Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (12)

sedert zijn dood verbinden lichtstralen hemel en aarde
klem mij vast aan strohalmen die telkens weer breken
wanneer wind zucht boven mijn hoofd en de maan

heen en weer schommelt, de hoop schemert dat hij
als blijvend licht zich nestelt tussen gesloten gordijnen
mijn dromen verlicht en demonen verjaagt

[sterren tekenen al jarenlang ‘t voortijdig einde
met onzichtbare letters in wolkenloze nacht]

leven en liefde, meer dan slechts plicht
**********
sunset 16-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (13)

de dag vandaag onschijnbaar zwaar
zijn wind drijft wolken naar elkaar
vol droefheid, angst, vergeten, smart
wordt ‘t niet mijn dag; nu altijd zwart

de eerdere tijd is als een storm
een kolkend woelen van getijden
enkel de liefde houdt nog stand
de handen hemelhoog in ‘t strijden
als op het eind’ dit lijf verbrandt

sterft in die dag zelf elk verlangen
en lopen schaduwen door nacht
naar Zij die alles heeft gezien
de zon laat ondergaan en rijzen
**********
sunset 17-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (14)

snel leerde ik
mijn stappen rugwaarts
en ook het zien
van 't slapen in je bed
het zijdelings gaan
langs alle nevenstraten
waarop jij nooit
jouw voetjes hebt gezet

dood was nog niet bekend
waardoor 'k je nu moet missen
en 'k ben sinds toen
niet meer compleet
al oefen ik nog
't ritme van dit leven
dat nimmer zwijgt
ook niet door mijn verdriet
dat jarenlang reeds
stille tranen spreekt
**********
sunset 18-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (15)

er is geen horizon meer
alles is vlak in de dag
een gebed van vier-
entwintig woorden
stromend door de mond
en nergens een sluis
die de vlakte opheft
vallen laat als uitlopende
inkt van balpennen:
blauw op wit papier

met mijn handrug
smeer ik de zomer uit
tot diep in de herfst
en nevel dooft 't licht
omhult eenzaamheid
tot het weer nacht is
en enkel stilte spreekt
**********
sunset 19-10-2012
**********

[Bosrankje]

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je wel voor je bezoekje en fijne wens. Ook voor jou, jullie een heel fijne rustige herfstzaterdag. Men beloofde bijna zomerse temperaturen maar dat was, jammer genoeg, alleen gisteren zo. Vandaag was het hier weliswaar droog maar griijzig en een stuk minder warm dan vrijdag.
Liefs en knuf, groetjes,
sunset
.
.
.

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (16)

je lippen dichtgekleefd door
die vervloekte dood die met
geboorte spot – gisteren nog
zag ik je, hoorde je ademen
's nachts in de gangen klonk
het nog intens blij makend
post nataal geschreeuw

als 'k nu in dag val, ogen open
streel ik je bleek gelaat, kus je
weet dat jij enkel geest bent
**********
sunset 20-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (17)

hoe de dingen zelfs in een schuine lichtinval
onveranderd blijven als alles weg is
de wieg leeg, je enkel omtrekken raadt

in 't venster van het huis tegenover
herinnert men zich nog vaag het beeld
en 'k stel me voor hoe het bestaan kan:
een nacht zonder ogen, hoofd
op de verlaten overloop waar ik
geen dode gezichten meer kan zien

radeloos lopend door straten bekijk ik
de bijna kale twijgen wiegend in een wind
die duizelig maakt in het tonen van
groteske beelden die nog steeds
onwaarschijnlijk lijken, één na één

en ik spreek niet over 't onbegrijpelijke
al ontroert mijn weeklagen zelfs God
ondanks Haar jarenlang zwijgen
**********
sunset 21-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november

nog dragen dagen grijze mantels
nachten kouder nu en onder dekens
vriest het weldra; regenwolken zijn
beladen met tal van die momenten
waarin de kleinste ademzucht of
harteklop alles kon veranderen

