Anekdotes...

Goeiedag,

zandzeepsodemineraalwatersteenstralen, onb.w., (volkstaal) (opzettelijke vervorming van opsodemieteren, opdonderen, ophoepelen.
37 letters, dikke van Dale, elfde druk 1984, blz 3465.

Iets anders:
Een woord met 7 klinkers achter elkaar: koeieüier of gaaieëieren
Een woord met 8 medeklinkers naeen : angstschreeuw.

.....misschien wist u dat al.

En het record aantal werkwoorden achter elkaar. Ik geraak maar tot 5, er moeten er meer zijn: Je zou hem eens hebben moeten zien staan kijken .....

De groeten. amadee

----------

U kijkt toch ook?

Ja beste Amedee, die dikke VanDaele, wat moet ik ermee?

Een overigens voor mij volkomen onbegrijpelijk woord, dat dan nog slechts uit 37 letters bestaat, promoten als zijnde het langste woord in de Nederlandstalige geschiedenis, hoe bestaat het?

En die andere senioren hier, die laten het al helemaal volkomen afweten.
Dus vallen er voor hen ook geen bonussen te verdienen, om per extra letter een zak euro's binnen te rijven.
Ik ben trouwens al vergeten uit hoeveel letters mijn vorig record was opgebouwd, maar dat ik met volgende woord een absoluut wereldrecord vestig, dat zou wel eens kunnen...

Eerstejaarshogeschoolstudentenbroodtrommeltjesinhoudsmaatcertificaatsdocument

Wat denk je daarvan? Zover heb ik zelfs niet leren tellen in de lagere school, en verder ben ik niet geraakt!

Jaren geleden reeds,- wat ijlt de tijd toch in duizelingwekkende vaart voorbij- maakte seniorlid Piepauw hier bij tijd en wijle zijn opwachting. Vermits niemand wilt geassocieerd worden met een insect, zoals in het verklarend woordenboek is terug te vinden als verklaring voor deze bloemrijke naam, veronderstel ik dat zijn naam de afkorting was van Piet Pauwels of iets dergelijks.
Maar de naam doet er niet toe, wel zijn verliefdheid op de Nederlandse taal, zoals hij ons wist diets te maken in bloemrijke lezingen.
De Nederlandse taal, daar ligt zandmannetje nu eens mee overhoop zie, om niet te zeggen in de knoop.
In de tijd toen bovenvermeld zandmannetje zijn broek versleet op de schoolbanken, was de oude spelling van toepassing.
Het zag er ongeveer zo uit:

Den Belgischen koning spreekt geen Vlaamsch maar is toch enen goeden mensch, hij drinkt soms enen ‘De Koninck’, van de gelijknamige Antwerpsche brouwerij.
De Nederlandsche koningin daarentegen drinkt uitsluitend en alleenlijk kraantjeswater.

Met de nieuwe spelling werd aan die belachelijke ch-uitgangen achter de s een eind gemaakt.
Of toch zo goed als, want waarom die slimme professoren daar dan niet ineens helemaal komaf hebben mee gemaakt, daar is tientallen jaren later mijn verstand nog steeds te klein voor.
Mensch, vleesch, visch , Vlaamsch...werden aangepakt,
maar Belgisch, automatisch, legendarisch moest blijven??? Is dat logisch ???Of eerder problematisch??????
Om niet te zeggen hilarisch !!!!!
Het is gewoon te gek voor woorden.

En dan de uitgangen van de werkwoorden, die per persoon veranderen.
Ik werk, jij werkt, wij werken (niet bedoeld voor asiel-anex gelukzoekers)
Geef mij dan maar Engels, I work, you work, we work.
Ik doe, hij doet, wij doen
I do, you do, we do.
Niks geen kopbrekens daar...

