Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

KZ Auschwitz-Birkenau
(opdat er geen vergeten wordt)

[er is geen brood!]

de honger doet de dood vergeten
en buiten blijheid van muziek
doet het appèl de ovens zweten

heerst willekeur als troef
- jij wel, jij niet -
het cynische laat leven
in angst en zelfs niet droef

[veegt hij het stof van zijn viool
kust het en in het zachte strelen
zwijgen de tranen die alom
enkel de doden wenen

de vrouwen vluchten in barakken
huilen zich uit wijl verder, ongestoord
kadavers in de graven zakken
en zelfs de honden zwijgen stil
't spaarzame gras begint te groeien
en midden in de 'todesstreife'
staat er een bloem te bloeien]

en immer nog gedenkt 't zigeunerkind
het eeuwig zwerven van zo velen
voor hen is er geen monument
enkel wat zachte stemmen in de wind
**********
sunset 27-04-2012
**********

[sunset]

wij, deel van dit leven

een wederzijds ademen
van opgewondenheid
in ruwe oorspronkelijkheid

alles doordrongen
van licht van geluid
oogopslagen en stilte

kinderen bewenen onschuld
kaarsenvlammen flakkeren
op kruispunten van eerder gegane wegen

toch zijn wij deel van dit leven
ergens naast de dood, het vuur
ja, zelfs naast de tijd zijn wij

zelfs in zo veel, dit alles
en nog zoveel meer
**********
sunset 28-04-2012
**********

[sunset]

zelfportret van en gesprekken met Ellen

de dag erna veegt mij wat vreugdetranen
uit mijn ogen [‘k vergeet niet gisterendag
noch 't linnen waar jij jezelf geschilderd zag
zelfs niet de kaars op de gebluste maan
ontsteekt voor ons het grijze ochtendlicht]

schaduwen die ons uit 't Eden houden
verjagen wij; wij weten van een zekerheid
die ons de vruchten plukken laat uit levens-
boom, wij mogen kennis met de andere delen

ik die twee levens ken – het jouwe en het mijne -
heb het, hetgeen verzwegen wordt, gevoeld
terwijl 'k jouw schaduwen doorzoek en zelfs
’t gedempte licht jaloers zich tot ons richt
- ik weet dat elk van deze lijven stervend is

de liefde nooit, zelfs niet wanneer jij tranen
uit jouw ogen wist [niet omdat leven hier
niet eeuwig is maar omdat wij steeds dezelfde
dromen, dromen]; ik zie je zelfs nog eerder
dan dat jij jezelf herkent in 't vage van de strepen
**********
sunset 29-04-2012
**********

[sunset]

ik lief het leven

voor even ligt de slapeloze nacht nog op daken
en zwemt dan krachtig ver vooruit de lente in;
hoog boven mij een eerste scheur in 't zwart
- nog slapen huizen in een stad waar weldra
mompelende stemmen als onbekende sterren
in wilde ongekende stroom van kleuren
heel koninklijk bezit van nemen

langzaam schemert de zon en breekt het dek
van wolken in watervallen licht vanuit de einder
zet zich geluidloos dag in het gelid en plassen
uit het gisteren geboren, spiegelen haar glans;
mijn adem stokt wanneer een merel zacht gaat zingen
en ik mij aan het leven overgeef, de liefde
heeft nog nooit een strijd verloren
**********
sunset 30-04-2012
**********

[sunset]

de stroom vergrijst, haar oevers als behaard
door ‘t struikgewas; de bomen in de schemer:
silhouetten als was hun hout een schaduw

het water dampt terwijl zij langzaam
naar haar einddoel kruipt
draagt zij de boten die driften in de ochtendnevel
**********
sunset 01-05-2012
**********

[Alterego1]

[sunset]

.
.
.
Alterego1,
Dank je voor dit moois hier en nog een heel fijne eerste mei voor jou, jullie.
Liefs en knuf, groetjes,
sunset
.
.
.

