Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

toch spreek ik het woord niet

[al verlang ik niet dat de ochtend licht wordt
houd ik de nacht niet vast;
wanneer hij verdwijnt, spreek ik het woord,
dat aan op mijn tong ligt, niet uit]

waar wij op de klippen staan, kijken wij neer
op een zee en soms opent zich daar de aarde,
schuiven wij lente ter zijde en proeven
het zand met zijn smaak van vuursteen

jij gelooft dat mensen weggedragen worden
door een stroom alsof zij er nooit geweest zijn
die gedachte staat je aan; jij wilt geen tranen
noch rouw, geen graf en al helemaal geen steen

en al wil ik de ochtend niet zien licht worden
toch kan ik de nacht nooit vasthouden;
zelfs wanneer hij gaat, spreekt mijn mond
het woord dat op mijn tong ligt, niet uit

nooit willen wij de namen van dagen weten
**********
sunset 22-05-2013
**********

[sunset]

de hemel weent

tonnen plastic drijven vervuilend
op de oceanen; vermissen mens
uit vroegere tijd; nog zingt zijn vers
al klinken liederen vals

gebleekt liggen skeletten in 't mulle zand
en in de wolken dondert onweer
dat nooit verstomt, tornado’s
geselen het weerloos land

leeg is de wereld, zonder tranen en ook
geen boezem meer waaraan ik liggen kan
in 't hoofd het veel te vele denken
aan dodendans - voorgoed verlamd

ver op de zee werpt zich
de bliksem in hoog opgeheven armen
stormen de golven naar het strand
**********
sunset 23-05-2013
**********

[sunset]

sfeerbeeld in mei

straten in nevel
verliezen kleuren
eenzame lantarens
graven in beton

dronken stroompjes
slapen hun roes uit
dromen de zee

doelloos verzonken
ligt de donkere stad
**********
sunset 24-05-2013
**********

[sunset]

nog leeft de zon

voorwaarts in lente knoppende bloemen
streven als vlinders naar ‘t warmende licht
en in de weiden ontwaken margrietjes
tot ver aan de einder nu helder het zicht

over de heide als heel vrolijk schallen
kwinkeleren leeuweriken hun lustig lied
en uit de wouden echoot ’t verlangen
van dartelend leven dat je niet ziet

ontwakend de lente met duizenden geuren
toont ons ’t seizoen haar stralend geluk
want na de dagen van koude en regen
kan voor mij zonnetijd nu niet meer stuk
**********
sunset 25-05-2013
**********

[Alterego1]

Sunset,

Je gedicht 'Welk een gevoel' staat op 27 Mei
bij Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet.

Vriendelijke groetjes van ons beiden,

Rankje en Alter

[sunset]

.
.
.
Alterego,
Zoals steeds voel ik me uitermate vereerd.
Dank je voor het melden en geniet beiden van een heel fijne lentedinsdag.
Liefs en knuf, groetjes
sunset

PS: Was enkele dagen afwezig, bezig met mezelf en mijn pijnen. Nu ben ik weer terug, ook al is het met pijnstillers.

[sunset]

achter drijvende wolken

roerloos met gevouwen vleugels
zit een merel verstopt tussen twijgen
staart naar wat land en mens
die onder haar voorbij paraderen
te bieden hebben

achter drijvende wolken
en over alles op de velden
tekent zich het avondrood
als dood van de dag verliezen wij ons
in romantiek van lentenachten
**********
sunset 28-05-2013
**********

[sunset]

het levenslange wachten

in ‘t midden van je hart mijn thuis
waarin nog steeds de zoenen wonen
regendruppels verparelen aan en uit
door 't gras wandelen de dagen traag
aan hemel stralen maan en sterren
verlichten onze mooiste dromen

de golven schuimen witte kragen
meerminnen zingen droef geween
en in de handen die jou veilig dragen
sterft elk verdriet op blauwe steen

jouw schaduw slaapt stil op mijn huid
verwarmt de koude van de nacht
waarin jij zacht mijn lijf bewandelt
zelfs ver voorbij mijn wintertijd
vertelt jouw adem mij van liefde
waarop ik levenslang gewacht
**********
sunset 29-05-2013
**********