Sindsdien is er nog een tweede hervorming geweest.
Dacht je nu dat de vroede heren hun vroegere kolossale blunders gingen uit de wereld helpen?
Neen godverdorie, ze moesten hoogstnodig een paardekop veranderen in een paardenkop, al zegt de dikke VD dat een paard een edel dier is en mede daarom recht heeft op een hoofd ipv. een kop.
Maar een paard is enkelvoudig, waarom moet zijn kop dan meervoudig geschreven worden, hij dient toch niet als model voor alle paarden die op onze aardkloot rondhossen?
En pannekoek mocht ook niet meer, het moesten er meerdere worden, pannenkoek, al gebruik ik voor het bakken maar één pannetje ipv. meerdere pannen.
Dan zwijg ik nog van de gemiste kans om de DT uitgangen van de kaart te vegen, om studenten het nadenken over D of T als uitgangte te besparen, en als dusdanig maar meteen alles wat op het gehoor eindigt als T te schrijven als T ?
Ik wort morgen dertig, of ik word morgen dertig, of hij wordt morgen veertig, hoor jij ook maar enig verschil?

Het mag duidelijk zijn, met zandmannetje aan het roer van het Nederlandse letterenschip zou het leven een stuk gemakkelijker worden...

Zal ik hier een volledige samenvatting van mijn wedervaren tijdens het laatste verlof doen, of zal ik het in chatvorm brengen, zin per zin?
Dat laatste is hier nu gebruikelijk, is niet zo vermoeiend om te lezen, en ik ga zeker niet op mijn boterham gesmeerd krijgen dat het weer te langdradig is…
Laat me dan misschien een tussenoplossing nemen, in meerdere korte episodes!
Daar gaan we dan.


Don Diego Rodriguez Vega del Cega Penedas y Osborne is zijn volledige naam, Diego voor de vrienden, voor mij is hij gewoon een gemeen rotzakske.
Tenminste, met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid is hij dat, want wie vergist zich nu onder dergelijke omstandigheden van poort?
Laten wij echter bij het begin beginnen, anders snap je er de ballen niet van.
Misschien nog niet eens na het lezen van de hele historie, maar de heer Cole Porter zei het al zeer muzikaal “Begin the beguine” en wie is zandmannetje om zo iemand tegen te spreken?

Heeft het overigens wel nut om iemand tegen te spreken die al een tijdje is “turned to dust" , om het in de heer Porter's eigen taal te zeggen?

Begin Mei was het weer in België zoals het weer in België gewoonlijk is en zoals jullie dat zelf ook wel weten...
Zandman en zijn eega nemen de bezemwagen naar het land van de sangria vreters en paella zuipers (of moet dit juist andersom?), gemeenzaam betiteld als Spanjolen.
In het appartementencomplex waar wij sinds enkele jaren onze intrek nemen en wij gewoonlijk zowat de eerste huurders zijn, -financieel de interessantste periode, weet je wel- zijn wonderlijk genoeg reeds enige tientallen Belgen aanwezig.
Een zekere Guido, in het dagdagelijkse leven een schoolmeester – zoals ik al vermoedde- hield zich bezig met het entertainen van de groep, organiseren van uitstappen naar her en der.
Omdat zandmannetje reeds her en der geweest was, moest genoemde Guido met andere activiteiten op de proppen komen om mijn interesse op te wekken.
Zijn gedachten dwaalden hierbij in de richting van stierenvechten, mensen die in de arena met een degen in de hand biefstuk proberen te maken van levende stieren.
Mijn eega heeft dit altijd een gruwelijk schouwspel bevonden en was met geen smeekbeden of beloftes te overhalen om zich mede arenawaarts te begeven, dus Zandmannetje gaat solo mee met de groep.

Zijn eerste vaststelling: aan het aantal toeschouwers te zien zijn de Spanjaarden niet meer zo maniakaal verzot op dat bloederige gedoe en besteden zij liever hun zuurverdiende eurotjes aan een inkomticket in ‘Camp Nou’ om Barça, de beste voetbalclub van de globe, aan het werk te zien.

