Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

nog onderweg naar 01 november

maanlicht flakkert
in regenplassen
op 't zwarte asfalt
vloeit weg onder
slepende stappen

zeerozen drijven
op tranen uit ogen

tussen naakte twijgen
van hoge populieren
slaat het eenzaam hart

smart ligt in de dagen
**********
sunset 05-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (2)

en in mijn slaap zie 'k jouw gezicht
je huid als marmer wit en na de tijd
hangt het in vouwen om je lijf
en 'k huiver om wat van je blijft

reik naar het dode hart
waarvan ik 't slaan niet voel
niet in mijn droom
en ook niet na de jaren eeuwigheid

en ik ontwaak, badend in 't zweet
huil ik mijn smarten om mij heen;
de dood na minder dan een week
liet mij mijn leven zonder jou

alleen
**********
sunset 06-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (3)

schaduw kromt zich
weent en lacht
schreeuwt splinters

aan de hemel
doven sterrem
alles mondloos
in 't stille wensen

wil ik het liefst
dat je muntsmaak bent
of ook een doek
van zachte zijde

mijn lijden bestormt
als woest golven
het zwijgend duister

in eeuwig nacht
schemert jouw gelaat
in mijn herinnering
van nimmer vergeten
**********
sunset 07-10-2012
**********

[sunset]

.
.
Wegens drukte kon ik gisteren niets plaatsen, lezen noch reageren. Vandaag, en om niet te onderbreken, dus twee gedichten in de serie 'nog onderweg naar 01 november 4 en 5'

jouw ziel slaapt tussen sterren
en in mij sterft de echo van je stappen uit
't wordt koud en in mijn schoot
ligt reeds te vele jaren je dode hart

- twijfels knagen altijd aan mij -

geëtst jouw beeld in mij
dat ik slechts schemerend bespeur
net als voor 't raam een zuchtje as

mijn voeten dragen altijd nog
hun veel te vroege last
**********
sunset 08-10-2012
**********



als in het duister
steden niet meer branden
de maan verstillend slaapt
en alles rust, er zelfs
geen straten vloeien
en bladeren 't dak zijn
op mijn wegen

als in het donker
lijven niet meer beven
slechts feestmaal voor de gieren zijn
wapens niet meer blijven
vlinders uit de as herrijzen
harten niet meer slaan
en stemmen zwijgen

als in die stilte
't nachtelijk blauw
zich over paden legt

dan drink ik eindelijk de hemel
**********
sunset 09-10-2012
**********

[Bomi]

-
-

[_Nele_]

Sunset,

word stil als ik je gedichten lees.

Denk de laatste tijd ook veel aan leven en dood.

De herfst van het leven,doet ons beven

hartelijk dank voor de vriendschap

lieve groeten

Nele

[sunset]

.
.
.
Bomi,
Dank je voor je mooi verpakte groetjes en een heel fijne dinsdagavond.
Liefs en knuf, sunset



Nele,
Mijn dank geldt jouw warme waarderende reactie die me goed doet.
Lieve omarmende genegenheid en een heel fijne dinsdagavond verder, sunset
.
.

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (6)

zoeken doe ik jou - nog steeds -
in het moeras van donkere nachten
zelfs in het diepste van mezelf
vind ik een schemer van je schaduw
op mijn schouder: 't sterven van 't lover
als hartverscheurend geween
de zure regen uit mijn ogen

jij ligt begraven onder lege beelden
van nooit gelopen wegen
en 't voelt nog altijd even pijnvol droef

dromen werden ons toch nooit gegund
**********
sunset 10-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (7)

stille klanken uit de verte
van een paar eeuwen tijd
daartussen enkele minuten,
dagen, maanden; de echo
klinkt doffer, zwakker, sterft

als het mijn ruimte raakt
zwijgt stom standvastig
't droef verlangen, tranend
in nachtelijke regen, vragend
zonder antwoord te krijgen

