Gewoon, gedichten - 4

[zee]

Paddenstoelendans
Afdrukken
De herfst is aangekomen waar
we beginnen met het plukken van
paddenstoelen, worden zorgvuldig in
het mandje verzameld tot 1 kunstwerk.

Een eekhoorntjesbrood met haar
verfijnde smaak, op een berk zie ik
een groepje oesterzwammen, terwijl
enig fluweelpootje op dood hout groeit.

Ben zo blij, loop vrolijk te genieten
richting huis waar talrijke recepten op
mij zitten te wachten: een salade, soep
Zijn allemaal lekkere dingen op ons bord.

Het is de herfst die klopt op de deur
heerlijk liggen op een bed van gevallen
blad, het proeven van mist regen wind en
het terugvinden van eetbare paddenstoelen.

grtjes

zee

[sunset]

.
.
.
zee,

Dank je voor je bezoekje hier en het plaatsen van jouw 'Paddestoelendans'. Waarom er echter na de titel 'afdrukken' staat, is mij niet duidelijk noch kan ik dat plaatsen.
Lieve groet en prettige donderdag, sunset

[sunset]

liefde

is verlangen als regen
langzaam onophoudelijk zacht
buiig melancholisch warm;

is begeerte die verscheurt
telkens en telkens weer verlangt
gezongen te worden als nieuw;

is vochtigheid die de lucht vult
tot alles onfatsoenlijk groen wordt
met bloemen behangen
en van vuil bevrijd
**********
sunset 07 november 2013
**********

[sunset]

tot in eeuwigheid (uit: gisteren)

alles wat ik lief verbrandt tot as
verdwijnt in wind;
ik zoek mijn hart
in kilte die de ziel bevriest

koude verkrampt vingers
laat bloed heel langzaam stromen
en ik voel niets, ben leeg
zonder liefde noch enige haat

herinneringen blijven
hangen tussen kale twijgen
waar eerder het gevederd leven zong
zien ogen troebel

mijn mond verdroogt wijl je me kust
liefdeswoorden spreekt
wil ik je stem steeds horen
tot in de eeuwigheid
**********
sunset 08-11-2013
**********

[sunset]

het eerder warm blauw

pas nog neveldauw
over het gras en twijgen
tuinhekjes en huid
netgeweefd, omhullen
wintergroene struiken

meeuwen zeilen hoog
over vluchtende straten
van verregende steden
duiken in ‘t herinneren
aan eerder warm blauw
**********
sunset 09-11-2013
**********

[sunset]

'k hoor zonder spijt

tussen twijgen wil ik wonen
wanneer de bladeren ritselend ruisen
en 'k wil bewonderen hun leven
wanneer zij stervend kleuren tonen

in november stil een wenken
van het lover uit de kronen;
tussen twijgen wil ik wonen
mij in mijn eigen as zelfs drenken

hoe stil vallen de bladeren op ‘t gebed
herfstig en rijmberijpt, goudaderig omrand
streelt het herinneren als ik schrijf

uit heel mijn eindigheid hoor 'k zonder spijt:
nu is 't voor ’t afscheid tijd
**********
sunset 10-11-2013
**********

[sunset]

11 november [Flanders Field]

wat blijft is het herinneren
aan loopgraven in winters
die niets anders meer weten
dan het angstige wachten
op moordende granaten

de geuren van het bloed
van jongelingen, mannen
hangt in bomen en struiken
aan de rand van het leven
gaat het doden steeds door
**********
sunset 11-11-2013
**********

[sunset]

vrij naar het Boek Genesis

in je slaap klinkt een lied
zonder woorden droom jij
van appels die eensklaps
uit de levensboom vallen
en de aarde haar schaal
middendoor breken

zij rijdt over groene velden
op een geur van bloesems
gedragen door schaduwen
wordt elke opgeraapte steen
dauw, elke dauwdruppel een libel
het duister geeft wind een stem

tijdens de nacht baart zich
een wereld meer dan duizend keer,
schittert tussen de sterren
en een vrouw, in beven gehuld,
denkt enkel aan jou

uit stralende liefde
is ook jouw lijf
dat eeuwig zingen mag
**********
sunset 12-11-2013
**********

[sunset]

