Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

wij gaan terug

wij gaan weer naar het water, de duinen
voorbij het aangespoeld strandgoed
door 't geharkte zand tot aan scheepswrakken
waarvan de roest de haven roodbruin kleurt

daar, beneden aan de pier
waar botten van schothondje begraven liggen
over het pad dat ons brengt langs herenhuizen
en vijfsterren-hotels, balkontuinen die het echo van
verlangen in zich herbergen

schrijf ik mijn lied over schelpen
dat niemand zingt en waar niemand naar luistert
wanneer wij teruggaan naar de onmetelijke zee
die alle levens liefheeft

en hen onherroepelijk uitspuwt
**********
sunset 13-06-2012
**********

[sunset]

uiteindelijk ben ik zachtheid

zo weinig wou 'k hierover kwijt
dan dat 't soms beter is te zwijgen
maar nu, waar 't aan mij knaagt
als golven die zich eeuwig breken
en stenen, bergen zwaar,
mij in onmetelijke diepte sleuren
zal ik, door storm mij in de mond gelegd
mijn lied nog eenmaal op de winden
binden en beiden naar de hemel schreeuwen
om hen dan helemaal en nevelend terug
naar d' aarde die 't mij toch nooit gunde
zacht rustig als in dromerige slaap
weer neer te laten dalen
**********
sunset 14-06-2012
**********

[sunset]

een dag van levens

zo lang reeds mijn weg naar hier waar ik ben
als een traan in het oog van een vink,
mijn geschiedenis gedragen in snavels
misschien enkel een vergeten droom:
niets meer dan slechts duiding

net hier, in mijn slaap als stekende pijn
ligt het dagboek van alle eerdere levens
want 'k ben als een bron in de bergen:
liefde is een duizend jaar oud verhaal
en ik vloei onstuitbaar naar zee

kom, verwijder het blauw uit mijn aderen
en laat ons gaan zoals wij gekomen zijn:
met één enkele schreeuw en fonkel
als enigste ster in een nachtelijke hemel
alsof wij al eeuwen naast elkaar slapen

kijk in mijn gelaat: jouw verlangen is 't mijne
want ik ben het ultieme gedicht van liefde,
lees vannacht nieuwe woorden uit oude kalenders;
voor jij in mijn hart kwam, liep ik door woestenijen
en mijn lijf leek wel het nest van slangen

nu kan ik zelfs achtergelaten sporen niet meer vinden:
eenzaamheid is een krokus in de delta van leven;
jij echter bent een slok wijn tussen verdroogde lippen
laat mannelijke melk stromen tot op je knieën;
bloedjong de wind die ons streelt

nog steeds woelt in 't diepste van onze harten
immer groeiende hartstocht in onze borst;
ontwaak en slaag je oogleden open
laat mij niet langer wachten
de regen komt nog vroeg genoeg
**********
sunset 15-06-2012
**********

[sunset]

in bomen hangt nog lente
vast in zonnedauw en sleutel-
bloemen kleurden
vroeg het oude wintergrauw

warme wind speelt zachte tonen
uit groen-weelderige kronen
valt reeds 't eerste dode blad
**********
sunset 16-06-2012
**********

[sunset]

ken je ze nog

ken je de stranden nog
vanuit je jeugd, de schelpen
zonder leven, enkel het gruis
waarop de branding sterft

of het gespring in 't achttien
graden warme water
je gevecht met de kwallen
die aan de benen af-
glijden als vies slijm
het giechelend geschrik
van balspelende meisjes

steelse blikken naar borstjes
onder badpakken en bikini's
die uit het water opduiken
en met samengeknepen ogen
staren in oneindige verten,
het gebukt over het strand
zoeken naar schatten

hoe fijn zou 't toch zijn
weer zandkastelen te bouwen
**********
sunset 17-06-2012
**********

[Bosrankje]

Beste sunset,

Weer een mooi gedicht over zee, strand, schelpen... onze jeugd !
Een beetje nostalgie... maar ook leuke herinneringen, bedankt !

We komen hier dagelijks lezen maar dat weet je

Tot schrijfs en lieve warme groetjes van Alter en Rankje

Ps. Jouw tekst van 13 juni 'Wij gaan terug' hebben wij gekozen
voor Poëzie van de dag in juli. Ook over de zee, de duinen...mooi !
Een vraagje : als je van de pier spreekt, bedoel je Scheveningen ?

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je wel voor je (regelmatige) bezoekjes hier en ook voor het eens te meer opnemen van een verwoording van mij in 'poézie van de dag' (dat ik zo af en toe ook bezoek *glimlacht*).
Ik wens jou, jullie een heel prettige maandag (hier heeft vandaag het aangekondigt noodweer Eindhoven bereikt al valt het, gelukkig, wel mee - tot nu toe).
Liefs en knuf, groetjes
sunset

PS: Neen, de, een pier in het algemeen. Je hebt er eentje in Scheveningen, maar ook in Oostende (weet ik)
.
.
.

