Gewoon, gedichten - 4

[Bosrankje]

Beste sunset, een beetje laat maar met veel
vriendschap, brengen wij jou onze warme
novembergroetjes...

Prachtig verwoord jouw 'Allerzielen'

Liefs van ons beiden

Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je wel voor het mooie gedicht dat je hier wilt delen. En natuurlijk ook voor jou, jullie warme groeten. En jouw 'prachtig'.
Nog een vredige Allerzielen verder.
Liefs en knuf, groetjes
sunset
.
.
.

[sunset]

tot ver voorbij

inktgroene lentehandtekening van mij
en toch eenzaam de pen waaraan vingers
verknocht tot in de dood tot ver voorbij
de hoogste toppen; waar lucht ijl is vlucht leven

afscheidnemende dagen in ogensmartende zon
schrijft avondschemer teder jouw naam
in zoete nachtdroom van jeugd en blauw;
en 'k open jou, kern van mijn zijn
**********
sunset 03-10-2012
**********

[sunset]

ik zal het je fluisteren

liggend tussen dromen en waken
dwalen handen hun wegen;
een duikelende wind
bonkt woedend op de ruiten

vogels vluchten voor de storm uit
en ik vang onverwachtse ogenblikken
van aanstormende wolken
die schaduw over ons uitspreiden

wanneer je het voelbaar koud krijgt
vertel ik je fluisterend
over een land
waar het altijd zomer is
**********
sunset 04-11-2012
**********

[sunset]

de ogen opgeslagen naar de hemel

nog denk ik in 't begin
het is de wet der schreden
een voetstap die de aarde treft
en elke blik weer naar beneden trekt
tussen de stenen, 't glas en grind
een koord gespannen

of is het slechts de mogelijkheid
van zwaarte die pupillen buigt
en in een zachte val – als sluiers
neerwaarts richt, laat zwichten
in 't langzame verzinken
naar het eind

nu weet ik dat het anders is
wanneer 'k ze opsla naar de hemel
en helder licht door twijgen blaakt
mij plots verblindt als aan de uitgang
van een lange donkere tunnel
het leven simpel verder gaat
**********
sunset 07-11-2012
**********

[sunset]

en ik, ik blijf bij jou

zo donker nog de kleur van lucht
in d' ochtend ziet het oog de verte
verloren loopt de mond en zwijgt
legt 't dichten op de ruiten die koud
mijn zoete woorden vouwen
op warme lippen verlies ik het houvast
door hitte van de zinnen

teder omhult de liefde lijven
en luider wordt het zwijgen, verbindt
hunkerende ogen die prikken door de huid
en stokkende adem als enig geluid
doorboort de mist en ik, ik blijf bij jou
in uren die nog komen met een zon
die schijnt in dageraad voor mij
**********
sunset 08-11-2012
**********

[sunset]

mens - zijn

soms ben ik 't moe om mens te zijn
veel liever groene oever aan een stroom
enkel stil luisterend zonder misbaar
verweven met de tijd in droom

of ook een berg uit eeuwige steen
gevormd door licht met bronnen leven
zou ik een ieder vrede geven
mens - zijn voelt soms heel alleen

maar ‘k ben verbonden met de ander
enkel wat dromen die zijn mijn
en liefde zal mij nooit verbranden

want 'k weet mij veilig in Haar handen
Zij draagt mijn zorgen en mijn pijn
en ik, 'k blij ben om mens te zijn
**********
sunset 09-11-2012
**********

[sunset]

woorden zullen nooit toereikend zijn

zo bijna niet te horen stil
zing jij je lied tegen de bassen
die in mijn oren dreunen
danst blootsvoets liefdesdansen
van pauwenogen, verkwist
geen enkel toon en lacht
samen met glimwormen
in warmkoude nacht

een geur jasmijn
die nimmer werd geplant
betovert en verwaait
jouw fantasie die wandelt
tussen wolken naar verre horizonten
en in de diepten van de zee
deel jij verhalen met wat anemonen
die 't voor jou verder dragen

zwevend in 't ochtendlicht
weerklinkt luidkeels in vogelgezang
dit nooit geschreven rijm
dat als een blauwe inkt aan vingers kleeft
een rozenrood op warme lippen
en 't sterrenstof nog aan je voeten
windt zich door 't haar
die warme tederheid van jou
**********
sunset 10-11-2012
**********