Tacloban / Filippijnen

tussen het slijk en de modder
een groepje kinderen – niet ouder
dan tien – met onder hun armen
brokstukken huisraad en lege
zakken en dozen - mama,
wij hebben zo ’n honger -

sommigen bukken zich
en hun voeten en handen woelen
door de drek, resten van een stad
die niet meer is, nooit meer

de geur van ontbinding stijgt
tienduizendvoudig ten hemel
waar vliegtuigen - vol vluchten
voor de totale verwoesting
samen met hen die levend
niet van honger willen sterven

ergens in de ravage zit een vader
- met een Jezus op zijn schoot-
naast zijn jongste dochter
die slaapt; zijn ogen vol tranen
rest hem niet anders dan genade
**********
sunset 12-11-2013
**********

[sunset]

onze herfst

de roestige bankjes met latten
waartussen lover en takjes
resten van een verloren zomer
stil gevangen in de filtering
van verloren dagen zon

bezwangeren nachten hoop
in hun glans van verlangen
naar liefde die zich hier
- en ook tussen de tijden -
aanbiedt tot in het eindeloze

in nevel brandende lampen
verschemeren stemmen
als dofklinkende misthoorns
weerspiegelen in het oude hout
de namen van jou en mij
**********
sunset 13-11-2013
**********

[sunset]

wij delen onze pijn

schreeuw 't eindelijk uit
met heel je lichaamskracht
dit heb je nodig: sterke gevoelens
anders verzilt het hart

breek alle muren
ook de dammen
en laat je overspoelen
wil je niet echt verdorsten

kom, ga mee op lange vluchten
waarom in stof verstikken
wanneer het vallen naar een hoogte
mogelijk is

sterren kunnen wij niet plukken
en God zullen wij nooit zijn
maar onze ogen zullen lichten
zelfs in de zwartste duisternis

wij delen onze pijn
**********
sunset 14-11-2013
**********

[sunset]

nog altijd wacht ik

wie weet wat ik in drijfhout vindt
het leven dat mij in de maling neemt
als spoor van leem en adem
of zelfs een rib in d' hand van God
ben ik mezelf en toch een ander wezen:
doornige struik of wind die zucht
de zee die zacht plooit naar de oever
het wier dat soms ook jou omarmt
als kleine wond een smart

ik zie de wereld zonder ogen, struikel
tast naar stenen in het zand en proef
het bittere van ooit al zijn nog steeds
je lippen rozen; als bloemen bloeden zij
op mond en laten koude stromen

over het land ligt stil een nevel
en druppelt langzaam in de dag
mijn roepen klinkt tot in de hemel
wijl ik nog altijd wacht op 't wiegelied
dat slechts een dood mij bracht
**********
sunset 15-11-2013
**********

[sunset]

vertraagde tijd

eens zwom ik hier, tezamen met mijn vrienden
onder de statige oeverbomen uit mijn jeugd
'hoe anders is het nu' bedenk ik zwijgend
kijk dromerig naar ‘t blinkend water
waarin de twijgen spiegelen als willen zij
naar gisteren wijken, een vijfenvijftig jaar terug

als blonde reiger staat het meisje uit mijn dromen
op stenen die uit 't water rijzen en het moment
voor dat zij springt vertraagt de tijd warm golvend
de eenden en de zwermen muggen in de avond
- hoe anders is het nu, meer zilver, stiller
en 't zachte kabbelen neemt mijn herinnering mee
**********
sunset 18-11-2013
**********

[sunset]

licht vreet het duister van de avond

je laarzen lopen door de plassen
en warm de kleding op je huid
hand voor de mond en vingers
over ogen die niets meer zien
dan enkel eksters duiven
in goten en op de straten
veel te veel rumoer, geluid;
op het gerepareerd asfalt
rijden de auto’s je van stoepen

je redt je met een sprong
hoort nog 't getoeter in je oren
in etalages liggen dode vliegen
wijl jij voorzichtig oversteekt
en zacht je slapen wrijft;
vanuit de hoogte krassen kraaien
protesterend breken zij de hemel
open en 't neonlicht van de reclames
vreet het duister van de avond
**********
sunset 19-11-2013
**********

[sunset]

herfstig sfeerbeeld

’s namiddags verzamelen
groepen zwanen zich
onder een grijze hemel
op de kiezel van ‘t strand

drijvend op het water
en staand aan de oever
zwarte poten, witte lijven
en rood-oranje snavels

op donkere bladloze takken
zitten zwijgend kraaien
hun silhouetten als origami
afstekend tegen de lucht
**********
sunset 20-11-213
**********