Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

aller-vroegste stilte

de ochtend grijst eerst
achter bomen valt de sneeuw
op donkere twijgen; 't zijn vogels
die zich heftig weren

en heel misschien zijn wij
niet zonder enige schuld:
wij leggen al ons zielenheil
in slechts dat ene woord
van aller-vroegste stilte

[ik was erbij toen 't lichtte
na koude winternachten
en toen was het ook eerst
van achter zwarte torens]

hoe kan 'k dat tempo tonen
van wat eenvoudig maar gebeurt:
de dag die onze natte kleren
droogt op 't naakte lijf
als harten sneller slaan
**********
sunset 07-02-2012
**********

[sunset]

half februari

alles slaapt in 't witte zwijgen
alleen mijn adem, nevel-zucht
en van dunne kale twijgen
stuiven wolkjes diamanten
tekent zacht-bleek reeds wat licht

't vermoeden van nieuw leven
rust nu nog een wijle, wacht
in de diepe winterharpentijd
van een zwijgen en van geven
gloort aan einder al de dag
**********
sunset 08-02-2012
**********

[sunset]

grijze dagen

grauwe wolken verhullen wouden, velden
en ook de dagen droef in 't koude van grijsblauw
druppelen zilveren parels monotoon
laten niet hopen op het warme heldere

de nevel vult de verre wijdte
veegt uit, vervormt en nart al dat wat wacht
versluiert 't licht, het woord zelfs ook 't gedicht
verzinkt; hoogwater loert achter de dijken
en op de golven schommelt moe een blad
**********
sunset 09-02-2012
**********

[sunset]

Sint-Ignatiusvloed

het nadert, vermeerdert een leegte om mij
ik luister naar golven die zwijgen
bekijk achteloos hoe de dijken van toen
zich buigen en neigen, ontstijgen

de laatste gemalen, ik zwem ze niet meer
zij breken vanzelf, ik blijf drijven
samen met jouw op ’t wateroppervlak
jij redt je beslist, ik wil blijven
**********
sunset 10-02-2012
**********

[sunset]

de winter nijgt naar lente

de hemel lijkt in twee gedeeld
en op het nat glinsteren maan en sterren
ik zing als ben ik slechts nog vonk
een vastgevroren merel, dood
in al zijn wintertranen

[verloren zielen slapen nog
met blik op zonneondergangen
in 't licht van al hun dromen]

't verlangen dwaalt nog steeds
door hongerende zielen
en 'k wacht in dit verstard moment
op een verzoeten van mijn zijn
door nieuw ontwakend leven
**********
sunset 12-02-2012
**********

[sunset]

blij dat j' er bent

het fronsen van je voorhoofd
in bijna ochtend is mij bewijs:
achter smalle dalen van huid
in diepe afgrond van jezelf
roert zich mijn niet begrijpen

reeds in slaap onderhandel jij
met mij - ik moet, zeg jij,
het leven realistischer zien -
gedurende de dag zou je dit
nooit zeggen; (of juist wel)

dat is waarom ik van je houd:
reeds in je slaap vertel je mij
de waarheid en misschien dat jij
- mocht ik nooit meer ontwaken -
me onmiddellijk zou kunnen verlaten

dus kijk ik naar jou, lig nachten lang
naast jou wakker, registreer de tekens
van jouw verwijdering van mij
en ben zo blij wanneer je elke
morgen er weer bent
**********
sunset 13-02-2012
**********

[sunset]

Valentijn (straten van de stad)

stratenstad nachtglad
een bundel mens
weent eenzaamheid
als stille tranen – ongehoord

niemand vraagt naar hem
gaten in zolen
kleren vol van 't nat
en het alleen-zijn
knaagt als een honger

de vroege ochtend
redt hem het leven
in straten van een stad
valt nachtkoud sneeuw
als kus op 't hoopje mens
**********
sunset 14-02-2012
**********

[sunset]

mijn hart is oog en oor

stil houd ik in, de zinnen niet beneveld
leer 'k horend kijken - oog en oor -
prik door het luide van geluiden
als was 'k een boom eenzaam in 't bos

