Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

open hand

de nacht draagt zwijgen in de mond
brengt het van uur naar uur
glijdt door tanden van spraak
krult mij in mijn slaap
onder een wijdse hemel vol sterren

ik zie in bomen de nesten
in de winter warmte van binnen
en wie ik zelf ben:
een handvol ribben, een hart
waarop ik levenslang broed

maar de woorden die ik lief
worden bedelend uitgesproken
met de stem van iemand
die over kale aarde zijn hand
openhoudt en wacht
**********
sunset 05-12-2011
**********

[sunset]

verloren jeugd

is er een tafel, stoel, zit een kind
in de keuken en eet; stil op de gang
gaat niemand de eigen stappen tellen

het houten vensterkruis witter dan anders
's avond doorsnijden kleine insecten
in zwermen de binnenplaats en het stof
ligt op 't glas van kelderramen

een kind is heel stil en iets dat plots
te binnenschiet, dat in wezen belangrijk
en dringend is, donkert zich, valt

het kind spert de ogen wijd open en
toch, het kan en kan maar niets vinden
**********
sunset 06-12-2011
**********

[sunset]

pre winterse dagen

korte zonnestraalvingers grijpen
door bladerloze kronen
schilderen bladgoud op de weg

de dag wentelt zich in een avond
die blauwe kussens voor de nacht
opblaast, dromen er in bedt

tot de maan langzaam verbleekt
alle sterren ingezameld zijn
en de ochtend grijs ontwaakt
**********
sunset 07-12-2011
**********

[sunset]

inspiratie

schuimende golven die over oevers klotsen
met gloedhete vingers - sporen in 't zwarte -
naar eilanden van verstand, in 't duister tasten

als levend gewas, stromen
- oeroud, die enkel in 't gevoel wonen -
door hoofden van ongekende generaties

want wij zijn niet meer dan een kelk
– zonder beperking noch maat -
verzamelen beelden om te verdichten

inspiratie die in iedereen woont
**********
sunset 08-12-2011
**********

[Bosrankje]

[sunset]

.
.
.
Bosrankje.
Dank je wel voor het moois dat je hier achterliet (als contrast met het stormachtige van de voorbije uren).
Liefs en knuf, groeten en alvast een heel rustige vrijdag,
sunset
.
.
.

[sunset]

noem het paden

noem het paden, die sporen die ik leg
uit broodkorsten, broze woorden
en een onmetelijke droefheid

loop ze na door het blauw
dat jouw zolen laat glanzen
de honger stilt - al wordt elke stap
meer en meer aardend zwaar -

berg mijn lachen op de bodem van kruiken
mijn wenen in perzikpitten
tot waar in de verte de weg splitst
en een boom groeit met vruchten
die het bittere verzoeten
**********
sunset 09-12-2011
**********

[schrijfster]

[sunset]

.
.
.
schrijfster,
Dank je wel voor je mooie weekendgroet die je hier hebt achtergelaten. Een heel fijne zaterdag voor jou en de jouwen.
Liefs en knuf, sunset
.
.
.

[sunset]

vreemden zijn wij daar

de sterrenlichten
zijn gedoofd
daarom kleed ik jou
in beschutting van de nacht
jouw schoot en schaam
in zijde misleiden wij
wachter en engel
wanneer wij de hemel
binnen gaan

liefste,

wij zijn vreemden daar
voor altijd en
bijna eeuwig
tot aan 't verdrinken
in onze val
naar beneden
terug in onze harten
**********
sunset 10-12-2011
**********

[sunset]

3de Advent

beklagenswaardig nog lijkt vandaag
omhoog te dagen in ‘t onwerkelijke
van het vroege licht dat ergens
naar tinten grijs op de muren grijpt;
rijmfragmenten op gras glinsteren
als afzonderlijke klanken van ‘t woord
gaat mijn weg langs andere monden
hemelen die zich openen, één na één
waar gevoel zich legt op dit leeg blad
spreek ik met zachte adem woorden
die roerloos erop wachten
Hem te loven bij ‘t ochtendgloren
**********
sunset 11-12-2011
**********

[sunset]

storm

een soort bibberwinter
- vermoed ik – die zich
ruimte schept in velden
rond om haar onbemerkte
verdwenen dagjesmensen
met hun koffiethermossen
ligdekens en exotisch fruit

neem nu de linde die zich
leegmaakte met willoze worpen
niet bezwaard door de hoop
op nieuw aanwas als gezel-
schap en toch; haar buigzame
armen tegen de wind in

zelfs in de felste storm
**********
sunset 13-12-2011
**********

[sunset]

sneeuw

bleek grijze winterhemel
toont zijn schoonheid
en sneeuwvlokjes
geboren uit 't lijf
van zwangere lucht
wervelen dansend
bijna zonder gewicht
naar de aarde

vanuit de vier windstreken
een haast vormloos zweven
in hun eigen zijn
over velden en steden
is het een dwalen
op 't grauw grijze zwart
van grond en van muren
**********
sunset 14-12-2011
**********

[sunset]

wat simpele minuten

de maan genesteld tussen
hemelscheuren als je lippen
pupillen-stil, de horizont versteend

nagelt op strakgespannen
stukjes vel, geaderd door
de wind en regen als een pantser
het achterhoofd ligt plat

uur gaat na uur in minder dan
wat simpele minuten
druppelen twaalf stromen
op een hete steen

scheurt elke naad in nek
en fronst de blik
die zijdelings jouw haren eet
**********
sunset 15-12-2011
**********

[sunset]

stil,

geliefd wezen, ik, jij
waarom bomen uitlachen
wanneer tongen bladeren nijd lekken
herfst bont sterft en geloof in altijd
zielen vergiftigt

wij dansen houten dekens ijs
lieven waanzinnig lange uren
fluisteren tegen wolken
waaruit longen vallen
die ons de slaap ademen

stil nu maar, leg jouw oor in mijn hand
en laten wij door deuren gaan
naar lanen vol vlammende woorden
laat ons dansen op vulkanen
waar berijpte kussen hitte beloven
**********
sunset 16-12-2011
**********