Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

het lied van maan

geel licht de hemel breekt de dag
en door wat stille wolken
schemert reeds zacht het avondrood

en vogels zwijgen, 't gezang verstomd
huppelen als schaduwen naar nacht
over de dunne twijgen

geborgen nu de zomerzang in 't lied van maan
begeleidt een eeuwigheid het ritme dan
op adelaarswieken naar die eeuwige tijden

waar dood weer adem geeft het leven
en jij jezelf verliest in slaap
om daar voor altijd in Haar liefd’ te blijven
**********
sunset 16-08-2013
**********

[sunset]

de weg terug

achterlichten vernevelen
in grijs opspattende sluiers
spoelen regendruppels baanvakken weg

weiden dampen adem
naar verduisterde sterren
zoeken een slapende maan

monotoon vreten zingende wielen
in koplichten verschijnende kilometers
haasten zich huiswaarts

het land aan weerszijden
enkel contouren als vage grens
tussen hemel en aarde
**********
sunset 17-08-2013
**********

[sunset]

in eeuwigheid, mijn leven

in eeuwigheid, mijn leven

in koper van avondogen, licht
en zomervogels zijn reeds
over hoge toppen, diepe zeeën
naar het zuiden

ik droom mezelf, ben adelaar
bewoon de Andes, spreid mijn vleugels
en zweef tot in een eeuwigheid

de vlucht van albatros draagt mij
in ’t trage wiegen dat mij vangt
word ik steeds weer opnieuw geboren
**********
sunset 18-08-2013
**********

[sunset]

kijk om je heen en ween

schreeuw witte duif
vanaf de minaret
en kerkentorens
versnipper de gebeden
laag na laag
tot hemel breekt
en vrede valt in 't hart

vlieg en verscheur
klaagliederen aan de muur
en 't stergebondene
in dit nachtomarmende
waar zelfs een echo weent
om 't huilen van een smart

in 't schemeren van
het sporenloze windgemaal
en 't doodgekauwde woord
dat niemand laaft
waarin de kinderen
in hun bloed gestikt

vecht in het klauwengraf
met 't slanggebroed
van doodgezwegen levens
tot d' avond zinkt
en d' ochtend gaat
de gijzelaars opgehangen

jij duif
schreeuw om wat aandacht
laat 't klinken luid
schenk takjes van olijf
aan elke bruid, zegen het kind
in liefde toch geboren

nog dragen wij te snel te veel
de wiegen naar hun graf
**********
sunset 19-08-2013
**********

[sunset]

gisterentijd




doordrenkt door zonneschijn
liggen de hoogtes van de Apennijnen
nog zwijgend in de ochtend

licht schetst hun kleuren
in zachte overgang van tijd
schildert zich het reliëf

bomen olijven, ultramarijn
in hitte van de noen
murmelen de dorpjes zacht

helblauw glanzen de heuvels groen
sleept zich het landschap loom
door het herinneren van dag
**********
sunset 20-08-2013
**********

[sunset]

dit hart

hoe graag wil ik zo nu en dan
dit hart mij aan mijn lippen leggen
het hier en daar met zachte kussen
wat zoete liefdeswoordjes zeggen

en dankbaar zijn dat ’t vanzelfsprekend
nat rusteloos kloppend in de aderen blijft
het zachtjes standjes fluisteren
wanneer het me tot wanhoop drijft

en als het lijdt wil ik het strelen
het diepe rood heel licht liefkozen
wanneer het in verlangen slaat
en heel dit oude lijf laat blozen

op ‘t einde wil ik het dan
in dekens dons neerleggen
dat het mij rust daar brengt
en 'slaap nu maar' kan zeggen.
**********
sunset 21-08-2013
**********

[sunset]

(ver)LICHT(ing)

waar licht gevangen blijft
is woestenij en dode wereld
zweeft, leeft altijd nog
tollend door lege lucht

graaf ik mijn tenen in het zand
en sleep mij voort naar hemel
vol geluid, werp me daar neer
en spits

de oren, hoor het dreunen
van duizend hoeven, het schommelen
van de karavanen
en ik weet het niet meer

want 'k moet steeds verder
gaan tot waar de wind
elk spoor verwaait
en enkel nog

vage herinneringen aan licht
als waarheid blijven staan
**********
sunset 22-08-2013
**********

