Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

er is geen afscheid

laat ons zandlopers
niet uit het oog verliezen
voor laatste korrels glijden
verwelken reeds de rozen
werpen wilgen hun schaduw
op de straten

in jouw lachen ingebed
leven tot bloeitijd eindigt
en wij, handen ineengestrengeld,
blootsvoets nieuwe paden betreden
die ons weer samen brengen
eens het duister achter ons ligt

't gelukkig lachen van voorbije tijden
draag ik voor altijd met me mee

er is geen afscheid
enkel eeuwige verbondenheid
**********
sunset 25-07-2012
**********

[Alterego1]

Sunset,

Jouw gedicht 'Wij gaan terug' staat op 27 Juli bij
Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet.

Met de warmte van deze dagen moet het zalig
toeven zijn aan het zeetje.Een mooie suggestie.

Vriendelijke groetjes van ons beiden,

Rankje en Alter

[sunset]

.
.
.
Alterego1,
Dank voor het bezoekje hier en voor wat je, jullie achterliet(en). Ook voor de eer om bij Poëzie van de dag vandaag te mogen staan.
Nog een heel fijne, voorlopig laatste zomerse (vrij)dag en warme vriendschappelijke groet, knuf
sunset
.
.
.

[sunset]

tot niets meer rest

waarom, waarheen
als ik de woorden mis
en 't niet beschrijven kan
het hoe of wat, alleen
dat ik het mis

de liefdeswoorden
het gevoel en ook 't herinneren
[het één te zwak,
het andere veel te sterk]
en tranen komen, stil

woorden worden niet gehoord
zij sijpelen weg en ik...
ik kan niet zeggen waar naar toe
maar 't gaat terug, daar heen
waar alles vrijheid is

- de tijd draait zich en keert
en toch en telkens weer
mis ik opnieuw een stukje mij
tot niets meer rest -
enkel nog liefde

wij
**********
sunset 27-07-2012
**********

[sunset]

verslaafd aan de liefde

je laat me slaaploos
achter wanneer ik
tegen de stroom in
aangespoeld wordt
op 't oeverloze
bij een naamloze
bron, zonder reden

als ben ik wortelloos
geef jij mij het leven
jouw adem en honger
je ontembare lust
**********
sunset 28-07-2012
**********

[sunset]

ommekeer

de nacht uitkleden en
haar donkere borsten,
duistere schoot lieven
om dan uit haar domen
te vallen als tranen van
ongeborenen [- want wat
zijn dromen anders dan
tranen van on- en dood-
en nooit geborenen -]
om die teder te drogen

de hemel bewaar ik
onder 't bed in het donker
waar ik verlangen verzamel
naar paleizen in Rome
mozaïeken in Ravena
en bruggen in Venetië

verbinding tussen aarde
en steen als ommekeer
tussen slaap en mijn hart
**********
sunset 29-07-2012
**********

[sunset]

zo lieven wij ons

zo kleed jij
in beschutting van nacht
schoot en schaamte in zijde
misleid bewakers en engelen
wanneer wij de hemel willen
al blijven wij daar
bijna voor eeuwig
vreemden voor elkaar
liefste,

tot aan 't verdrinken
na 't vallen, terug
in ons hart
en jij tranen weent
je lendenen ketent
de maan, 's nachts
omringd door een sterrenzee
je kamer binnenglijdt
en aan je bed waakt

daar, waar de hemel bevriest
schilder ik ontelbare planeten
alle zonnestelsels
op onze zweetnatte huid
**********
sunset 30-07-2012
**********

[sunset]

seizoenen van 't leven

helder het lied van de vogels
bomen hun lover gelakt
zon die zich nestelt op balen
stro waarvan 't goud al geknakt

ranken oud van het dragen
wentelen in vurige gloed
't sap van vruchten in vaten
oogst van dit jaar is weer goed

regen die zwiepend de ramen
zicht naar een einder ontneemt
trekvogels nu reeds in scharen
voelen zich hier al ontheemd

klare lucht wordt doorstoken
met vaandels van zwevende rook
de lengte van dagen gebroken
herfst schildert wereld in kleur
**********
sunset 31-07-2012
**********

