Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

wij zijn de verliezers

in scholen verdronken vissen
schemeren ogen door spiegelend water
op dagen waar zon de hemel erin smijt

met zwemvliezenhanden grijp ik naar losse edel-
stenen van zilverdingen die reeds lang dit gestrand
leven vergeten in de depten van golven

weinige zijn het en zeldzaam het vloeiend getuimel
- wie kent nog hun aantal - dat 't vasteland binnen-
dringt waar wortels van zeeën ingedijkt zijn
**********
sunset 08-03-2012
**********

[sunset]

parels uit een liefdesbron

landschappen veranderen van kleur
sedert jij er bent vergrijst geen tijd
verschuilen dagen zich in voren
pluk ik 't onzichtbaar fruit uit bomen
die nooit echt weg zijn en net als jij

wil ik niet weten of onze zakken
vol zijn van het zaad van 't woud
enkel je vooruitsnellend lijf draagt
mij naar nieuwe twijgen
jouw lachen bevrucht de hemel

geen polsslag van verlegenheid
brengt een vergeten nu ik alleen
niet hoef te zoeken; ook niet de
andere vruchten die ik mij wens
en bij jou moeiteloos te vinden zijn

als ik verbaasd jouw blik, je lach
tref naast het licht in rimpels
om je ogen is het weer lente
ontspringen achter onze ruggen
gouden parels uit een liefdesbron
**********
sunset 09-03-2012
**********

[sunset]

even er tussen uit

een lachen echoot
tussen huizen vergeefs
't bedelen van duiven
met biddende ogen
zwervend over de markt
verliezen zich veren
in de rivier

jou lokken kramen
voor een handvol centen
slingeren naakte straten
wurgt de massa ruimtes
wijl jij droomt van vluchten
hoop ik dat je blijft
**********
sunset 12-03-2012
**********

[sunset]

uitslaapruimte (uit: gisteren)

mijn hoofd nog duf en wond
ontploft tegen gordijnbehangen wanden
en 'k lach met alle werelden
waarvan ik niet de namen ken

door vreemde stemmen opgewekt
drijf ik in zeeën regels
lees stamelend, liggend
uit een boek van 't leven

niets weent zich hier in slaap
en 'k zie de hoogste rij
van hagelwitte tegels

- de andere zijn mij
op mijn huid gelijmd
**********
sunset 13-03-2012
**********

[sunset]

Zwitserland, Sierre 14-03-2012

de weg naar eeuwigheid begint
op plaatsen die heel goed gekend
en soms verdwaalt een kind
- iets wat nooit went
zijn dromen die abrupt gestopt
na niet meer dan slechts één kwartier
leven zij voort in ons gedenken
en 't leed wordt opgekropt
- nooit wandelen zij nog hier
**********
sunset 15-03-2012
**********

[Bosrankje]

Beste Sunset,

Wat heb je het weer mooi en pakkend verwoord !

" en soms verdwaalt een kind
- iets wat nooit went "

Inderdaad Sunset, en zo'n tragisch gebeuren laat
niemand onberoerd...

Je jongste gedichten bewijzen nogmaals dat jouw
inspiratiebron zeker niet uitgeput is en dat je Muze
dicht bij jou vertoeft...

Nog een prettige dag en lieve groetjes van ons beiden

Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je wel voor je mooi en meevoelend reageren en, ondanks het stille verdriet, een zonnige lentedonderdag gewenst.
Liefs en knuf, groetjes
sunset
.
.

[sunset]

nooit avond in het zuiden

het wordt nooit avond in het zuiden
de dag rekt zich in 't breed en 't lang
rukt bomen naar de asfaltpaden en
lacht de ratten van de vuilnisbelten

op zachte grond liggen de sterren
ik wil niet weten waar vandaan
spring uit de kruinen op een steiger
- niets heeft zich omgedraaid, enkel
wat vissen hangen aan de hengels

en uit de verte klinkt in vreemde taal
het bidden van een dankbaarheid
die toch nooit ver genoeg noch over
grenzen reikt; de maan hij zwijgt
**********
sunset 16-03-2012
**********

