Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

stationimpressie

het is alsof ik onderdeel ben van een kudde
in de ondertunneling van het station
een Babylonische stemmenchaos

mijn hoofd schreeuwt om rust
en ik wandel over het perron
tussen blinkende sporen
die zich in de verte eng omarmen
verdwijnen in een lichtgrijze mist

vanuit aangrenzende straten en ook
uit kiosken, winkeltjes in de hallen
komen zij tevoorschijn
hun hoofden aan mobieltjes
koffers en tassen er slingerend achteraan

in wachtruimtes zitten geen reizigers
enkel wat versteende schaduwen
van mensen die de nacht nog in de ogen ligt

en het voelt alsof ik in een ander lijf woon
**********
sunset 04-12-2013
**********

[sunset]

liefde

dit is het zachtste woord
zelfs wanneer het hart
in stilte door een mens
vernietigd wordt, weet:
dit is het zachtste woord

LIEFDE

stilt tranen van de ziel
wanneer ik een moeder zie
die liefdeloos een kind slaat
of hoe gebouwen vergaan
dode, lege ruïnes worden

- hoeveel medelijden is er nog nodig;
wat dient er niet alles geheeld te worden?
nachten die ongeliefde lijven omhelzen
zijn niet te vergeven -

voor verstikking van ’t gemoed
elke eenzame hunkering
zelfs voor elk smachtend verlangen
is er dit zachte woord:

liefde
**********
sunset 05-12-2013
**********

[sunset]

Rolihlahla / Nelson Mandela (1918 – 2013)

- ziet kruinen van de bomen
die wiegen als de boten op een zee
hoort nog een stil zacht fluisteren
en neemt zijn ziel, die eeuwig is
genadig met zich mee -

in winter, ’s avonds, verstilt het licht
in alle hoeken van de aarde
en alles wijst naar boven:
de schouwen op de daken maar ook
de planten in hun bakken, de flessen

bewijs van leven dat nog is
zich niet bekommert om een dood;
- nog voor hij was gestorven, stierf een hoop -
net als de bladeren voelt hij nu reeds,
in deze liefdeloze wereld
als een diep gemis
**********
sunset 06-12-2013
**********

[sunset]

ik ga mijn winter in

de oude man in mij is moe
door alle pijnen, crisis, liefdes
die niemand deelt

leg ik me neer
en het voelt goed
vermoeid te zijn
ook al ben 'k oud
in dit moment

nog is het stil en ik
zou kunnen sterven nu
of toch nog leven
na alles wat geweest
rek, strek ik mij
uit in dit lijf

en wacht op 't zwaarste
dat nog komt
‘t herinneren, de slaap

en ook nog mijn verval
**********
sunset 07-12-2013
**********

[sunset]

in ons blauw

ik lief de zee
zijn golfslag
in jouw ogen
en 'k voel
de oceaan
op onze beide
schouders
zoute vleugels
leven met je
in een blauw

als wind
zich draait
op d’ andere
oever wachten
op je armen
die naar mij
reiken uit
een hemel
van zilver
en van goud
**********
sunset 08-12-2013
**********

[Bosrankje]

Sunset, beste vriend,

Geen één van jouw gedichten kan mij (ons) onverschillend laten !

Dagelijks breng je iets prachtigs naar Poëzie en Proza met je mee
en ik (wij) weet dat ik nooit teleurgesteld zal zijn !

Vandaag heb ik je twee jongste teksten na elkaar gelezen en er is
mij iets opgevallen : hoe jij je gevoelens neerpent, bewijst dat je
perfect kan beschrijven wat er allemaal in ons gebeurt in weinig tijd...
Het zijn momentopnamen die zich soms achtervolgen in hevige
vlagen en tonen dat elke belevenis twee zijden heeft ! Want wat kan
beter yin en yang vertegenwoordigen dan je 'Ik ga mijn winter in' en
twee minuten later 'In ons blauw' ?

Bedankt beste sunset, om ons deze mooie geschenken te brengen !

Lieve warme groetjes van Alter en Rankje

[sunset]

.
.
.
Bosranke,
Dank je wel voor jou, julie bezoekje hier en het nagelaten commentaar. Hoe waar is het wat je schrijft. Want leven is niets meer dan een aaneenrijging van momenten, blije zowel als droevige, pijnvolle. En het is de intensiteit van het beleven ervan die uiteindelijk de rijkdom van het geleefde, het leven bepaalt (is mijn persoonlijke mening).
Jij verwoordt het hier meer dan treffend.
Ik wens jou, julie nog een heel rustige maandag en warme omarmende knuf, groetjes
sunset

