Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

het is alsof de wereld reeds
uit duizend aderen bloedt
en hortend nog zijn rondes draait

de koude dringt zich in ons in
laat elke vezel breken

de eerder warme zon
- nu nog slechts schim
in 't laatste avondrood
op wateren van de stroom

het einde van de tijd
**********
sunset 11-07-2012
**********

[sunset]

lavendelgeurend zacht

er is zo weinig plaats voor
wat lavendelgeurend zacht
papier in ieders leven; jij
neemt je huid en gaat naar jou

- op 't strand is elke korrel geel
en wolken trekken; in d' horizon
druppelt het indigo van regen

en bleke lila vissen springen
nietsvermoedend door 't azuur
ik adem zwetend zelfs al mauve -

[wij zitten samen bij elkaar]

mijn lief, hoe ver ben ik al jou
als ik je in je ogen kijk
zie ik een strak wit niets
in 't grenzenloze blauw
**********
sunset 12-07-2012
**********

[sunset]

mijn naam heb 'k afgelegd

't kan zijn dat starende ogen,
als vogelblik van zwaluw,
kleefbriefjes vergelen
- 't papier: beschermde bloesems -
of dat ik me aan woorden bloedig snij
- drachtig loert 't herinneren -
en aan de keukentafel bij het venster
stemmen hoor - een geur, een troost
sloft door de kamer over het tapijt;
onder de huid verbleekte blaadjes
van geraniums en Japanse kers

't kan allemaal zo zijn

ik echter draag niet meer
dezelfde naam
**********
sunset 13-07-2012
**********

[sunset]

zomeronweer

een avondzon laat haar licht
in spinnenwebben vangen
en ook de zwaluw pikt eenzaam

tegen het hout; de regen lokt
wormen niet en ook niet een vroegte
wanneer de lucht zwoel voelt

en er een onweer dreigt
hoop ik dat het niet echt losbarst
tot plots de bliksem inslaat

dromen van zomerse warmte
zich buigen voor de werkelijkheid
**********
sunset 14-07-2012
**********

[sunset]

duizend vlinderskeletten

een hemel verliest kleur
waar zon valt en verzinkt
het pad naar d' einder loopt
als een onbegrepen droom

voor 't raam hangt julinacht
nat in de twijgen van wat eiken
en een moment zie ik de maan
tussen toppen kort verschijnen

mijn wimpers wenken en
'k wil voor heel lang slapen;
skeletten van duizend vlinders
houden mijn blik gevangen
**********
sunset 15-07-2012
**********


Tot nu toe lijkt deze tijd meer op een verloren zomer *kijkt sip*. Toch een heel prettige en liefst droge zondag voor iedereen.

[sunset]

zomer 2012

het plotse blauw, gelogen
als te veel herhaalde liefdeswoorden
en 't zaad van de papaver
om mij te laten dromen

al dansen reeds de bladeren
rood en geel als is het herfst
en dragen ogen banden rouw

ik pak mijn zomerleven in
herinneringskisten waaraan
houtwormen knagen

de lage drukgebieden
stomen op vanuit de kim
uit alle richtingen
door een gelogen blauw
**********
sunset 16-07-2012
**********

[sunset]

nacht klinkt voor ons als liefde

nu is het niet de tijd
om over 't duister te schrijven
wanneer zij zich
aan dakgoten vastklampt

laatste resten vergaan
in 't natte van de dag
sommige rijpen
door klokken gemalen

in dieptes smoren stukken vel
die doof zijn voor een pijn
zij laten zich door vocht drijven
naar de bedwelming van getijden

het afscheid dat wij kiezen is blind,
verdronken onder de huid;
door de storm hoor je de afvoer niet
noch het gegorgel

van woorden die verdwijnen
- de jouwe en de mijne -;
de nacht klinkt ons als liefde
**********
sunset 17-07-2012
**********

[sunset]

momenten aan de waterkant

een roeiboot deelt het water
en de stilte, voor een moment
verstoord door reigers die
een rustpaal zoeken

onder de waterspiegel toetsen
wat berken hun voorkomen
windbeschut in waardig groen
wiegen zij zich los uit 't grijs

ooit zwemmen zij weg
**********
sunset 18-07-2012
**********

[jure]

Waar, in 's hemelsnaam waar...haal jij die inspiratie vandaan. Zoals ik al eerder schreef, voor mij poëzie pur sang. Meer heb ik hier niet aan toe te voegen.

