een troubadour van lentezang
het strand aan 't wandelend duinenmeer
slaapt einderwaarts het land
in weemoedwind het weerzien weer
met golven die zich neergevlijd
als schelpengruis in 't zand
draag jij nog steeds de kleur van brem
heel stil geademd uit mijn mond
en in je haar wat sterrendauw
dat glinstert in zwart nachtelijk blauw
als 't liefste wat ik ken
in maansteenhagel trekt het mij
naar 't winterdroeve nergens, nooit
een troubadour van lentezang
maakt dat zijn harpgespeel
het ijs nu dooit
**********
sunset 23-02-2013
**********
Laatst gewijzigd door sunset op 25 feb 2013, 14:55, 1 keer totaal gewijzigd.
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.