- hij fluistert zacht, zijn armen in de wind
met barsten in zijn ruwe schors
de wortels diep geplant in grond
rust hij alwetend in de aarde -

wanneer ik dan mijn voelen strek
tot diep in 't al - eindeloos ver
en luisterend met mijn hart ontdek
dát wat geen wereld kent noch tijd

verlies ik mij in 't wijdse hier
en heel de schepping rust in mij
kijk ik en hoor met oog en oor
en houd stil in; ik leer de zin
**********
sunset 15-02-2012
**********

[sunset]

samen leven wij hier

wij zomeren aan zee in koele nachten of
op straten in schemer, hemelsluizen later
ligstoelen langs oevers van rivieren en
dagelijks driemaal verliefd - soms enkel
maar tot een volgende halte - leven wij
eeuwenlang volgens een drang van on-
gezonde luchten op overvolle wegen

in wilde oasen van steden dansen wij, swingen
in clubs of op eender welke vreemde stranden
celebreren geluk maar ook gebroken harten
schrijven liefdesbrieven op snippers papier
spreken menige talen in 't lieven van man
of vrouw zijn wij verschillend in 't goede
en 't slechte verbonden, leven wij, hier
**********
sunset 16-02-2012
**********

[sunset]

buiten - dat weet ik - groeien reeds vogels
op bomen: kraaien, zwaluwen naast nachtegalen
mussen en ademende babyvruchten

rijp vallen zij in halfslaap van twijgen
ontwaken en spreiden hun vleugels
zeilen omhoog op een stijgende wind

zo is het altijd geweest
**********
sunset 17-02-2012
**********

[sunset]

de dag na vijfenzestig

mijn voeten slapen tussen papavers
't wordt laat, de bodem legt zich klaar
en naar mij knipogen reeds wormen

nacht kruipt als lava kroont je mond
en spint dit hart tot goud
ogen strelen hunkerend borsten smeken
't liefkozen van jouw hand

de dag schrijdt over 't land als vogelschrik
jij wendt je af maar ik
ik ga met God
**********
sunset 19-02-2012
**********

[sunset]

geen angsten meer
in mij was wankelen, een kloppen
onder boven een koud zweet
kleefde op ‘t voorhoofd
- het rustig ademen, het nu ken ik

momenten van vroeg lentelicht
zwaar in ogen liggend, de boeg
naar windstille toekomst gericht -

en het bezoekt me weer
brengt met zich mee
mijn vrienden smart, jeugd
die mij waarschuwen:
in ‘t hopen liggen
de pijnlijkste spiegels

ik verwittig jullie: ik leef
en lief; blijf, zweef
zelfs over ‘t drijvend ijs van zon
heel simpel maar
**********
sunset 20-02-2012
**********

[sunset]

liefdevol aanvaarden

mijn gisteren-huis geurt nog
voorbije jeugd door ‘t grijzend haar
ben ik mij moederhart en vader
[daar ben ik jij en jij bent mij]

- in levensstromen staat meestal
de waarheid aan de kant -

schuchter strelen mij nu zon en maan
in ijle zucht van wind in ogenblikken
liefdevol aanvaarden van leven hoe het is
**********
sunset 21-02-2012
**********

[sunset]

de drukte voorbij

bomen schrijden met statige schreden
langs de rivier, mooier dan boot en steiger
blinkt het naaktzwarte water van de Dommel
waarin zij zich spiegelen in de vroege ochtend

vóór dat het lawaai van de ontwakende stad
zich ontplooit, genieten zij nog hun bad
gaan stil terug naar hun oude plaats

zacht golvend ruisen in de dag hun twijgen
**********
sunset 22-02-2012
**********

[sunset]

enkel de liefde

er zijn bepaalde momenten - rozig rood -
in tijdspannen het liefdewoord 'moeder':
latere eerdere herinneringen van veilig
liggen aan een borst en het met de voeten
schuiven van loopfietsjes over de grond;
handen streelden zomerwolken

- ik vouwde papieren schepen
voer zonder toeziende ogen en
handen mijn eigen koers -

dauwvochtig stijgt het gras in 't hart:
de kleedjes van mijn oudste, rozewitroze
ken ik niet omdat alles te lang en te ver
weg in de avondlijke schemer een hemel
vol van mensen zoals jij; en ik …
**********
sunset 23-02-2012
**********