Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

tot dag zich ter ruste legt

in kleine tuinen planten wij
rozemarijn en blauwe regen

‘s ochtends bezoeken ons
zwaluwen en kolonies mieren,
om hun territorium te inspecteren,
kruipen uit gaten onder struiken

tot wij uitgebloeid zijn
en de dag zich te ruste legt
fluiten wij ons lied
**********
sunset 03-03-2013
**********

[Bosrankje]

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Dank je voor jouw bezoekje hier en het moois dat je achterliet. Drukte en (een nog steeds hardnekkige) griep hielden me afwezig.
Lieve genegen groet en heel fijne woensdag, sunset

[sunset]

tot in een zevende hemel

in de herfst van dit zijn
denk ik niet altijd aan tijd die rest
verdwijnen soms blije dromen
onder donkere winterdekens
en zie ik je niet meer

tot plots … jij leeft
en jouw zijn laat zweven
in dagen die ik wandel met jou
en nu, in onze dans die wij beleven
in tomeloze vreugde

wellen tranen op
door de volheid van het hart
draai ik me naar jou toe
spring, huppel door lentes van liefde

tot in de zevende hemel
**********
sunset 06-03-2013
**********

[sunset]

en altijd nog

en als ik denk dat dit het was
alsof je twee gezichten had
waarvan de ene lachte
de andere in het gisteren bleef

geloof ik nog dat jij het bent
die mij haar liefde schenkt
alsook dit leven dat jij mij
nu, eeuwen al geleden, gaf

wat doe jij echter met dit zeer
dat 'k niet meer dragen kan
en met de pijn die bodemloos
in 't harde van jou zijn verdwijnt

wat met mijn houden van
dat mij als last nog steeds bezwaart
wanneer mijn hoofd rust op je schouders
die jij toch weer verdwijnen laat

hoe hunker ik – en altijd nog -
naar wat een polsslag laat versnellen:
die enkele zachte blik, een streling op
een wang, nog van de tranen nat

moeder, wat zul je later mij vertellen?
**********
sunset 07-03-2013
**********

[sunset]

dit vuur brandt luchtbellen
tederheid diep in het hart
naar oppervlakte van huid
legt vruchtbare asregen
op velden liefde spant hemel
regenbogen van mij naar jou
**********
sunset 08-03-2013
**********

[sunset]

lente-liefde-leven

ik breek jou open, elke dag
schil ik de jaren van jou af
en bloei ons blauw, bevlek mijn mond
zoals ik in je vlees wild snaai
zwerf ik verlangend naar jouw lippen

elk stukje jou smaakt te snel mij
als wegstervende herinnering
onthouden vingers die bewonen
en als jij wegglipt van onder 't vel
hunker ik weer en weer opnieuw

want ’s winters honger ik de lentezon
van jouw seizoen waar jij verdrijft
het grijze van de hemelse gezichten
en vurig 't bloed dat mij doordrenkt
mij hier in 't leven houdt
**********
sunset 09-03-2013
**********

[sunset]

't maakt bang

mij blijft de stad vreemd
zoals altijd scheiden werelden
mensenlevens zweven verweesde
woorden door vensterloze ruimtes
en deuren, nog steeds niet uitgevonden
muren staan overal om je heen
als doelloze schuilplaatsen

dromen zijn anders:
het geschonkene is niet verloren
maar bewaart als dure kristallen
glazen voor gasten

ik zeg je dat ik schrik
om wat ons is gebleven:
in steden zo oneindig vele
dode werelden
**********
sunset 10-03-2013
**********

[sunset]

hier ligt mijn wereld

zoals het zuiden, hier
met water en weilanden
ganzen en meeuwen
ligt mijn stukje wereld

hoe ver ik ook ga
in de natuur kom ik tot leven
brandt de liefde in mij
net als de zon die opgaat

in het zuiden kan ik
elke winteraanval weerstaan
vergeet het kille koude
en toch, ik onthoud,

waar ik ook kom, het kleine
van dit eenvoudige bestaan
hier aan het water, de weilanden
ligt mijn stukje wereld

onder de sneeuw in maart
**********
sunset 11-03-2013
**********

[Bosrankje]

[sunset]

.
.
.
bosrankje,
Dank je wel voor je bezoekje hier en je mooie verpakte groet. Een heel fijne en vooral veilige winterse dinsdagnamiddag voor jou en de jouwen.
Liefs en knuf, groetjes
sunset

[sunset]

zo voel 'k me soms

nachten worden donker
wanneer het leven 't duister drinkt
dat in het harte zinkt

mijn pen kotst gillend
angsten uit het lijf als kreten
leest dan het geschrijf

over nooit gestelpte tranen
dikke regendruppels
diep bedroefd geween

soms voel ik me intens alleen
**********
sunset 12-03-2013
**********

[sunset]

't blijft onbegrijpelijk

mijn dagen zijn niet leeg noch stil
zelfs als de uren naar het gisteren reiken
vergeef het mij als ‘k telkens naar
de kleine dingen kijk, het grote laat
mij snel bezwijken, zelfs ’t jagen naar;

vergeef mij als ik naar de liefde wijs
die zelfs in winter koude kan bestrijden
en dat ik niet begrijp als jij ’t vergeet
dat onze wegen nog lang samen lopen
in dromen door ons altijd warm geleefd

jouw zijn is ‘t antwoord op mijn klagen
al zijn er nachten die te duister zijn
vergeef mij dan het soms te vele vragen
of er een reden is waarom jij van je houdt
een medicijn tegen het vele zwijgen

of zelfs een middel tegen jou
**********
sunset 13-03-2013
**********

[sunset]

I.M. Dick Dokters van Leeuwen

't is niet de wind die zuchtend
streelt langs 't raam door luchten
donkerder dan zwart en 'k denk:
het einde van de tijd

hoe kon ik weten dat jij mij groeten kwam
als troost in 't soms zo troosteloos bestaan
dat jou niet klein kreeg, zelfs op de dag
dat jij bent heengegaan weent hemel sneeuw

ik zie nog net aan d' einder
een heel klein stipje meeuw die zweeft
naar waar de zon voor altijd schijnt
en 'k weet, jij bent niet dood, jij leeft
**********
sunset 14-03-2013
**********

[sunset]

ik schud de tranen af

en nu de luchten grauw
geworden zijn, de adem
zacht ontglipt en 't zuchten
nachtmysterie blijft,

[tik, tikkend op het raam
met dichtgeknepen ogen
zwevend door de wasem
komt het langzij en kijkt
mij diep indringend aan
vraagt wat wij meer zijn
dan slechts vage schaduw-
schimmen in een maan]

vang ik de uren in mijn hand
en mors hen één na één
voel heel intens elk pijnlijk bot
maar schud de tranen af
tot 't denken eenzaam
eenzaam in zijn dagen leeft
**********
sunset 15-03-2013
**********