Om de verknochte dierenliefhebbers amusement te bezorgen vind bovengenoemde Don Diego er niets beter op dan een oproep te lanceren om iemand uit het publiek uit te nodigen om als toreador op te treden tegen een var. (Maw. om zich wat belachelijk te laten maken…)
Specialisten terzake (of oplossers van kruiswoordraadsels) weten dat een var een jonge stier is, dus nog geen hoorndrager in de volle betekenis van het woord.
De moeilijkheid was dat geen enkele toeschouwer zich geroepen voelde om de pineut te spelen.
Tot in het groepje onnozele kwieten waarvan Zandmannetje deel uitmaakt, iemand het lumineuze idee krijgt om strootjetrek te doen, want tenslotte ‘the show must go on’ en anders zitten wij hier vanavond nog altijd...

Uiteraard was het niet de bedoeling zo lange tijd te wachten om verder te gaan met de historie.
Een niet aflatende vraag van onze kinderen om naar hen toe te komen in Roses, en daarbij aansluitend de bosbranden op Alt Emporda waren de oorzaak…

Je mag driemaal raden wie aan het kortste eind trok.
Vloekend sta ik recht, protesteren helpt geen moer, een verzwikte enkel inroepen wordt op hoongelach onthaald en wat zeer opmerkelijk is, vreemd genoeg zijn deze mensen die ik slechts enkele dagen tot mijn kennissenkring reken, hysterisch in hun aanmoedigingen aan mijn adres.

‘Allez vooruit bange puit, bangkakker, platbroek, bangschijter en broekschijter’ zijn enkele ‘yells’ die zo direct nog door mijn hoofd spelen. Het valt mij op dat zij wel een tamelijk beperkte woordenschat ter hunner beschikking schijnen te hebben, want steeds dezelfde woorden komen terug, wel in een andere samenstelling maar toch...

Hoewel dat laatste op niets slaat, zandmannetje heeft wel geen ruggengraat omdat hij slechts met zandkorreltjes -en een beetje portland cement- aaneen hangt, maar een broekschijter is hij duidelijk niet.
De beginjaren van zijn bestaan niet meegerekend uiteraard, toen heeft hij menige luier volgescheten, als ik in deze netelige kwestie mijn moeder zaliger mag geloven.
Zelf herinner ik me daar niets meer van.
Dus sta ik resoluut op en begeef me naar beneden, naar de arena.
Tot op dit moment heb ik overigens nooit geweten dat de zolen van mijn sportschoentjes van lood gemaakt zijn

Gisterenavond eens gans dit topic gelezen,wahahaha,beleefde er echt plezier aan,kan me ook veel dingen herinneren die ik meemaakte,ondermeer de mist en zo,die jaren.
Kant van Kapelle op den Bos.
Dan van de Ferre...Kwam er toevallig ook eens binnen met 2 maten,sja,was er wel snel buiten.

Heb trouwens het originele A Ringing nog liggen op plaatje.

Don Diego stond me met een brede grijns op zijn gelaat – (wat me heel terecht aan een breedsmoelkikker deed denken) - op te wachten en duwde me een rode cape en een degen in de hand.
In een speelfilm is Zorro behoorlijk handig met zulk attribuut, maar behoudens een luchtdrukgeweer op de Sinksenfoor had ik nog nooit een wapen in handen gehad…
Och ja, een dolk toen ik nog een tiener was, om te leren gooien naar een boom zodat hij erin bleef steken, wat overigens ook nooit wou lukken
.
“Don’t worry, it’s gone be easy” vertelde hij me.
In het Engels uiteraard, hij wist inmiddels dat mijn kennis van het Spaans niet was om over naar huis te schrijven. Niet naar huis maar ook niet naar ergens anders. Indien dit wel het geval was, zou ik stante pede (latijns!) een pen ter hand nemen en aan onze geliefde ex-koningin Fabiola y Gonzales een verzoek overmaken.
Om gedurende een tijdspanne van 6 maanden slechts onze overlevingspensioenen te wisselen. Indien zij daar onverhoopt moest op ingaan (waarom trouwens niet, noem mij één goede reden waarom zij dit beleefde maar dringende verzoek zou weigeren?) zou ik tevens informeren of de villa die zij en haar teerbeminde Boudewijn in Motril ten geschenke hadden gekregen, nog steeds haar eigendom is.
Als de vraagprijs niet te hoog ligt,laat ons zeggen pakweg slechts 2.000€ per maand, zou ik daar misschien enkele dagen kunnen verblijven...

