Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

liefdespijnen (2)

in warmte onder hoge bomen
- de lente hangt snel groeiend in de hemel -
zingen vogels luid hun lied
aan horizon glanst goud de zon
en het geluk doorstroomt zijn wezen
als smart waarvan hij zoet geniet

- hoe drukt het hart mij in de borst
het alledaagse laat mij koud
dit tedere zien, die blije smart
vertellen mij hoe 'k van jou houd

want in de boezem van natuur
is liefde mij op 't lijf geschreven
proef ik hemelse heerlijkheid
in vrijheid mij door geest gegeven -

stil is het waar je 't zuchten hoort
het hunkerend zwoegen van een borst
- een Amor houdt zijn boog gereed -
haar beeld laat zich niet neer verdrijven
als liefdespijl zijn hart doorboort
**********
sunset 18-04-2013
**********

[sunset]

zoete liefde

lentenacht verstrooit
jouw geur: lichtroze zacht
scheurt je sluier
opent jouw warme bron

ik drink jou helemaal
van de zoom van je zoete lippen
smelt in jouw ogen
als laatste wintersneeuw
**********
sunset 19-04-2013
**********

[sunset]

een veelheid herinnering

het ritselt, sluipt omhoog
zo wil het bij mij zijn
- en voor de stoof, de Leuvense
liggen de kinderen
een mezenkoppel in het gras
zelfs winterbeelden
[en of 'k nog weet hoe 't was:
de ogen dichtgeknepen
proef ik nog steeds de levertraan]
het platgetrapte graan
vogels die over vennen zweven
een spel met zwaartekracht
en ik die water put en adem haal

ver was het niet naar koffietas
of helderheid van verse melk
die ook gemalen was
**********
sunset 20-04-2013
**********

[sunset]

nog nevelt het in mijn hoofd

een hemel zonder vastomlijnd plan
ziet solitaire wolken zweven;
elk uur slaat de zon feller toe

ook al durft de wind wel te verrassen:
vanachter huizen en statige bomen
verschrikt hij schuchtere jurken

in mijn hoofd nevelt nog de lange winter
nu mijn lijf zich langzaam herstelt
ik warmende lente omarm
**********
sunset 22-04-2013
**********

[sunset]

(werktitel: de leegheid van een nachtleven)

als de avonden zich grijs kleden
kruipen mannen uit hun graven
leggen de hand aan zichzelf
en zwermen uit over de straten

zij stelen zich in maagdenbedden
grijpen gulzig onder te korte rokken
jagen hun lege dromen hongerig na
met vlezige lippen en natte tongen

zoenen weg wat rest van de nacht
en leggen zich weer in hun kisten
naaien hun haar terug op hun huid
kwijlen verder over wat moet komen

ik echter sleep mij naar de ochtend
laat het licht zacht mijn lijf strelen
kus warme liefde van jouw ogen
en laat haar smelten op mijn tong
**********
sunset 23-04-2013
**********

[sunset]

ochtendstilte

spiegels zijn wij
gerimpelde oppervlaktes van meren

kijk, een vis springt hoog uit 't water
verrimpelt de beelden

een plotselinge regen
vergrijst het nat

de ochtend ontwaakt in stilte
**********
sunset 24-04-2013
**********

[sunset]

laat mijn memoriam zo zijn

en 'k ga door schaduwlicht van wouden
als het gesproken woord van een herinneren
in 't dwarrelen van heel fijn stof
heb ik mijn laatste harteslag al ingepakt
slenter langs opgedroogde bronnen
in lentezon die schijnt in herfst
met reeds het nevelblauw van winterdennen,
ontcijfer schrift op eeuwenoude stenen
bijt voor het laatst in Edens appel
laat 't lachen over stromen klinken
tot zelfs de hemel 't hoort

en 'k ga vooruit naar tijd die geen begin kent
en geen eind aan een gelukkig zijn
in 't pure weten: het is goed
**********
sunset 25-04-2013
**********

[Bosrankje]

zomaar een lenteochtend


uit twijgen druppelt
’t eerste licht van dag
wind bezingt de nieuwe namen
voor dingen die wij vroeger
anders noemden

de dode hoek van muren
die zich in onze rug ontmoeten
om ’t twijfelend zwijgen te besluiten
waar wij in onmin leven
tussen liggen blijven of opstaan

stemmen die eindeloos zacht
zoet deel uitmaken van
geconcentreerd sidderen
voor elk beven diep in onszelf
vallen sloten van deuren en

openen zich harten die voorheen
in ‘t duister sliepen en nu
stil op antwoord wachten
tijdens het ochtendlijk vel op huid
groenen blauw de ogen.

sunset


Beste vriend,

Jouw gedicht is te lezen bij Pvdd en
de ppt ervan in het Prentenkabinet.

Je jongste gedichten openen weer de deur
van een bijzondere wereld... jouw poëzie
verrast, verwondert, verbaast maar vooral...
bekoort !
Zoals gewoonlijk, met heel veel plezier
gelezen !

Lieve lentegroetjes van Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosrankje,
Eens te meer geldt mijn dank jou, jullie. En een heel fijne vrijdagavond verder.
Liefs en jnuf, groetjes
sunset

[sunset]

holocaust / pogrom

er is niemand die ik ken
anders dan 't brandend vuur
dat een nevel legt over 't water
van stromen die naar zee vloeien
en waarin mosselen en algen
zich aan elkaar vastklampen

ergens daar buiten in 't blauw
is er een rode ster van waaruit
berichten verzonden worden
over bloedgevulde riolen
aanvallen en terugtrekken
en verloren veldslagen

misschien dat het ooit betert:
reeds schemert weer
het geel door jong lover
naderen, puffend uit de verte,
de witte lichten van een trein
**********
sunset 26-04-2013
**********

[sunset]

lenteliefde

de witte wolken zeilen
gedragen door een wind
alsof 't mij weer betovert
de geur die mij omringt
houdt mij in droom gevangen

een golfslag knabbelt oevers
schemer vangt 't laatste licht
in 't grijze sluiert avondgroet
en stil onschuldig glijden
de bootjes over 't nat

mij wenkt de overzijde
tijd gaat heel snel voorbij
de huizen sluiten ramen
nog ben 'k alleen met mij
wijl lenteliefde wacht
**********
sunset 27-04-2013
**********

[sunset]

wij lieven ons

een zacht zuchtende wind
net genoeg voor een wandeling

een stilstaan onder invloed
van een open zicht
in het elkaar ontmoeten

cumuluswolken
hoogbenige dieren
in wilde vlucht

wij lieven ons
**********
sunset 28-04-2013
**********

[sunset]

wat als de honing opraakt

altijd schenk jij mij
een juiste hoeveelheid honing
en geloof ik dat het goed is
dat mantels vol gaten
hagelbuien herkenen
en ook broze naaktheid
die hemel ons geeft

en ja, ik leef bescheiden
in een steeds aanwezige liefde
al zijn er ook wel rare vogels
die om ons heen fladderen

misschien zijn het slaapbomen
vol gieren die in de kruinen hokken
zijn de wouden gesloten
en gaat niemand er meer in
die het lichten wil

wat als ook de honing ooit opraakt

tijd kruipt mij koud onder mijn huid
als een soort dood
één of ander onbekend avontuur
**********
sunset 29-04-2013
**********

[Robol]

[sunset]

.
.
.
Robol,
Dank je voor je bezoekje hier en je mooie meigroet. Ik wens je voor morgen een heel fijne prettige 1ste mei.
Vriendschappelijke groet, sunset