en met het vragen blijft
de twijfel van de beelden
uit nooit beleefd verleden
heden noch toekomst-
beelden die alles tonen

en niets betekenen
**********
sunset 11-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november ( 8 )

jij wenkt mij
voorbij jouw tong
een stukje adem
van je lippen
die jij me reikt
van aan de overzij

de schemerzee van tijd
weeft zijn draden
tussen hart en ziel
bloeit jouw zijn
mij tegemoet

jou draag ik in me
tot na mijn winter
**********
sunset 12-10-2012
**********

[sunset]

diep donkere herfst

ligt er wijsheid in 't gekaderde venster
in een nacht waarin ik alleen ben
begraaf ik in 't struikgewas het lachen
en kijk naar mij; vanaf het balkon
zie ik wat jij ziet, hoe je opkijkt, staart
[tranen prikken omdat zij daar zijn
waar ik ze het liefste niet hebben wil)

wij zijn de asymmetrie van het duister
zwart op zwart te zien want jij praat
sterrenafwaarts de maan naast de zee
loopt straten door het oneindige langs huizen
waar achter ramen soms ogen oplichten
[daar wil jij niet zijn, jij verkiest de ruimte]

op mijn balkon voel ik me eenzaam
tijdens mijn night seeing van donkere wolken
rust er een laatste vlinder op mijn schouder
en vraag je mij hoe schaapjes te tellen
zo helemaal alleen
**********
sunset 13-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (10)

al die doden in mijn hart:
zorgeloos geven zij
elkaar een hand
zingen storm weg

met een albasten huid
leggen zij zich neer
voor de gedolven graven
een glimlach op hun gelaat

wijl hun ademen stokt
beweegt mijn borst
zacht op en neer
scheurt de hemel
zich uit mijn ziel
**********
sunset 14-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (11)

in pre-november verschuil ik mij
het liefste achter treurgezongen klanken
en wil nog naakter zijn, nog luider

zo voel ik deze woorden
wondenhelend in mijn hart
al blijft de geur van de chrysantenkleuren

maar op een dag waag ik de sprong
in 't niemandsland laat ik dan achter mij
de immer meegedragen pijn
**********
sunset 15-10-2012
**********

[Bosrankje]

Beste vriend,

Wij lezen je altijd heel graag, dat weet je, maar sinds
je begonnen bent met je prachtige gedichten : 'nog
onderweg naar 01 november ' komen wij elke morgen
met nog meer interesse dan anders naar je bijzonder
stekje !

Deze strofe, één uit veel anderen, (uit je 4de gedicht)
heeft mij echt diep getroffen :

"jouw ziel slaapt tussen sterren
en in mij sterft de echo van je stappen uit
't wordt koud en in mijn schoot
ligt reeds te vele jaren je dode hart"

Beste sunset, bedankt om jouw diepste gevoelens zo intens
en mooi verwoord met ons te willen delen.

Lieve warme herfstgroetjes van ons beiden

Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosranke,
Dank je wel voor deze mooie warme woorden die van heel veel meegevoel getuigen.
Dit is nu de derde serie '... naar 01 november' (en alle gedichten hiervan staan, onder hun verschillende hoofding, op mijn eigen website). Het helpt om het nu reeds dikke veertig jaar nog immer schrijnend verdriet zo toch telkens weer te kunnen verwerken en deze pre-novembertijd door te komen.
Ik wens jou, jullie een heel vredige maandag verder.
Liefs en knuf, groetjes
sunset

PS: Ik plaats dan maar ook 'nog onderweg naar 01 november 9' hier. Anders krijg je een onderbreking voor diegenen die mijn website niet weten te vinden.

licht schemert over velden
aan de andere oever
bladert blad na blad
de stem van de wind
als oud sprookje
zwart gekleed

haar geurt naar citroen
schommelt in dromen
het vogelgekrijs
in 't opgemaakte bed
weent het kindlachen
**********
sunset 13-10-2012
**********