Na het succes van het liedje kan ik zonder problemen
"Dos cervecas por favor, y gracias" zeggen, maar daar houd het zo ongeveer mee op.

Dus rechtte ik mijn schouders, en enigszins gerustgesteld begaf ik mij met ferme tred naar het midden van de arena.
De aanmoedigingen rolden eens te meer over mij heen
“Awoert, clown, dierenbeul, paljaske…”
Op een teken van Don Diego opende een helper de poort, om dusdoende de var in de arena te laten.
De degen viel uit mijn hand, een dikke krop die plotseling zomaar opzwol in mijn keel maakte dat ik niet meer roepen, zelfs niet kon slikken, en als mijn voeten geen dienst hadden geweigerd was ik met de snelheid van Usain Bolt uit de arena weggespurt.
(Ik mag geredelijk aannemen dat je de naam van de snelste man ter wereld op de 100m. wel kent?)
Uit de poort verscheen niet de aangekondigde jonge var, maar een groot zwart en zeer kwaadaardig monster, een volwassen stier.
(Tot op de dag van vandaag weet ik niet of de helper zo’n stomme klootzak was dat hij per ongeluk de verkeerde poort opende, of Don Diego hem die opdracht had gegeven)
Maar die breedsmoelkikkergrijns op zijn face hé...

Tenslotte slaagde ik er in om mezelf te vermannen, met de blik starlings op het monster gericht bukte ik me voorzichtig en raapte de degen op.
Het was tenslotte mijn enige verdedigingswapen, al was zoiets best te vergelijken als met een revolver tegen een jachtbommenwerper moeten vechten.
Ongelukkigerwijze bewoog bij deze handeling de cape en dadelijk reageerde el toro.
Met de rechtervoorpoot trapte hij woest in het zand, en deed enkele stappen in mijn richting.
Mijn hart bonkte zo hard in mijn borstkas, dat het ongetwijfeld te horen was op de toeschouwersplaatsen helemaal bovenaan.
De adrenaline spoot door mijn oren naar buiten. Wat overigens nog ten zeerste te verkiezen valt boven in je broek plassen van schrik.
Iets wat el toro trouwens wel deed,met zo'n krachtige straal dat de modder tot op mijn schoenen spatte. Uiteraard zal dat niet van schrik geweest zijn, en nogmaals uiteraard had hij geen broek aan.
De film van mijn leven begon af te spelen, en gewoonlijk is dat het begin van het einde, heb ik ooit ergens gelezen.
Hij die sterven gaat, beleefd zijn hele leven nog eens opnieuw, maar dan in versnelde versie.
Die film hield abrupt halt, juist nog wel op de dag dat ik in het huwelijksbootje stapte.

Want de stier was me nu zo dicht genaderd, dat ik zijn stinkende hete adem kon ruiken.
Op dat moment waren mijn zintuigen zo strak gespannen, dat ik ieder klein detail opmerkte, en zodoende zag ik dat de stier loenste!
Zijn linkeroog keek meer hemelwaarts dan in mijn richting, alleen met het rechteroog had hij mij in het vizier,
Snel deed ik enkele passen zodat ik naast de massieve kop langs de linkerkant kwam te staan, en nam de proef op de som door wat met de cape te wapperen.
Er volgde geen reactie, hij zag het gewoon niet.
Nu draaiden mijn hersens op volle toeren. Gewoonlijk draaien die op 7200T/m., zoals een harde schijf in een PC, nu haalden ze zonder moeite 10.000T, zoals een superschijf.
Zou ik langs deze zijde een sprint inzetten naar de uitgang, nu mijn benen terug deden wat mijn hersens hen opdroegen, of zou ik hier en nu geschiedenis schrijven?
Ik koos voor het laatste, opdat ik niet ten eeuwige dage als een bange haas zou geboekstaafd blijven in de annalen van de toreadors.

