Vleugels van papier

“De Heer reist met ons”

De tocht vorderde gestadig en al was de hemel met wolken beladen, het bleef droog.
Het schommelen op de ezel deed Maria geen goed en ze besloot om op het smalle bergpad tevoet te gaan.
“Je hebt een dappere vrouw, Jozef, “ sprak Amon, gids en leider van de groep, terwijl hij opstapte langs de timmerman.
“ Nog enkele uren eer we aan de bron zijn, daar rusten we een poos en nemen er een broodmaaltijd. De dieren kunnen er grazen en drinken, “ ging hij verder,” Als het weer gunstig blijft zijn we op 4 dagreizen van Jericho, waar onze wegen zich scheiden. Daar is het nog een halve dag tot Bethlehem, jouw bestemming. Ikzelf reis door naar Jeruzalem.”

“Ik ben er van overtuigd dat de reis voorspoedig zal verlopen !” sprak de jonge Asmon, de zoon van Amon, die van zijn vader de stiel van het handeldrijven leerde, “ de Heer reist met ons…”

Jozef knikte en keek liefdevol naar zijn vrouw.

Weer brak de zon door de wolken.


Robbe


vervolgt

Robbe,

Met veel aandacht uw vervolg van het verhaal gelezen, mooi verteld.
Ik wens je nog een fijne dag !



het prentje een beetje van ?????

Een addertje onder het gras

Het papje van geweekt brood in verse schapenmelk, met toegevoegde kruiden, had hun heerlijk gesmaakt.
Er werd nog even nagepraat, aleer de vachten werden opgerold en de lastdieren alweer beladen.

“Straks komen we in Samaria en vandaar zakken we af naar de vallei van de Jordaan, het is wel uitkijken geblazen voor struikrovers die afzakken uit de Samaritaanse bergen. Niet alle Samaritanen zijn even barmhartig…De route die we volgen is wel de veiligste al is het niet de kortste.”
Aldus Amon.

Plots werd de vreedzame stilte verstoord door een ijzingwekkende kreet van Rama, die schrok van een adder die plots opdook vanonder een graspol. De gifslang richtte zich op en wiegde het hoofd heen en weer. Rama keek als versteend in de bruinrode ogen van het serpent.
Maar plots zeeg het dier dood neer ter aarde. Een goedgemikte steen, uit de slinger van Asmon had her dier geveld. De jongeling glimlachte fier bij de lofbetuigingen van de ouderen.

Rama, de pelzenhandelaar, kuste de jongeling dankbaar op beide wangen en gaf hem een mooi versierd potje met gedroogde vijgen.

Jozef hielp zijn gade op de ezel.
“Hoog en droog voel ik me toch een beetje veiliger.” glimlachte ze.

Amon gaf het sein tot vertrek.


Robbe

vervolgt

De tocht(5)

Sterren aan de hemel

Maria legde het tweede gedeelte van de dagtocht weer deels op de ezel en deels te voet af.
Tegen het vallen van de avond bereikte de groep het noorden van Samaria.Een verlaten schaapskooi werd hun bivakplaats.
Een kleine groene grasvlakte was omheind met een muurtje van opgestapelde stenen ongeveer 3 el hoog.

(De el die in de bijbel en Hadithboeken ter sprake komt, bijvoorbeeld bij de afmetingen van de ark, is ca 52 cm.)

De dieren werden in de schaapskooi gedreven en men sloot de ingang af met tussen stenen opgestapelde boomstammetjes.

Men verdeelde onderling de taken, sprokkelhout werd verzameld en enkele vuren werden aangelegd.
Het was Amon, de ervaren gids, die zorgde dat de vlam in het eerste vuur kwam. Hij nam gedroogd mos uit een buidel en sloeg vonken uit twee vuurstenen. Asmon, zijn zoon, blies in het mos en zodra ereen vlammetje verscheen werden er kleine takjes opgelegd .
Weldra laaide het kampvuur hoog op. Stukjes vlees werden op stokjes gespietst en alzo gebraden.
Algauw werden de slaapplaatsen opgezocht.

Asmon, die de eerste wacht optrok, zette zich met zijn rug tegen het omheiningmuurtje en keek naar de talrijke flonkerende lichtjes aan de inktzwarte hemel. Onbeweeglijk, zoals elke wolkenloze nacht.

