Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

het stille middagnachtelijke

jij zucht, de laatste glimlach
legt zich in dag-verbonden
klinkt je spel en in de klank
die wordt geboren, vlij ik mij
in jouw hand; verloren

zwijgt de aandacht die zich kreunt
op het nog maagdelijk papier
in 't nu en hier, crescendo;
heel je adem zingt
in weer een bas

en in mij wordt het stil.
**********
sunset 07-01-2012
**********


Geïnspireerd door het muziek-stiltemoment tijdens het samenzijn van DichtersKringers op 07 januari 2012 in Waddinxveen. Ada, Piet bedankt voor jullie warme gastvrijheid en wie er niet bij was (kon zijn) heeft echt iets gemist.
De titel slaat terug op een werkelijk subliem en bijzonder uitgevoerd ‘Stille nacht, heilige nacht’ dat wij konden, mochten beluisteren.

[sunset]

vrieskou in januari

als tralies door de vorst
verstommen kaarsen 't laatste licht
versterft en koude strekt zich uit

ogen spiegelen heldere sterrennacht
zoeken naar warme nevelwand
als naar de kuilen van het liefdesbed

een wimperslag verscheurt
de stilte en alles is ver weg
de adem dooft in pijn
**********
sunset 09-01-2012
**********

[sunset]

hoe oik mijn dochter lief

met een licht hoofd, lach op 't gezicht
dansen je voeten – om te vereren;
zij raken nauwelijks nog de grond

sierlijk de hand en parels op je armen
valt het beschrijven zwaar: lenig jouw lijf
gekleed in zijde en wat nepjuwelen
spannen je spieren als pezen op een boog
en geurend zacht als was j' een lotusbloem
dicht jij waarvan een ziel slechts droomt
los van de droefheid, smart en pijn
van zorgen en niet-zijn, dans jij

ach dochter, dochter mijn, ik adoreer
en weet niet wat mij meer de adem neemt:
jouw dans of 't pure van je zijn.
**********
sunset 10-01-2012
**********

[sunset]

vakantie geboekt

zij ademt vandaag veel rustiger
luistert naar haar kern, golft
met kleine gestes van haar arm
en zachte huid – venushuid

ik zie haren in ’t water zweven
- de zee gooit haar vangnet uit
met mij als buit heeft ‘t vasteland
mij reeds verloren

hier waar bewoonde wereld
overgaat in het zilte van haar
met achter mij een nog leeg strand
kan ‘k enkel denken:

er is geen plaats op de wereld
anders dan deze die overal
dezelfde blijkt; midden mei
word ‘k eindelijk opnieuw geboren
**********
sunset 11-01-2012
**********

[sunset]

bovengronds

elektriciteitsmasten onder schuine hemel
waar zon staat tussen takken, verlicht
verbinden kale twijgen aarde
die breekt onder mijn zicht

zie ik bomen vluchten
grijs-zwarte stammen vingeren jong gras
halmen woekeren over wortels, in toppen
schreeuwen kraaien

te korte jaren snellen mij voorbij
langs gerijde masten als dennen
met treurende armen staal, metershoog
ontvlamt een vlucht insecten

't is winter en ook mei
**********
sunset 12-01-2012
**********

[sunset]

nog geelt de zomer

je steunt je kin op beide vuisten
de regen glijdt langs 't raam
en buiten werpt een man
zijn schaduw, lichtgevoelig
op het oude lover en gelooft:
de winter is voorbij

'k bestel een irish coffee
voor jou een warme chocomelk;
de straten glanzen nat waar wij
van heel ver komen
geelt nog de zomer
uit het voorbije jaar
**********
sunset 13-01-2012
**********

't Blijft raar om bloeiende paardebloemen in een groene weide te zien midden in de winter.

[sunset]

misschien ontmoet ik jou

onder oeverstenen
danst een waterzon
wandelen lichtstrepen
over 't riet op en af

't likkend water verebt
en strooit vonken
visbaby’s over kiezel
graspluimen in 't licht

- zonder begin deze
hemel zonder eind -

tijdloos de schoonheid
ook al moet ik gaan,
mij verstrooien
en woorden scheppen

uit volle beelden
tekenen op ruiten
mij de wereld tonen
en opgeraapt worden

[wanneer ik weg ben
ontmoet ik jou - misschien
onder miljoenen treffers
in milliseconden]
**********
sunset 14-01-2012
**********

[schrijfster]

Vriendschap

Als een
fluistering
van woorden
tot een mysterieus
schrijven verfraait
blijven zij
als luwe winden
door vriendschap gedragen
in dit topic
bewaakt!


Bedankt en
warme groetjes schrijfster

[sunset]

.
.
.
schrijfster,
Dank je voor dit moois en geniet nog van een heel fijne zondagavond.
Liefs en knuf, sunset
.
.
.

[sunset]

waarheid in het licht

begin en einde van dit eiland
ligt in 't duister en is in tegen
-sprekend leven een waarheid
in het licht; tot daar verbruikt
terugkeer elke tijd, rukt wind

onophoudelijk aan alle zeilen
veegt sporen uit of, beter nog,
verbreedt het zijn en 't niet-zijn
van wie haar nog niet kent

de duinen hebben schuchter haar
wijl zand de huid polijst tot zelfs
een pijn nog smaakt; de ogen
tranen en tanden die het frisse
spijzen, klapperen op elkaar
**********
sunset 15-01-2012
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Zelfs hebben wij, bij gebrek aan tijd,
in jouw stekje een tijdje niets geschreven,
wees zeker dat wij alles heel graag gelezen
hebben ...

Tot schrijfs en lieve groetjes van ons beiden.

Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je wel voor je bezoekje en het mooie dat je hier achterliet. Het maakt blij te weten dat jij, jullie me nog regelmatig lezen (want door de omstandigheden die zijn wat ze zijn, heb ik praktisch alleen maar tijd om te plaatsen en op de reacties te reageren).
Liefs en knuf, groetjes en maak er een heel prettige dag van,
sunset
.
.
.

[sunset]

wij willen niet praten

schakel alles uit, het licht en ook
het leven, zelfs wat je zegt;
wij willen niet praten

wel blootsvoets over ’t water lopen
tot onze hielen bloederig zijn en
niets begrijpen - wat niet erg is
want onderweg schijnt de zon

en ook de maan op je voorhoofd
straalt feller dan ooit tevoren
zelfs je tepels worden heldere

sterren die het hele lijf verlichten
mij voorwaarts trekken tot in de bron
en ik bereik stilstand en stroom
**********
sunset 16-01-2012
**********

[sunset]

het mistige na de vorst

de rijp groeit over nacht als vel
van een ruigharige hond, vergeten lover
werpt witte randen in de lucht en adem
toont mij waar je staat

voorzichtig balanceer ik
op maagdelijke aarde, zie achter mij
mijn stappen zich verliezen in een spoor
ik haal mij warmte

uit diepe mantelzakken terwijl ik
naar je kijk zie ik de hemel dwalen
heel langzaam door je haar en je gelaat
verdwijnt, net als de maan
**********
sunset 17-01-2012
**********

[sunset]

eenzame winter

zo is het: de banken zijn gedemonteerd
vanuit het noorden vallen dagen
grijs in de avond en waar 'k eerst zat
daar mis ik nu mijn plaats

de uren glijden traag en niemand kijkt
nog op wanneer in regen het gelaat
van tranen nat, wat blijft is enkel zwart
en waar; dit zal er altijd zijn:

de eenzaamheid van winter
**********
sunset 18-01-2012
**********