Het klappertanden was gestopt, ook het bibberen over al mijn ledematen was gedaan en een onwezenlijke kalmte daalde over mij.
Met vaste hand bracht ik de punt van mijn degen juist voor dat loense oog van het monster, en stootte toe met al de kracht die ik in mij had.
Veel weerstand voelde ik echter niet, tot mijn niet geringe verbazing zag ik dat de punt van de degen aan de andere kant van de massieve kop naar buiten stak, uit het andere oog.
Een geluksstoot, mooi door de weke hersenmassa, zonder de keiharde schedelpan geraakt te hebben, en de stier stond daar SSSD.
(Stokstijfsteendood), op zijn massieve poten geplant, hij viel zelfs niet omver.
Nooit ofte nimmer heeft een stier zo'n genadige dood mogen sterven in de arena.
Het ene moment nog in de vaste overtuiging, ik ga dat onnozel toreadortje eens eventjes op mijn scherpe horens spiezen, het volgende moment grazende op de groene weiden van de eeuwige jachtvelden.
Langzaam trok ik de degen terug.

De meeste toeschouwers hadden geen benul wat er gebeurd was, en bleven de stier maar ophitsen met hun 'olé' geroep. Tot ik met een triomfantelijk gebaar de cape over zijn horens drapeerde.
Verwondering overal en alom, de meesten snapten nog steeds niet wat er gebeurd was.
In een welhaast volmaakte stilte wandelde ik de arena uit, geen ovaties aan mijn adres deze maal.
Ik wierp de degen voor de voeten van een versteende Don Diego, al moest ik mezelf bedwingen om die degen niet in zijn dikke buik te rammen. Gelukkig kon ik mij bedwingen en beperkte mij tot verbaal geweld.
'Gij godverdommese mafkikker, onnozel ventje, lelijke stoethaspel...'

Overigens weet ik niet eens wat stoethaspel eigenlijk betekent, maar ik heb dat ooit ergens gelezen en vind het wel een mooi woord , en het leek me het moment het nu te gebruiken. Maar aan de uitdrukking op zijn smoel, - er stonden vraagtekens in zijn ogen - kon ik opmaken dat hij geen bal verstond van mijn Antwerps dialect.
Vloeken kan ik nu wel redelijk in het Italiaans, (zoals senioren dat in het verleden reeds hebben kunnen lezen), maar in het Spaans?
Maar eens te meer schiet mij iets te binnen, komt mijn geheugen mij te hulp...

Juist na WO II, een tijdje geleden dus mag je wel stellen, las ik in boekjes geschreven door een zekere Kapitein Ricardo, en die indertijd te koop waren aan 5 Fr., over de avonturen van 'El Boresca', een soort Spaanse Zoro, die zo nu en dan ook een vloekje pleegde. Verwonderlijk dat mij nu juist zo een uitdrukking te binnen schiet die deze gemaskerde kerel soms bezigde ' maldito caramba '
De breedsmoelkikkerglimlach was verdwenen, de vraagtekens insgelijks en er lag nu een verwilderde blik in zijn ogen.
Vol verachting keerde ik hem de rug toe en wandelde de arena uit.

Uit de groep van de Belgische toeristen was er eentje die zijn fotocamera op het juiste ogenblik had afgedrukt...En een foto zegt meer dan 1000 woorden, heb ik wederom ergens gelezen. Dus waarom ik hier heel die geschiedenis uit de doeken heb gedaan mag Joost weten. Joost of iemand anders. Het publiceren van de foto zou genoeg geweest zijn, ware het niet dat een klein kind kan zien dat de foto duidelijk getrukeerd is...