Al leek die ene heldere ster ginds boven de heuvel wel zachtjes heen en weer te wiegen.

Wakker blijven, dacht Asmon en vooral het hoofdvuur niet laten sterven...

Robbe

vervolgt

Beste Robbe,

Je weet hoe graag ik (wij) je verhalen lees dus, het zal je
dus niet verbazen dat ik (wij) even meereis op weg naar
de zonnewende...

Prachtig en boeiend geschreven (zoals we van jou gewend
zijn), en we wachten met ongeduld op het vervolg !

Tot schrijfs en lieve groetjes van Alter en Rankje

Ik maak me niet druk


Ik maak me niet druk
omdat het regent
Ik draag een waterdichte jas
en kan er tegen

Ik maak me niet druk
om sneeuw en vrieskou
Ik draag wollen wanten
en vergeet de kou algauw

Maar wat wel mijn hart bekneld
en mijn blik betraand
zijn al die dwaze moorden
Dat nutteloos geweld

Onsportief gedrag op voetbalvelden
en laffe moorden slaan de toekomst stuk
van kinderen, overal ter wereld
Daarover ja, maak ik me wel eens druk


Robbe

De tocht (6)






Op weg naar de Vallei van de Jordaan.

De stille nacht werd soms spookachtig verstoord door het verre gehuil van van wolven.
Soms hoorde de wacht het geroep van een uil ergens in de bosjes. Zijn vleugelslag was geruisloos als hij opdook uit het duister.
Het vuur hield alle roofdieren op een veilige afstand.

Driemaal werd gewisseld van wacht, gelet werd op het verschuiven van de maan.
Bij het eerste ochtendlicht en na het morgenmaal werden de lastdieren opgetuigd en de blatende schapen verzameld. De belhamel werd met een touw verbonden aan de buikriem van een ezel.

Asmon gaf zijn eigen schaap een knuffel. Hij verzorgde zijn troeteldier al van de eerste week na de geboorte. Vlekje noemde hij het, op het linkeroor had het dier een opvallende zwarte vlek. Nu was ze al enkele maanden drachtig.

De vuren werden gedoofd met water uit een nabije bron. Ook de drinkbuidels werden gevuld.

Met nieuwe moed en verse krachten ging men weer op pad. De schapen volgden gewillig de belhamel. Op weg naar de vallei van de Jordaan.

Robbe

*Belhamel: gesneden ram , die met een belletje om de hals, aan het hoofd van een kudde gaat.


vervolgt

Robbe,

wens je een fijne derde Adventsweek.

Geboeid je Kersverhaal gelezen,

zo mooi,zo echt geschreven.

Ook "ik maak me niet druk" voor kou,

maar de vredewens is ver te zoeken.

De moorden en wreedheid treft me evenzeer

lieve groeten

Nele

De tocht (7)




Grauw en blauw

Ze waren een uur onderweg toen er plots grauwe wolken opstegen aan de westerkim.
Ze keken bezorgd naar mekaar, er waren geen grotten in de buurt om te schuilen als het er een storm zou opsteken. Het begon te waaien en de wind blies zandkorrels in hun ogen.
Enkele bliksemschichten schoten door de hemel en in de verte rommelde het.
Jozef keek bezorgd naar Maria op de ezel.
Ze sloeg haar indigokleurige hoofddoek even opzij en sprak tot Jozef:

“Geen angst, iets binnen in mij zegt dat het vlug zal overwaaien.”
Als bij wonder, de wolken schoven open als gordijnen en een helderblauwe hemel kwam te voorschijn.

Voor de rest van de dag bleef de tocht vlekkeloos verlopen en in de late namiddag, omstreeks het derde uur nadat de zon haar hoogste punt had bereikt, zagen ze de Jordaan in de diepte blinken.
Het was een prachtig panorama, naarmate ze afdaalden zagen ze witte reigers en ooievaars op vissen azen.

“Een gebraden visje zal me straks wel smaken ,” lachte Nathan “gelukkig heb ik enkele netten bij me…”


Robbe

vervolgt

Robbe,
Eigenlijk wil ik jouw boeiende verhaal niet storen, sorry,
maar ik zou graag even vertellen dat Leo (mijn man)
in oktober 10 dagen in het Heilig Land was,
in de voetstappen van Jezus.
Hij was en is er nog van onder de indruk.

liefs,
ria