[sunset]

't wordt winter

weiden zijn nu uitgedroomd
onder het roepen van de ganzen
stapelen zich de gedachten aan
eerste sneeuwvlokjes en achter
elfenbomen wacht de winter

een pastoor trekt de kerktoren
zingend door de nog lege straten
waar rijp zich huiverend legt
op de rokende daken van huizen
tonen bomen hun laatste blad

aarde en hemel verstillen
**********
sunset 12-11-2012
**********

[sunset]

novemberdagen

kraaien zwermen door een wilde hemel
pikken eenmaal elke stond een zon
uit overvolle goten en rond de bomen
jaagt brutaal de wind over terrassen
hun stoelen staan geketend in het rond

vooroverbuigend loopt mijn lijf
worstelend tegen 't natgrijze tijdloze
tot daar waar het mij pijn doet
**********
sunset 13-11-2012
**********

[sunset]

's ochtends

ver in de dag dringt de nacht
geeft slaap niet op, overstemt
't gepraat van de ochtend

de morgen schudt aan het lijf
reeds schemert lichtere tijd
klopt op de ruiten

nog even het genot
van 't donkere verloren
verliezende ogen

daarna rek ik me uit
**********
sunset 14-11-2012
**********

[sunset]

liefde

het stilstaand hart houdt adem in
in laatste hortende beweging
roept 't op bestofte straten namen
met gebroken stem wijl nachtvogels
dromen bewaren, de zoon nog leeft
in het gezicht van broer en zuster
en aan de einder d' ochtend gloort
lees ik het woord dat zegt dat God
slechts liefde is en alle tranen helen
door verzen van het Hooglied, lof
het kind dat ik beween in 't hart
**********
sunset 15-11-2012
**********

[Monika **]

Beste sunset

was op u topic
maar durfde niet goed wat schrijven
ik ben geen dichter zoals u
maar ik probeer lange verdriet ook zo te verwerken
hopen dat u dit goed vind
ik schrijf mijn gedachten dat uit mijn hart komt op
dat verlicht alles een beetje .

Deze weg.

Langs deze weg ben ik gegaan
Veel lezen, en ook schrijven
Om me te verzetten en gedachten laten drijven
Tot nu toe heb ik dat ook gedaan
En wil ook zo verder gaan
Vandaar ik mijn pen weer over het papier laat glijden
Vooral nu in de sombere korte dagen
Maar ergens is het ook een mooie tijd
Om vooruit te dromen voor wat gaat komen
Zo kun je die somberen kortere dagen ook verdragen.
**
Geschreven 13/11.2012.Monika.

[sunset]

.
.
.
Monika,
Waarom zou ik boos zijn wanneer iemand zijn verwoord verdriet als een verwerking hier neerzet. Te meer daar je dat gevoelvol en integer doet.
Het is niet de bedoeling dat mijn eigen stekje een ruimte wordt voor het plaatsen van gedichten door anderen. Maar dit valt daar, als eenmalige iets, dus niet onder.
Ik voel je verlangen en wil om weer licht in de morgen te kunnen, mogen zien. En geloof me, dat licht is er. Altijd. Ook voor jou.
Warme omarmende geneegnheid en een heel liefdevollle vrijdag, sunset
.
.
.

[sunset]

regenwind

onophoudelijk waait een regenwind
nog vallen er geen druppels op de grond
al zwijgen vogels en mijn geween
droogt 't eenzaam hart

waaraan niemand zich nog herinnert:
voorbij de hand beeft 't blad
verliest zijn kracht, valt

en jij en ik gaan over 't zand
schreden schreeuwen om liefde
en ergens brandt een lamp
de eerste spetters nat
**********
sunset 16-11-2012
**********