.Toen ik van de arena naar ons appartement terug wandelde, gierde de adrenaline nog steeds door mijn aderen.
Die stroomde sneller dan het water van de Schelde stroomt aan het Steen in Antwerpen.
Toen ik een bodega voorbijkwam, die spijts het vergevorderde uur nog vol dorstigen zat, leek het me wel een goed idee om eerst wat stoom af te blazen.
Na het achteroverslaan van een paar brandy’s was ik niet zeker of het stoomgehalte nu verminderd was of juist vermeerderd.
Maar ik raakte wel heelhuids thuis.
Zie, nu had ik kunnen zweren dat wij telkens bij het verlaten van ons appartementje de deur achter ons op slot deden, maar nu vond ik mijn sleutel niet, als ik er al een had uiteraard.
Het zou toch nutteloos geweest zijn, want er was geen sleutelgat in de deur. Althans ik vond er geen, dus bonkte ik maar met mijn vuist op de deur.
Toevallig schoot mij een liedje uit mijn tienerjaren te binnen, dat ik nu zeer toepasselijk vond, dus zong ik uit volle borst
“Open the door Richard, open the door and let me in...”
Heel eventjes was er de gerede twijfel of mijn eega wel Richard heette, maar op zulke bijkomstigheden is het beter niet te letten op zo’n momenten. Als je altijd op zo'n detailkens moet letten barst uwe kop op den duur.
De deur werd geopend door een donderwolk die wreed uit haar slaap gewekt was Uit die wolk kwam een sissend geluid, iets in de aard van
“wat moeten de mensen wel niet denken, gij zattekul, subiet is alleman wakker!”
Die mensen waren op dat moment wel het minste van mijn zorgen.

Ik raakte uiteindelijk waar ik wezen moest, in bed, maar beleefde een tamelijk rusteloze nacht.
Toen ik ’s anderdaags in geuren en kleuren mijn heldendaden in de arena wou afschilderen aan mijn echtgenote, snoerde ze mij dadelijk de mond met de opmerking dat GAIA mij moest laten arresteren, en wanneer ik uit de cel kwam moest ik mij dringend bij de AA laten inschrijven, waarna ze verder ging met broodkruimeltjes voeren aan de mussen.
Die mussen potverdorie, met tientallen zitten ze op en rond ons terras.
Als dank voor het overvloedige eten dat ze krijgen, schijten ze het hele terras vol.
In zoverre dat we elke dag met een emmer water en een borstel aan de slag moeten, om niet het risico te lopen uit te schuiven en met ons smoelwerk tegen de balustrade aan te knallen.
Dus zakte ik in mokkend stilzwijgen onderuit in mijn vouwzetel op het terras.
Het zonnetje scheen heerlijk op mijn bolletje, en aldra begon ik opnieuw dromenland te betreden. Ik had tenslotte nog enkele uurtjes in te winnen. Mijn laatste bewuste daad was nog mijn bril afnemen.
Die witte plekjes op je neus misstaan zo terwijl de rest van je voorgevel mooi gebruind is…
Beter had ik de moeite genomen die bril weg te leggen, maar daarvoor diende ik recht te staan en dat verdomde ik nu eens sè.
Dus hield ik die bril maar in mijn hand, en sliep dra de slaap der gelukzaligen.
De onderwerpen van mijn droom ga ik hier niet uit de doeken doen, het volstaat te zeggen dat hij tamelijk erotisch getint was.
Wat een lekker warm gevoel veroorzaakte ter hoogte van de lendenen.
Dat lekker warm gevoel ging zelfs over in een heet gevoel, meer nog, het werd zelfs pikant heet.
Zodat ik abrupt uit die droom werd gerukt om tot de constatatie te komen dat juist op die delicate plek mijn bermudabroek in de fik was aan het raken. De nylonvezels in de stof waren reeds gesmolten en bruin verzengd, het scheelde nog een habbekrats en de broek stond echt in brand.
Mijn bril had als vergrootglas gewerkt om de zonnestralen te bundelen, en alzo doende van mijn jongeheer een gebakken cervela te maken. Of een geroosterde salami, al naargelang de voorkeur, met mogelijk onherstelbare schade tot gevolg.
Niet zozeer voor die broek, die moest zowiezo naar de prullenbak, maar voor het daar onderstaande !
Of moet ik waarheidsgetrouw zeggen ‘het daar onderliggende’
kostbare (erf)goed?