[sunset]

over asielzoekers, begrotingstekorten en 't weer

hoor je de tijden
rammelen aan poorten
bewegen de grendels
als kluisters van vrijheid
gevangen te blijven

gedrukt op de monden
handen van broeders
die zusters niet mijden
zing ik droeve gezangen

al lach jij het scherpe
van bijtende tanden
in warme streken
nergens een vluchten
slimmer dan hier

tot op vandaag
het gedenken van lentes
onder zacht blauwe hemel
die ergens ooit was
**********
sunset 30-05-2013
**********

[sunset]

op 't laken genageld

nog heb ik benen
om je heen geslagen
zoals jij daar ligt

schitterbare poëzie

wil ik vleugels breken
en de angst dat jij
uit mijn armen valt

wegslikken

op ‘t einde blijven wij
ineenverstrengelde
lust en handen
op ’t laken genageld

ademen wij
enkel nog
buik tegen buik
**********
sunset 31-05-2013
**********

[sunset]

in Griekenland hongeren kinderen

ik noem het een ketting
dit spoor dat jij rijgt
uit kruimels, woorden en rouw

wanneer ik hem volg
balancerend door 't blauw
glanzen zolen, zingen de wijnen
brengen honger tot zwijgen

mijn lachen verberg ik op de bodem
van aarden kruiken, het wenen
verstop ik in perzikpitten

[jouw afdrukken leiden
naar huizen tussen de jaren
wanneer ik durf kijken
verdwijnt snel dit beeld]

clematissen waaien als brokaat
door verlaten straten
kastanjes groeien door stromen
tot op andere oevers

op muren van woningen
zeilen schepen van goden
ik noem het een ketting

en iedereen zwijgt
**********
sunset 01-06-2013
**********

[sunset]

schoonheid van ochtenden

om hier te geraken, liep ik een lange weg
als een traan in de snavel van een merel
met verhalende gedichten in d' ogen
ben ik een reeds vergeten droom

op de plaats van mijn hart een stekende pijn
van alle eerdere verloren levens en in mij
overheerst de drang om eenzaam te gaan
ook al blijft liefde als eeuwige hunkering

verwijder ’t blauw uit mijn borst en ik verdwijn
zo spoorloos als ik ben gekomen
tot ik fonkel als een ster aan ’t firmament
wij eeuwen naast elkaar mogen slapen

[en ik het ontwaken zal missen
in de schoonheid van ochtenden
die elk verdriet wegnemen
ons laten sterven in elkaars armen]
**********
sunset 02-06-2013
**********

[sunset]

avondlijke strandwandeling

brekende golven vechtend met 't strand
ontrollen zich schuimkoppen zwaar
in 't voorwaarts streven naar 't zand

gedreven door winden, getijden
dansen zij altijd opnieuw
eeuwig hetzelfde strijden

over het spiegelend water
zwijgt eenzaam zilver van sterren
de maan toont zich ook nog wat later

zo zingt zee haar fluisterend lied
in nachten die zacht kabbelend klotsen
en ik, ik ben stil en geniet
**********
sunset 03-06-2013
**********

[sunset]

enkel wat zal zijn, blijft

wanneer in 't hier de wind
gedachten eens verwaait
vergeet de grond
al onze stappen

over je huid
en tussen lendenen
maken gedeelde woorden
stilte bewoonbaar

en alleen het wisselen
van dag en nacht
staat dan nog
als dun weefsel
tussen ons

mij blijft enkel dat
wat zal zijn
**********
sunset 04-06-2013
**********

[sunset]

out of time

het moment komt
dat een dag zich uitademt
stil tegen het eindige rebelleert

schemer zwijgend zinkt
als was het een balsem
op zwaar-voelende leden

kleurenmoe zweven
blikken in ’t wijde duister
ontkiemt het straks weer bont

wat zijn treinen zonder passagiers
anders dan vluchtende vensters
waaruit niemand wenkt

de tijd die blijft, slinkt
één ogenblik: jij danst
op rollende steen

baby, you’re out of time
**********
sunset 05-06-2013
**********