[sunset]

hoe zeg ik het

als gruis rollen kleine steentjes, kiezels
gekleurde dagen waarvan niets over is
- van mij nog allerhande - dat je kunt drinken
en ogen, nachtblinden ramen, zien
's morgens nooit neer iemand weggaan

op klokken d' ingestelde tijd – ik lief
kanaries, baby's ook al is hen oppassen
een hels karwei: twee katten wonen
in mijn borst die ik moet voeden –
nog zijn er bronnen die mij pijnen

al is er ook het zingen van de vogels
in het park, ik wil oude vrouwen omarmen
- hoe zeg ik hen dat ik geen moeder ken? -
liggend in het gras ween ik
alle jaren van dit leven; nooit echter luid
**********
sunset 17-03-2012
**********

[sunset]

jouw naam

lopend op blote voeten ondanks achterbakse doornen
op scherppuntige stenen zoek ik wanhopig de boezem
van een moeder die mij zoogt enkel met droog brood
rust ik uit in de schaduw van de berken die mij spraak
en taal geven aan wegranden en op vreemde stoepen

met het wit van schors leg ik je naam uit op de grond

waarom troost jouw stem mij niet en blijf ik eenzaam
in mijn smart vergiet ik hete tranen op jouw as, zwart
staat jouw naam in het oneindig blauw van de hemel
**********
sunset 18-03-2012
**********

[sunset]

zoekend naar (uit: gisteren)

lentewind streelt
de ribben, borst
alsof uitgeademd
zwerf ik over jouw
verwaaide sporen
in de uitgedroogde
stroombedding die
liefde nalaat

geen afdruk meer
in het zand van
hielen, dijen
zijn er enkel lippen
- de mijne - zoekend
naar je mond
**********
sunset 19-03-2012
**********

[sunset]

lente-eenzaamheid (uit: gisteren)

hoe lang reeds komt er niemand meer
in 't stille van de kamer
enkel een wazige zonneschijn
glanst als wat bladgoud op oud hout

en rondom alles opgeruimd
zoals het hoort in 't leven
de hangklok staat en het blijft koud
zelfs in vergeten tijden

ontmoedigen waar alles hoopt
op 't ongebonden leven, ken ik ze toch
'k heb ze teveel gevoeld
de bittere stonden
**********
sunset 20-03-2012
**********

[sunset]

samen huilen met God

ziel schreeuw
schreeuw in de vroegte
van een nieuwe grijze dag
die zon beknot
in 't zich jou neigen

laat luid jouw stem
naar d' hemel stijgen
- de God nabij -
om één met Hem
geen rouw te zwijgen

schreeuw verder stil
maar wel volhardend
zó dat 't gehoord wordt
in elk oor

en laat verdwijnen
het grauwe wolkendek
opdat kan schijnen
zon en in jou blijven
**********
sunset 22-03-2012
**********

[sunset]

zonder jou

jij hebt me jarenlang in 't hart gedragen
mijn steun en toeverlaat wanneer de dammen breken
nooit sliep ik veiliger, jij kon verdragen
dat eenzaamheid mij altijd om de liefd' liet smeken

weifelend je stap, jij kunt niet eeuwig schrijden
je tol betaald, heb jij jouw rust verdiend
als ooit jouw blik verstilt, zal ik jouw licht verbreiden

ik stort niet in, jij bent mijn fundament
mocht jij eens gaan voelt het als vorst in zomers die wij kenden
ik weet dat 't zonder jou toch nimmer went
**********
sunset 23-03-2012
**********

[sunset]

een geest uit mijn verleden

in wolkenschaduwen van lentedagen
oudert de leeggestorven boerderij
slechts zwaluwen vliegen af en aan
benesten eikenhout en vormen paren

troebele vennen zijn slechts spiegels
lijkendoeken die aan gevel hangen
in stille waters als een droef verlangen
roesten aan deuren vreemde zeilen

enkel kraaien zijn gebleven, monogaam
- niet als de vrouw des huizes die zich
de maan en sterren nam; vaag zie ik haar
door het met stof bedekte raam
**********
sunset 24-03-2012
**********