- toen
**********
sunset 22-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (19)

onder pompoenen en fuchsia's
['s winters zachtroze] opgestaan
- mijn kind in 't eeuwig zijn - uit 't graf
waarin enkel de schedels blijven

in alle veertig jaren roerloos in een kist
zelfs nooit het openen van de aarde
lijkt het vanaf het bankje aan het pad
de Christus die aan 't hout genageld

links murmelen treurwilgen een stil gebed
als ik de sporen zoek van waar je bent
droogt warme herfst mijn ogen
maar heelt nooit de verborgen pijn
**********
sunset 23-10-2012
**********

[Bosrankje]

En altijd nog oktober


levend onder open hemel
zie ik de beelden krom:
nazomerdagen
liegen gemakkelijk
buigen wervels recht;
dat maakt ons heilig
en de dieren stom

muggen dansen rond een lamp
wemelen over stille vijvers
lachen heser trekken sporen
zachter hun gezoem;
zo fel de lucht vandaag
en nog blijft de oktober helder
licht na licht na licht.


sunset

Beste sunset,

Jouw gedicht is vandaag te lezen bij Pvdd en de ppt ervan in
het Prentenkabinet.

Zoals eerder geschreven, genieten we dagelijks van wat je hier
neerpent en volgen jou met veel emotie naar 01 november...

We wensen jou van harte veel sterkte in deze moeilijke periode
die zoveel pijnlijke herinneringen oproept (zoals bij velen onder
ons...)

Warme groetjes van Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje (en ook Alter),
Eens te meer voel ik me vereerd om te mogen staan in Pvdd en ook in het Prentenkabinet. Dank jullie wel (ook en zeker voor het moois dat jij, jullie altijd weer van mijn gedichten weten te maken en niet minder om het dagelijks komen lezen).
Nog een heel prettige woensdag.
Liefs en knuf, warme groet
sunset
.
.
.

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (20)

ik vang het licht net zoals jij schaduw werpt
op d’ aarde waarin jij ligt [te slapen?]
onder zoden waarop enkel 't gras nog groeit
dat 'k huilend uittrek, in diepe wonden wrijf

en het verlangen blijft dat jij weer wakker wordt
**********
sunset 24-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (21)

als een slang
kronkelt dit pad
langs stenen tafels
grauwe graven
en ongedekte aarde

treurwilgen tonen
breed de stappen
die nog te gaan
gehuld in ’t zwart
draagt fluistertaal
zelfs rouw

rolt uit ‘t oog een traan
die beverig naakt
naar koude winter ijlt
**********
sunset 25-10-2012
**********

Vandaag als toemaatje een tweede gedicht. Ik schrijf meer dan ik hier plaats (maar vindt het zonde voor de liefhebber om deze derde reeks '...naar 01 november' hier te onderbreken). Voor het lezen van mijn andere gedichten gedurende deze periode verwijs ik je naar mijn eigen website.

en God schiep de vrouw

jouw huid wachtend op 't laken
ga ik dit pad; mijn hand dwaalt
schuchter langs je ongekende vormen

[donkere zeeën bestaan niet
zeg ik] en onderweg op mijn reis
duik ik telkens en telkens weer
in jouw ogen als bij 't verdrinken

mijn ademlang slechts dit peilen
van een eeuwigheid met jou
stort ik mij in de boog van je schoot
laat mijn lijf jouw taal leren

en verlangen wendt zich naar jou
in nachtdiep kreunend genot
**********
sunset 25-10-2012
**********

[sunset]

nog onderweg naar 01 november (22)

in jouw haar
zoekt herfstwind
mijn handen
die reeds lang
een krans houden
zonnestralen
willen vangen
de maan, sterren
over je graf strooien

stromende tranen
bevriezen nooit
zelfs niet in winters
**********
sunset 26-10-2012
**********