[sunset]

mezelf ooit weer zijn (uit: gisteren)

de bar draagt in droefheid ons en de dag
langzaam naar 't graf en voortdurend en nog
mezelf naar mijn bed en een hemel sirenes
verstoren te laat de rust van een nacht

aandachtig geluister naar 't lachen van buiten
en 'dag' en 'tot ziens' in een oprechte mist
klinkt in het oor 'Je ne regrette rien'
van wijlen Piaff die nog steeds wordt gemist

jij die ik honger vreet me nog op
en ik lijk wel verdoemd al denk 'k niet aan jou
- of slechts weinig misschien - tussen dood en wat kots
en het zwarte satijn, wil ik verrekken

mezelf ooit weer zijn
**********
sunset 23-08-2013
**********

[sunset]

de hemel huilt

zwart vanaf 't verscheurde perkament
en kaarsen die heel langzaam smelten
verdwijnen uiteindelijk in aarde lucht
vuur en in het water hunkert leven
al staan de ogen dood in lege kassen
en knarsen wimpers bij elk oogopslag

met overal de as, altaar bedekkend,
sferen licht en ook nog kaarten (tarot)
- kringen van licht naast zeven engelen
met zeven zwaarden - staan in de wolken
draaien zich als vanouds door 't vuur
van nacht naar nacht zonder de dag

onzegbaar toch de vloek die in 't vergeven
zich erbarmt en vernieuwt 't gekruisigde
als moeizaam pelgrimage naar een God
elk zoeken een begin is zonder einde
en niets meer stem heeft noch geluid
waar 't hart slechts stilte kan betasten

tot in de ochtend hemel huilt
**********
sunset 24-08-2013
**********

[sunset]

de vroege zondagochtend

stil ligt een sluier over velden
die zich met witte nevel mengt
en aan de kant wat verder in schaduw
schemeren de hoge populieren

als reuzen staan zij in de grond
en zwijgen tot met veel krakeel
spreeuwen springen uit hun twijgen
die luidkeels nu de rust verstieren

en met hun kwieke vleugelslag
zie ik ze glijden, als stipjes zwart
snijden zij de blauwe hemel door

hun vlucht draagt hen over de wijdte
van 't land dat slaapt in 't ochtendlicht
niet echt voor dag reeds is gezwicht
**********
sunset 25-08-2013
**********

[Alterego1]

Sunset,

Je gedicht 'Zomermoment' staat op 26 Augustus
bij Poëzie van de dag en in het Prentenkabinet.

Vriendelijke groetjes van ons beiden,

Rankje en Alter

[sunset]

.
.
.
Aleterego,
Dank je wel weer voor de eer en ook voor alle moeite die jij, jullie telkens weer getroosten.
Nog een heel prettige maandag en vriendschappelijke groetjes, genegen knuf,
sunset

[sunset]

't hunkerend verlangen

dagelijks start de zon in 't oosten
elke ochtend weer haar baan
kust het zilt van onze lippen
als weer dromen zijn vergaan

tot in avond, bijna nacht
zij zich in het westen neigt
onder sterrenhemelpracht
stil tot in de morgen zwijgt

waar de winden zich verenen
frisse dauw ligt op het haar
drukt in tranen die wij wenen
't hunkerend verlangen zwaar
**********
sunset 26-08-2013
**********

[sunset]

een hemel, de zevende

balancerend op wat vage zonnestralen
haarfijne ophanging van balkjes licht
door kieren van de jaloezieën,
draai ik mij stil naar jouw gezicht

jouw ogen die zich langzaam dagen
zonder nog echt te zien, mij vinden
als een golf die stijgt; op onze monden
de warme smaak van zoet: jouw zoen

suikert het lijf onder zijn volle welving
groeit uit de schaduw 't bed, de stoel
en 't fel wit vel zo glanzend helder als
versteend koraal; jouw ogen, lach

breken het masker van nacht; vertrouwd
tot zelfs voorbij de grenzen van de kamer
deinen wij uit en verder nog, boomboog
tot in een hemel, de zevende, geluk ons houdt
in warmte van de eindeloze tijd
**********
sunset 27-08-2013
**********

[sunset]

discutabel herfstbegin

wolkenranden liegen
de naderende herfst
zijn altijd beter weten
zonder kennis van dag

of datum (1? of met 2?)
zwijgt bij het ontwaken
zonlicht rond het huis

duistere gezichten
verdelen etages tijd
en wind in bladeren
van rechte bomen

nog eens, opnieuw
**********
sunset 28-08-2013
**********