[sunset]

de geur van rozen

strelend de vleugels van vogels
waar wij door wolken gaan
geuren de sterren naar rozen
en zijn wij ons dichter dan de zon
de maan en jouw ogen, liefste,
jouw ogen

zien de nacht als achtergrond
[wijl tirannen in de wereld leven
vallen alle machthebbers om]

jou heb ik duizend jaar gezocht
vluchtend van land naar land
adem ik jouw eeuwige liefde
waar hoop groen is en blauw
en wacht op de verlate zomer
al zijn je haren reeds grijs
ooit waren zij geel als korenaren

ik heb mijn aarde gevonden
waarvan het bloed warm is
en omarmd door de zee
is mijn hart een laaiende vlam
die van jou houdt als van mezelf

de geur van rozen dragen wij mee
**********
sunset 18-06-2012
**********

[sunset]

de zachte stem van een fluit

luister naar de zachte stem van een panfluit
hoe zij vertelt, treurt over haar afscheid
en zegt: sinds men mij uit het riet sneed
wenen vrouw en man bij mijn klagen

zij zoekt de harten van hen
die door eenzaamheid gekweld
de smart van haar verlangen verstaan
want wie ver verwijderd is van zijn geliefde
hunkert de dag van het weerzien

haar adem is niet wind maar het vuur
dat de rietstengels muziek schenkt
net als de wijn zijn smaak, en haar lied
heelt de pijn van elke verloren liefde
**********
sunset 19-06-2012
**********

[sunset]

voorzichtige zorgrimpels
op waterlelies lieft zich
een libellenpaartje;

onweerachtige wind
maakt de zwaluw nerveus
en iemand spreekt veel

en luid; bliksemschichten
begeleiden het commentaar
over de natte spiegeling

van een vijver in de tuin
waterkringend golvend
tot ademloosheid
**********
sunset 20-06-2012
**********

[sunset]

scherp als zout

mijn zinnen zijn emmers
gevuld tot de rand
bruggen over rivieren
wijde landstreken
liefdeswoorden snellen
de zomer vooruit

- groen is niet groen (verklaar ik je)
wanneer ik zee in de ochtend giet -

in tuinen speelt
licht, wij, ik
onafgebroken dichtbij
treft het zoete de tong
brandt scherp als zout

vroeg
je lieft nooit te vroeg
**********
sunset 21-06-2012
**********

[sunset]

koud en luid snakt
buiten 't onweer
warme binnenvensters
spiegelen beweging,
schaduw; je dorstige blik
neemt mij gevangen
laat mij rillen, branden

beloftevol hurken
kleren op de vloer
achteloos haastig
neergegooid; je adem
beroert me, wakkert
passie aan die ons
laat beven
**********
sunset 22-06-2012
**********

[sunset]

laat mij poëzie schrijven

wolkenflarden staan bijna stil
traag vallen seconden uit de hemel
laten mij poëzie schrijven
om het warme blauw naam te geven

roerloos liggen wij in onze armen
tijd breidt zich uit over naakte huid
onze blikken dwalen over de horizon
waar snel de nacht verstomt

jouw handen verdelen zonnestralen
over mijn gezicht; vingertoppen
glijden over jouw lijf
en ergens slaapt een ster
**********
sunset 23-06-2012
**********

[Alterego1]

Ik wil voelen dat ik leef

Naai mij wilde rozen aan de zoom
en leen mij dan dit kleed slechts voor wat tijd
stil gaat mijn droom onopgemerkt
zijn gang van spijt en lang en breed
zoekt hij het wijd waar ook de vlinder vliegt
vrij naar het licht al kent hij niet het vuur
en ook zijn tere vleugels niet dus valt hij
valt hij naar benee langsheen een brandgang
tot waar een adelaar in wilde vijverjacht
vangt met zijn scherpe klauwen
een vis die veel te zwaar voor hem - o wee
vecht, vecht in het begin nog fris
krijgt hij zijn prooi toch nimmer mee
of zelfs nog maar omhoog en sterft
de schoonheid van zijn brekend oog
is als ’t vervagen van een regenboog

Reinig mij feestelijk elke hemelwelving
zo dat ik mij herinneren kan het uur
en al het andere wat rest - ban spijt -
verlaat ik voor de puurheid van natuur
waar vreugde bloeiend leven schrijft.

Sunset

Sunset,

Je gedicht staat op 24 Juni bij Poëzie van de dag,
en ook in het Prentenkabinet bij Poëzie en Proza.

We komen hier regelmatig genieten van je oeuvre.

Groetjes van ons beiden,

Rankje en Alter

[Bosrankje]

Beste sunset,

Omdat ik het een beetje te druk had de laatste dagen, heeft Alter
mij geholpen en enkele ppt's gemaakt, wat ik heel leuk en lief vond!
Ik herinnerde mij dat ik dit gedicht van jou gekozen had vooral voor
de eerste twee zinnen en toen, vond ik geen afbeelding die erbij
paste ! Maar straks, terwijl we naar een reportage aan 't kijken waren
over Kate Tilley, de modeontwerpster die donderdag plots overleed,
zag ik ineens 'het kleedje' ! Ik heb dan even op Internet gezocht en
heel vlug gevonden. Natuurlijk kon ik het dan niet laten om ook een
ppt te maken en, ik heb er veel plezier aan beleefd !
Et voilà

Tot schrijfs, beste sunset en lieve zomerse groetjes van ons beiden...

Alter en Rankje