensen mag ik mijn respect en bewondering nog eens neerschrijven
voor de prachtige initiatieven en het al goede dat jullie doen !!
Liefs Fernanda
Toen jullie nog genoten van de Afrikanen hebben wij mijn echtgenoot zijn 74 e verjaardag gevierd een dag met de kinderen en een dag met vrienden , maandag wat
inpakken en regelen en dinsdag 12 Juli zijn wij vrij onverwacht 5 dagen naar Duitsland Sauerland vertrokken
Toen wij terugwaren en ik op het forum keek bleken jullie allang weg .
Ik had nooit gedacht dat jullie zo snel na die drukke dagen al zouden vertrekken en zodanig heb ik niet kunnen steunen voor Roemenie !Spijtig
Ik had dat al eerder moeten doen natuurlijk
Jij ongellooflijk energieke duizendpoot , pas terug en hop wij hebben al drie delen mogen lezen , en met foto's erbij , zodat wij kunnen volgen en een beeld vormen van het leven ginder
Zo klein moeten leven met die kindjes , ik kan het mij niet voorstellen
en zeggen dat wij nog zoveel knuffels hebben ( ik gooi niet rap iets weg )
nu de kleinkinderen 8 en 6 jaar geworden zijn spelen ze daar niet meer mee
Ik weet niet eens hoeveel ze er thuis nog hebben , wel heel veel speelgoed
Als je dichterbij woonde kon ik gewoon wat brengen
Lieve mensen mag ik mijn respect en bewondering nog eens neerschrijven
voor de prachtige initiatieven en het al goede dat jullie doen !!
Liefs Fernanda
Een glimlach keert steeds naar u terug
-
Bomi - Lid geworden op: 09 aug 2002, 20:54
- Locatie: Hasselt
-
-
Gustilpe,
Weer bijgelezen, ik blijf me verbazen 32m² voor een flatje
met 6 personen. De kleinste serviceflat is hier 45m² meestal
voor 1 pers.
Bewondering voor die mensen!
Liefs,
bomi
-
Gustilpe,
Weer bijgelezen, ik blijf me verbazen 32m² voor een flatje
met 6 personen. De kleinste serviceflat is hier 45m² meestal
voor 1 pers.
Bewondering voor die mensen!
Liefs,
bomi
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!
-
gustilpe - Lid geworden op: 04 okt 2007, 20:52
- Locatie: vlaams brabant
lieve lezers bo'ke, Nele, ria, Yna, elisa, Fernanda, Bomike,
bedankt dat jullie er waren, na het verhaal kom ik bij jullie zeker langs
Anders? Ja in Roemenië ga je een heel stuk terug in de tijd maar in de steden zie je de moderniteit toenemen. Op het platteland dragen alle vrouwtjes dezelfde kledij, een gestropte rok meestal donker soms bloemenmotief, een t-shirt donker tijdens weekdagen, wit op zondag, dikke zwarte kousen, een hoofddoekje, in de steden vind je hen ook nog, maar jonge mensen worden modebewust.
deel 4
Nicolai en Nicoleta verschaffen ons volgende uitleg:
De financiële crisis heeft een grote impact gehad op de Roemeense economie, buitenlandse bedrijven en investeerders trokken zich terug. In 2010 verminderde het bruto binnenlands product met 13%.
Ambtenaren moesten 25% van hun loon inleveren + hun dertiende maand. Een 30.000 overheidsbanen verdwenen en er is sprake dat nog eens 74.000 banen zullen verdwijnen.
Verleden jaar brak er een golf van stakingen uit vooral onder het onderwijzend personeel omdat ze moesten deelnemen aan een baccalaureaats-examen, de chaos die daardoor ontstond zorgde ervoor dat 40% van de middelbare schoolleerlingen niet slaagde voor hun examens.
De inflatie is gestegen tot 7,8 %. De BTW bedraagt 24%.
Allemaal geen goed nieuws waarvan de armsten de grootste slachtoffers zijn en meer mensen komen in moeilijkheden.
Zoals verleden jaar kreeg ik uitgebreide informatie over de besteding van de gelden die we er achterlieten voor ons project ‘Dar din dar’ of ‘Gift by gift’
Het project ‘Dar din dar” is een kleinschalig projectje dat wordt gesponsord door het koor dankzij de jaarlijkse kaas- en wijnavond en door giften van vrienden.
Voor elke uitgave kreeg ik een fiche over de samenstelling van het gezin, het inkomen, de huisvesting, inclusief de rekeningen van de winkels. Zoals verleden jaar gingen de meeste uitgaven naar voedselpakketten, dokterskosten, apotheekkosten, gas- en elektriciteitsrekeningen.
De inkomens liggen tussen 237 en 986 lei (x 10 = oude Belgische frank)
Eigenlijk zijn het meestal de gezinnen die het jaar voordien ook steun kregen uit ‘Dar din dar’ die verder gesteund werden, er kwam geen verbetering in hun situatie.
De prijzen blijven stijgen, we konden het zelf ondervinden, Diesel kost evenveel als in België.