[sunset]

wanneer de woorden slapen

wanneer de woorden slapen
verstopt de maan zich achter 't blad
en is de zee enkel een blauwe streep

geen zinnen storen mijn rust
en ik blijf in de nacht alleen
zelfs dromen vergeet ik
- niets wat ik voel heeft een naam
behalve de leegte in mijn borst

wanneer woorden slapen
bid ik god om wat ik vergeten ben
en in de droefheid van het moment
herinner ik 't mij; zelfs 't wit op het papier
heb ik al altijd kunnen wenen
**********
sunset 01-08-2012
**********

[Gast]

Zelfs slapend zijn jouw woorden mooi.
En elke dag opnieuw, zo diep vanuit het hart.

bewonderende groetjes van,
elleke

[sunset]

.
.
.
elleke,

Bewonderende? Ach, bewondering is nergens voor modig. Ik ben ook maar een amateurdichter die schrijft vanuit zijn voel (zoals zo velen hier). Maar, daarnaast ben ik ook maar een klein mensje *glimlacht*, dus je reactie doet me echt goed, dank je wel.
Nog een heel fijne zonnge zomerse woensdag verder.
Liefs en knuf, sunset

[sunset]

Bleib in deiner Haut / spring niet uit je vel

bleib in deiner Haut
ich will nicht erfahren wie
und was du gelebt hast und
lebst wenn wir nicht beieinander
waren und sind nicht immer
will ich es erfahren und nicht
alles glaub mir: ich werde es
lassen müssen mein Bohren in
deinen Gründen und werde es
ganz bei dir lassen müssen
dieses Erfahrene Erlebte das
mich schwach macht weil es meins
nicht ist ausschließlich deins:
ich äußere mich nicht nur
ich innere mich auch


spring niet uit je vel
ik wil niet weten hoe
en wat je leefde en leeft
toen wij niet bij elkaar
waren en zijn niet altijd
wil ik het weten en niet
alles geloof me: ik zal het
moeten loslaten mijn vorsen
naar jouw beweegreden en
het bij jou laten moeten
dit meegemaakte beleefde dat
mij zwak maakt omdat het
niet van mij is uitsluitend 't jouwe:
ik uit mij niet alleen
ik inner mij ook
**********
sunset 02-08-201
**********

[sunset]

enkel groen bemoste kiezelstenen (uit: gisteren)

weet je nog dat park
waar wij de zonnestralen
probeerden te vangen
als waren het vlinders

en hoe wij luidkeels lachten
wanneer zij tussen bomen dansten
achter hoge ruggen van banken
waar wij hen nooit konden grijpen

vandaag tasten wij blind
over donkere vochtige muren
hopen dat de zon ergens
een teken achterliet

wanhopig proberen wij
het verleden terug te halen
maar enkel groen bemoste
kiezelstenen kraken nu nog
onder doelloze schreden
**********
sunset 03-08-2012
**********

[sunset]

zij spelen mij

tijd kleeft aan mijn huid als warme slijm
eindstation van een doop: zoveel procent
meer gewicht door niet uitgestreken weefsel
de zwaartekracht knijpt in mijn buikspek
en uurwijzers tikken zich naar boven
al blijven zij onder de horizont en wordt
het uur nul kwart voor drie en, na zuchten
zelfs iets over half zes

aaneengegroeid met onze buiken
ben jij de enige die wordt gekruisigd
toch delen wij ons wederzijds dit lijden:
een poppenhuis en een geslacht lijf
waar moeder was aan ribben ophangt
en de stoof niet meer troostend brandt:
alle mensen sterven warm, zelfs ik,
al is mijn borstkas hun podium

zij spelen mij
**********
sunset 04-08-2012
**********

[sunset]

tot in de laatste nacht van 't zijn

[niet veranderende jaargetijden:
af een toe lichtflitsen geluk
soms schaduw droefenis]

in zonnewendes denkt
niemand aan gisteren
als ochtenden ontwaken
na korte sterrennachten
en ik alleen ben met jou

buiten blijft het warm
zolang de zon schijnt;
bij regen, onder een afdak
vertellen wij elkaar iets
doezelen misschien wel weg

zien de vuurvliegjes dansen
wanneer het stil wordt
in 't schijnsel van de maan
**********
sunset 06-08-2012
**********