Zandmannetje ge zijt weeral eens o n b e t a a l b a a r.

Zandmannetje: (@):lol:

Ik ga het kort, heel kort houden. Ik hoop uit de grond van mijn hart, dat zandmannetje er niks aan overgehouden heeft. Want zeer aan je vel, daar kan ik ook van meespreken. Afgelopen week kreeg ik zo van die rare knobbeltjes op mijn borst en rug. Juist was er op Tv een uitzending bezig over van die ziekten met een rare naam. Ik dacht direct aan het ergste en dacht terug aan mijn jonge tijd,nog voor ik mijn eeuwige trouw had gezworen aan mijn vrouwtje.Ik had toen wel een lief.Maar 't was een propere. Was ik toen eens "vreemd" geweest erger nog, zou het kunnen dat ik in die tijd in het zwart zou gewerkt hebben? En, zou het kunnen, na zoveel jaren, dat ik door Jesuken zou gestraft worden om mijn,.... allé neus, in andermans zaken te steken? Heel voorzichtig heb ik dan maar mijn moed bij elkaar gezocht en die knobbeltjes laten zien aan mijn vrouw. Dat is nen halve dokter. Ze bekeek mij eens goed, fronste haar wenkbrauwen en nam de telefoon. "Waarschijnlijk om een tweede gedacht te vragen" dacht ik. Maar neen! vijftien minuten later kwam haar "collega" binnen. Die wou mij zelfs niet aanraken. Ik dacht al aan die euthanasieverklaring die ik vóór een paar maanden had opgemaakt.

"Ben ik erop?" Vroeg mijn vrouw aan die dokter. "Jawel zei ze. De eerste weken zullen niet de gemakkelijkste worden voor je ventje" Serieus van slag en al met zelfmoordplannen in mijn hoofd, vroeg ik aan mijn vrouwtje," en? Wat is het nu?"

' t Komt allemaal van het vloeken" zei ze.

"Ge hebt hier twee maanden lopen vloeken van, Godverdommen, waar is die zon na?.. Wel, ge hebt ze nu, die Zona, met knobbeltjes en alles erop en eraan !"

zandmannetje schreef:Mijn bril had als vergrootglas gewerkt om de zonnestralen te bundelen, en alzo doende van mijn jongeheer een gebakken cervela te maken. Of een geroosterde salami, al naargelang de voorkeur, met mogelijk onherstelbare schade tot gevolg.

Min of meer zoals de 17de eeuwse Franse filosoof Blaise Pascal, zandmannetje, ben ik een onwetende, een agnosticus. Om die reden ben ik van plan om een kaarsje te branden, misschien wel meer dan een, om je te vrijwaren van de vreselijke gevolgen die het resultaat zijn van je onbezonnen acties tijdens uw rustperiode na uw heldendaden in de arena.
Uit religieuze bronnen vernam ik dat de heilige Rita daarvoor zeer geschikt is. Zij blijkt specialiste te zijn in het verhelpen van hopeloze gevallen.

Pascal liet het volgende noteren :

1.Als men in God gelooft, en hij bestaat, dan komt men in de hemel.
2.Als men niet in God gelooft, maar hij bestaat wél, dan komt men in de hel.
3.Als God niet bestaat, heeft wat men gelooft geen gevolgen.
4.Conclusie: men kan beter geloven in God, dan komt men in ieder geval niet in de hel, en misschien wel in de hemel.
Vandaar dus mijn pogingen met de kaarsjes.


Wat die stoethaspels betreft uit uw vorig ding : zelf vind ik dat een prachtig woord dat ik slechts eenmaal te lezen kreeg, namelijk in een Kuifjes-album, waarin kapitein Haddock de detectives Janssen en Janssens met die terminologie bestempelde. Duidelijk ging het over klunzen.