Met het stijgen van de prijzen stijgt ook weer de armoede, onze gastheer in Sibiu zegt het zo: ‘Westerse prijzen en Oosterse service’
Veel ouderen moeten het doen met een onaanvaardbaar minimum. Zij zijn voor hun levensonderhoud vaak afhankelijk van hun kinderen. Als de ouders door ziekte of beperkingen hulpbehoevend worden, worden zij nog afhankelijker van hun kinderen. Voor 1995 was de medische zorg gratis, wie hulp kan betalen is nog goed af, voor velen is het echter niet meer mogelijk de medische kosten te dragen, dat brengt een zware economische en emotionele last met zich mee voor de jonge gezinnen.
Na dat zwaar geladen gedeelte was het tijd voor koffie en koekjes, de kindjes lieten het zich smaken. Er werd nog wat nagebabbeld daarna werd het tijd voor het afscheid, we beloofden volgend jaar terug te keren. Ten afscheid gaven we de kindjes een beertje, ik kreeg een mooie icoon die ik zal ophangen naast mijn pc.
Wordt vervolgd……
in werkelijkheid veel mooier, bij het scannen ontstaat er een streep en een korrel 
bedankt dat jullie er waren, na het verhaal kom ik bij jullie zeker langs
Anders? Ja in Roemenië ga je een heel stuk terug in de tijd maar in de steden zie je de moderniteit toenemen. Op het platteland dragen alle vrouwtjes dezelfde kledij, een gestropte rok meestal donker soms bloemenmotief, een t-shirt donker tijdens weekdagen, wit op zondag, dikke zwarte kousen, een hoofddoekje, in de steden vind je hen ook nog, maar jonge mensen worden modebewust.
deel 4
Nicolai en Nicoleta verschaffen ons volgende uitleg:
De financiële crisis heeft een grote impact gehad op de Roemeense economie, buitenlandse bedrijven en investeerders trokken zich terug. In 2010 verminderde het bruto binnenlands product met 13%.
Ambtenaren moesten 25% van hun loon inleveren + hun dertiende maand. Een 30.000 overheidsbanen verdwenen en er is sprake dat nog eens 74.000 banen zullen verdwijnen.
Verleden jaar brak er een golf van stakingen uit vooral onder het onderwijzend personeel omdat ze moesten deelnemen aan een baccalaureaats-examen, de chaos die daardoor ontstond zorgde ervoor dat 40% van de middelbare schoolleerlingen niet slaagde voor hun examens.
De inflatie is gestegen tot 7,8 %. De BTW bedraagt 24%.
Allemaal geen goed nieuws waarvan de armsten de grootste slachtoffers zijn en meer mensen komen in moeilijkheden.
Zoals verleden jaar kreeg ik uitgebreide informatie over de besteding van de gelden die we er achterlieten voor ons project ‘Dar din dar’ of ‘Gift by gift’
Het project ‘Dar din dar” is een kleinschalig projectje dat wordt gesponsord door het koor dankzij de jaarlijkse kaas- en wijnavond en door giften van vrienden.
Voor elke uitgave kreeg ik een fiche over de samenstelling van het gezin, het inkomen, de huisvesting, inclusief de rekeningen van de winkels. Zoals verleden jaar gingen de meeste uitgaven naar voedselpakketten, dokterskosten, apotheekkosten, gas- en elektriciteitsrekeningen.
De inkomens liggen tussen 237 en 986 lei (x 10 = oude Belgische frank)
Eigenlijk zijn het meestal de gezinnen die het jaar voordien ook steun kregen uit ‘Dar din dar’ die verder gesteund werden, er kwam geen verbetering in hun situatie.
De prijzen blijven stijgen, we konden het zelf ondervinden, Diesel kost evenveel als in België.
Met het stijgen van de prijzen stijgt ook weer de armoede, onze gastheer in Sibiu zegt het zo: ‘Westerse prijzen en Oosterse service’
Veel ouderen moeten het doen met een onaanvaardbaar minimum. Zij zijn voor hun levensonderhoud vaak afhankelijk van hun kinderen. Als de ouders door ziekte of beperkingen hulpbehoevend worden, worden zij nog afhankelijker van hun kinderen. Voor 1995 was de medische zorg gratis, wie hulp kan betalen is nog goed af, voor velen is het echter niet meer mogelijk de medische kosten te dragen, dat brengt een zware economische en emotionele last met zich mee voor de jonge gezinnen.
Na dat zwaar geladen gedeelte was het tijd voor koffie en koekjes, de kindjes lieten het zich smaken. Er werd nog wat nagebabbeld daarna werd het tijd voor het afscheid, we beloofden volgend jaar terug te keren. Ten afscheid gaven we de kindjes een beertje, ik kreeg een mooie icoon die ik zal ophangen naast mijn pc.
Wordt vervolgd……
in werkelijkheid veel mooier, bij het scannen ontstaat er een streep en een korrel vriendschap is het kostbaarste geschenk!
-
Bosrankje - Lid geworden op: 20 dec 2005, 20:42
- Locatie: Antwerpen
Roemeense klaverpage
Lieve Gustilpe,
We kunnen alleen maar beamen wat iedereen hier
schrijft over jullie fantastische humanitaire doel en
ook de boeiende manier waarop je ons alles verteld !
We volgen jou (jullie) met veel interesse en zeker
ook bewondering !
Lieve zomergroetjes in vrede, vreugde en vriendschap
Alter en Rankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....