[sunset]

.
.
.
jure,
Jou complimenteus reageren maakt me stil en laat me blozen. Dank je wel en geniet van een heel prettige donderdag.
Warme vriendschappelijke groet, sunset
.
.
.

[sunset]

waar ik ons begraaf

de stilte weegt zwaar, jij bent het woord
- zeg jij – en mijn lippen ontwaken
kleuren de dagen, worden blauw
overal waar mijn spraak komt
en elk letter op zijn plaats wordt gezet

ik volg de zinnen en droom
hoe wij elkaar vasthouden
door woorden bruggen bouwen
onze liefde op onze rug dragen;
in monden slaapt het zich warm

jij opent jouw hand en droomvogels
wonen in onze ogen; ik voel je met lippen
in al die nachten waarin wij samen slapen;
dood blijft enkel een ongeleefde tijd
fluister je vanachter mijn mond en toont

het rood van onze lippen, legt botten
netjes genummerd op een rij
en mijn oren op de warme aarde;
daaronder is het rustig, enkel tranen blijven
waar ik ons voorzichtig begraaf
**********
sunset 19-07-2012
**********

[sunset]

traag glimlacht nu een zon

traag kleden uren zich in kleuren
en kruipen duinen uit hun graf
verstrooien zich in 't schuim van golven

geliefden nestelen nog in bedden
strelen naakte warme huid
kussen hun dromen nat

omarmen wat van zomer blijft
en in een ochtend, lichtjes blauw,
glimlacht wat vaag de zon

overnachte tijd beschermt
nog takken van de bomen
en dag zoent ons de ogen uit

je zoute zweet mengt zich
met 't vocht van tong
**********
sunset 20-07-2012
**********

[sunset]

neigend naar 't einde

op bijna doodlopende sporen
spreek ik tot stenen in 't uitdeinen
van de verte valt de duistere nacht
tonen velden op verschillende wijze
vier windstreken van een wijde hemel

in stille rust heb ik nu plaats genoeg
zit k braaf mij opgelegde straffen uit
de ochtend valt mij uit mijn haar en
'k leg hem zacht ter zijde op nu reeds
dode sporen spreek ik tot stenen

in mij breekt al, wat op zijn einde gaat
**********
sunset 21-07-2012
**********

[sunset]

zomeravond aan de Belgische kust

zomer: onzichtbaar op het water in de avond
- grijs is de oudste kleur van de wereld -
waar over zee krijsende meeuwen zweven

alle tien seconden slaan golven
tegen een breker en rollen zich lang
uit over 't nat harde zand

- ligstoelen staan leeg in het gelid
en wij wandelen over 't mensloze strand
en door zwijgende verlaten duinen -

lang nadat wij verdwenen zijn
schuiven nog steeds vanuit het duister
golven hun schuimkoppen aan land
**********
sunset 23-07-2012
**********

[sunset]

onuitwisbaar

terwijl ik luister naar de woorden
lees ik telkens en telkens weer
de poëzie, zie het geschrevene

het voelen van zingende verzen
laat mij struikelen over zinnen
wijl ik mij vasthoud aan oevergras
van wilde levenszeeën

met mijn lippen kus ik fluisterend
beelden die het getoonde zoenen
wil mij vastbijten in hen en laat hen
door mij stromen van oor naar oor

in mijn hart ken 'k elk handgeschapene
onuitwisbaar op papier vereeuwigd
**********
sunset 24-07-2012
**********