[sunset]

requiem voor een moeder

en in een dodelijke stilte
te laat voor enig vogelzang
verdrink ik in gevoel
wikkel een sjaal
om 't dorre nekvel en
wurg het neergebogen hoofd
droom mij terug haar schoot
die bloedrood mij verdronk

[een vrouw als het begin;
mijn schreeuw is bloedig, vlezig]

donker, duister ’t venster
als spiegel in een spiegel
waarin een vrouw als automaat
- voor mij een levenloze pop
en toch ook voor de helft mezelf -
en in mij duizend keer gelezen
terug het gisteren in het nu
diep in mijn hart gebrand
**********
sunset 02-05-2012
**********

[sunset]

de mooiste verhalen

in huiver voor woorden van pijn
verliest het bestofte gemoed
door kleurenverloren blik
in traangebonden schrift
- (kwetsbaar, in feite verbloed) -
haar onschuld en hoe het nog moet

de nachten zij smeken om rust
die niet meer gegund wordt aan mij
in 't draaiende keren en wentelen
het tergend traag slenteren van tijd
- ('t verlangen kent nooit een respijt) -
maakt nieuwe dag zelfs niet meer blij

vergeef het onvaste van tekst
gesproken met stokkende stem
ondanks het liefelijke erin
blijft het een zoeken en tasten
- (tot jij met jouw zang mij verkwikt) -
ben ik enkel slechts die ik ben

stil zwijgt een dorstende mond
waarin ook mijn letters verdwalen
als jouw lied mij weer toch bekoort
schrijft liefde de mooiste verhalen
**********
sunset 03-05-2012
**********

[sunset]

vierde mei

grijsgroen slaapt de zee
deemoedig knielen bomen
in eeuwige wind
tuimelen meeuwen
diagonaal
slepen geesten zich
door eindeloze verten

op 't ritme van getijden
bevrijdt zich het land
van vies bruine algenweiden
schelpengruis op 't strand
knarst onder laarzen
vogels pikken
menselijke kadavers de ogen uit

naamloos de witte kruizen
**********
sunset 04-05-2012
**********

[sunset]

vredesodyssee

[zielen drijven]

in een oceaan en geen bericht bereikt hen
geen brief, enkel de golven en het gezang
van een wind; geen lichtblik, geen zicht
maar een zacht aanwaaien, nachten lang

in schemerlicht; en eindelijk schenkt hen
een plaats hoop na de duistere wateren
langzaam een strand en rijpt het geloof
dat misschien daar het vredesland wacht

werkelijkheid verzinkt in een nevel, het hart
in het vergeten; onder het steunen van de zee
glijden levens door de nacht:
bedachtzaam, kleurloos en zo vol smart
**********
sunset 06-05-2012
**********

[sunset]

we overleven niet

laat ons nieuwe huizen bouwen
- de snavels van kranen steken uit
boven onze steden; ijzeren ooievaars
die veilige nesten voor mensen maken -

wij bouwen woningen uit hout en gras
- en niets bevuilt hun fundamenten -
ruimen het verleden op en vergeten
de laatste decennia zichtbaar in dode
ogen van de tijd; wij bouwen toekomst
die door ramen naar binnen vliegt
vanuit het stralende heldere blauw

misschien dat er dan toch nog ergens
enkele kinderen – en dat zou veel zijn -
verstoppertje spelen in het gesloopte
gisteren tussen onze nieuwe huizen
die wij nu met man en macht bouwen
**********
sunset 07-05-2012
**********


*Naar aanleiding van een recent
rapport van de Club van Rome

[sunset]

versplinterde tijd

ragfijne spinnenvingers
grijpen dimensies
in 't centrum van
beweging zichtbaar
het grijze buiten
streelt nevel
kussend door lover
van bomen

zo versplintert tijd
in rondedans
van het herinneren
spiegelt zich
caleidoscoop
gebroken glas
in 't eeuwige
van lentemaan
**********
sunset 08-05-2012
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Ik kan alleen hetzelfde herhalen als ik bij jou op bezoek kom want
meer woorden bestaan niet om te zeggen dat je prachtige gedichten
schrijft, wel in een heel bijzondere stijl die niet altijd zo evident te
begrijpen is bij de eerste lektuur maar, als men jouw teksten herleest
(ik doe het dikwijls luidop), dan pas kan men de kern ervan ontdekken
want alles is heel subtiel geschetst ...

Ik moet je ook niet meer zeggen dat we trouwe lezers zijn en dat we
hier heel graag komen verpozen want je weet het al lang !

Bij je jongste gedichten is er toch ene dat me bijzonder geraakt heeft
"Vredeodyssee (zielen drijven). Ik zal het nog meermaals herlezen!

Tot schrijfs en warme lentegroetjes van ons beiden

Alter en Rankje

[bo'ke]

Sunset,


vanaf 9 mei kan ik jou hier niet meer lezen



een lieve groet
bo'ke