[sunset]

de dagen voor kerst

hoe vreemd zijn nu
de dagen van dit jaar:
een bodem zand
en een den, droog
midden in een kamer
(misschien al dood)

zijn dennenappels
liggen verstrooid
breken luid
als ik er op trap
met voetstappen
verloren in de tijd
**********
sunset 09-12-2013
**********

[sunset]

heb je naaste lief (miljoenen kinderen vluchten)

worstelend met gevoelens pijn
vervliegt je leven uitzichtloos
stromen tranen als een vloed
waarin de tijd verdrinkt

een woestenij, de dood
en thuis bloeit nergens liefde
ben jij een vreemde, gast
in 't oog dat blind

(toch weet)

vergeef mij jou verspreiden
het uitwaaien door wind
in alle streken blijf jij
eenzaam en alleen

laat mij je warmte geven
delen tot jijweer mens bent
in dit simpele omarmen
eindelijk weer liefde vindt
**********
sunset 10-12-2013
**********

[sunset]

dwalend door dagen

bezoek ik soms overvolle dodenakkers
ween om vergeten dichters en schrijvers
vul lege bloemenvazen met verse inkt

stenen houden mij zwijgend gezelschap
en ook de holle klanken van oude waarden
verbeteren verkeerde wolken aam hemel

stem weer de klokken in ruïnes van kerken
dek de tafel voor hen die zich moordden
streel oude vrouwen door hun grijze haren

uren later dwaal ik door gisteren, kom thuis
in de herinnering aan gekende februaridagen
en verschoon mij onder stromend water

spoel eenzaamheid uit mijn lijf
**********
sunset 11-12-2013
**********

[sunset]

ooit komt het goed

in welke hand ik ook de sterren neem
hoe vast ik 'mt hart omarm
de wolken draaien steeds
links van mij heen

'k adem verlepte bloemenblaadjes
van uitgedroogde rozen
mis liefde van een stam
zoals ook zij elk levenswater

van oceanen dat zich met bloed
vermengt verser dan 't leven
word 'k zacht door blauw gekust

gebeden voor ons schipbreukelingen
stijgen ongehinderd nu ten hemel
en uit een schoorsteen, witte rook
**********
sunset 12-12-2013
**********

[sunset]

'zie, ik verkondig u groet blijdschap'

…
en de man sprak tot God:
schep mij een vrouw
die op mij gelijkt
met mij leeft en lieft
ja, zelfs mij verscheurt
zoals ik takken breek
en elke steen

en ’s avond kijkt de Heer
Zijn blik zweeft over 't land
ziet neergeslagen ogen
'waar ben je mens
en waaraan denk je
dat jij je nu verstopt
in 't water van een bron
de onschuld nu gebroken
net als jouw hart'

'in angst lig 'k wakker
omringd door smart
draait in de appel zich
nog steeds mijn hap
hunker ik dromen
van trouwe dieren
rondom mij
en ik verhef mij niet
bedek mijn schaam'

ergens in een nacht
wordt er een kind geboren
zo dat wij ooit weer naakt
voor God de Here
mogen staan
**********
sunset 13-12-2013
**********

[sunset]

tussen zelfmoord en sterven

[vandaag al zijn alle vlinders
groene wouden en oceanen
reeds eerste slachtoffers]

ik draai me om en zie
de dag ontwaken in zijn grijs
waarin mijn ziel bedroeft
haar slaap ontglipt

mijn lijf gevuld met niets
bidt voor de dode steden
waar fijnstof longen vervuilt
tussen zelfmoord en sterven

waar tonende woorden
niet gehoorde fluisteringen zijn
in een eindigende tijd
**********
sunset 14-12-2013
**********

[sunset]

onderweg naar oud op nieuw

wij lopen dicht bij elkaar
op de te smalle stoep
met vuilzakken aan de rand
en aan de huizen
gapende brievenbussen

ik concentreer mij
op mijn stappen
denk aan de komende tijd
en aan woordgespeel
dat alles bindt

kijk: is - was - geweest
tel ik op takken
de dode bladeren
herinner mij de stam

verstop me onopvallend
zo dat niemand mij echt ziet
bij 't afscheid nemen
**********
sunset 15-12-2013
**********

[sunset]

ik belijd de liefde

hier ergens waar ik ben
in ‘t blije van ‘t beleven
ken ‘k in jouw ogen stilte
zoals in al je zachte gestes
liefde is die mij omarmt

jouw warme open blik
ontbladert, laag na laag
net als een warme lente
die eerste rozen opent
en nog weet ‘k niet
wat ’t is dat ‘k in je vind

maar wat ik weet
is dat het spreken
van jouw ogen
meer diepte kent
dan welke bloem
en dat er niets is
zelfs niet de regen
die zulke tranen leeft
**********
sunset 16-12-2013
**********