Gewoon, gedichten - 4

[sunset]

en altijd is er iemand thuis


[en altijd is er iemand thuis]

de omtrek van dennen
scheef van te vele nachten
zuchten over het brakke
maken zich in 't licht verdacht

zo ver nog tot de volgende bron
en niemand die de goudaders
op de heuvels kan zien

[geloof ik tenminste]

en ren over het natte gras
harsdruppels op mijn voorhoofd
zoeken hun weg

ik streel met gespreide vingers
de naakte schors van stammen
alle ledematen plakken
en het bos begint te beven

[eindelijk keer ik om en terug]
**********
sunset 20-05-2014
**********

[sunset]

lente-onweer

schaduwen asfalteren een schijn
in 't teer kleverige wondkorst
op straten duizend grasnerven
de stad in het gezicht gesneden

wij breken de droogte de nek
op stoeprand dansen de druppels
dansen als grijze duiven
klanken op de blote huid

zuigen lucht uit groene longen
**********
sunset 21-05-2014
**********

[sunset]

waar de seconden eeuwigheden duren

omhoog tot waar een bergtop roept
hem te beklimmen en blik vooruit
ook als in ongewisse zekerheden
toekomst zich echt toch niet laat dwingen

verdrinkt de twijfel, ’t lot zich in de dag
alsof het sterven-moeten weg kan vluchten
en leven liefde wil verdichten
door harten die de andere mag

barsten laat de eerdere opgerichte muren
grenzen verdringt tot ver voorbij de tijd
waar zelfs seconden eeuwigheden duren
enkel genegenheid het wapen is van strijd
**********
sunset 23-05-2014
**********

[sunset]

dat niemand ’t ooit nog zegt

in tijden die dromen verdraaien
richt ik mij op het gesprokene
een kind in het gehoorzamen
en Elvis verdoemd en verboden

zit onder de zon, de maan
en denk het te durven; schrijf
gedichten op een kussen
dat zich langzaam omdraait
en zacht uit het bed valt

plots is de wereld een universum

ik beeld mij in hoe zwaar
stenen zijn of hoe Kain
Abel doodsloeg, de eerste wordt
in een veel te lange rij
tot ver voorbij het heden

zelfs hoe voorgekauwde waarheid klinkt

ach, neem mij de onschuld
het vertrouwen van jeugd
en nagel onze schande
aan het kruis

dat niemand meer zegt:
wir haben es nicht gewußt

**********
sunset 24-05-2014
**********

[sunset]

Hemelvaart 2014

stilte, hemelse stilte
geborgen in tonen
van klassieke zang
eindeloos opstijgend
troont wetend zwijgen
en steeds maar weer
dragen rollende golven
diepe liefde nader

geweefde tonen
wegbereiders
tussen het innerlijke
en morgen, verbinden
het hier met het nu
in aards heilig zijn
branden in ’t vuur
gelouterde tongen

Zijn vrede in ons
**********
sunset 28-05-2014
**********

[sunset]

de ochtend van een nieuwe dag

ochtenddauw benevelt ‘t uur
en schemerschaduw stijgt
langzaam op naar ’t licht
nog hangt er stilte in de lucht
en zie ik vaag contouren van een maan
waarvoor wat grijze wolken snellen
al vloeien zonnedruppels
reeds langs mijn raam

de nieuwe dag ontwaakt
**********
sunset 29-05-2014
**********

[sunset]

longcontrole in het ziekenhuis

waar tijd stil blijft staan
valt een veertje, traag
tergend langzaam
ruizelt zand
korrel na korrel
in een diepte
die onmerkbaar
zich beweegt
en druppel na druppel
glijdt over ‘t raam
splitst zich

nog eens
en nog
**********
sunset 30-05-2014
**********

[ria]

ik wens je sterkte, Sunset,
en dat de zon weer gauw mag doorbreken.
ria

[sunset]

.
.
.

Ria,
Dank je voor je bezoekje hier en je gedicht. Nog een heel rustige dinsdag verder.
Lieve genegen groet, sunset

PS:
1. momenteel zit ik een ritme van twee-dagelijkse onderzoeken in het ziekenhuid. De eerste belangrijke resultaten worden rond de 13de van de maand verwacht.
2. 'mijn' dames' deden niet onverdienstelijk - 1 eerste plaats, twee tweede en twee derde plaatsen - mee aan het EK show- en gardedansen in Lindlar / D., vandaar ook mijn afwezigheid en late re.

[sunset]

’t is zomer

het jonge hart verfrist de geest
brengt wereld nu tot zingen
ja, dit is zomer die verwarmt
het woud in groen laat glanzen

de wind draagt lauwe luchten mee
verspreidt de geur van bloemen
hun kleurenpracht is ongekend
waartussen bijen zoemen

een vogel danst van twijg naar twijg
zijn lied stijgt hoog ten hemel
en onder hem klinkt het gepik
van spechten in de bomen
**********
sunset 03-06-2014
**********

[sunset]

kom, het wordt tijd

timmer deuren dicht en sluit je ogen
de ramen openen zich vanzelf
en in de tuin des levens
stuwt zich een zachte wind

leg een gordel groen om je hals
en pers elke toon uit je ziel
ook al hoort de hemel je niet
laat psalmen weerklinken

- bergen praten niet met iedereen
zeggen wetsgeleerden in geschriften -

kijk hoe de zon zich spoedt naar je hart
al verspert lover haar de weg
en ruist er regen die zich legt
tussen omgevallen bomen

kom, het wordt tijd
roep de kinderen, al de geliefden
dit pad voert over daken en torens
en vogels draaien hun kopjes naar ons om
**********
sunset 05-06-2014
**********

[sunset]

zeventig jaar na D-day

oorlogen die niet meer doden
liggen op toeristenstranden
en sluipen door het helmgras
verzamelen zich, bijna vergeten
op avonden aan ronde tafels
waaraan de vrienden zijn gezeten
al zit nu heel alleen de beer
die grimmig lacht; zijn pels
reeds grijs en ook zijn muil
heeft niet meer alle tanden

zoals reeds in verleden tijd
vermaalt 't geweld de mensen
en holt hun simpele levens uit
maakt huid tot hout
en 't hout wordt steen
op 't zogenaamde veld van eer
staan zoveel nameloze kruizen
doden liggen nergens ooit alleen
al noemt men hen 'de helden'

oorlogen verliezen nooit
al denk jij: 'k heb gewonnen
ligt ook jouw lijf in eigen drek
en is jouw graf gedolven
want in de tijd die vrede heet
kan zelfs niet het herinneren
noch het betonen van respect
voor tig miljoenen doden

[haviken die zwijgen nooit
zij laten zich belonen]
**********
sunset 06-06-2014
**********

[sunset]

ik dicht over liefde en leven

lichtvlekken, water en ik
op een oever met dromende blik
geniet van de stilte in d’ ochtend
waan mij een vogel hoog in de lucht

schuchter de schemer gestapeld
het blauw toont mij vaag nog wat beelden
ik luister met vreugde het gezang
uit tientallen vogelkelen

’t begin van de dag belooft warmte
brandt vederlicht mij al mijn woorden
op maagdelijk papier
dicht ik liefde en ‘t leven
**********
sunset 07-06-2014
**********

[sunset]

Pinksteren

nieuw de lach anders dan de oude
wanneer ik mij dompel in een zee van tongen
opgetild wordt tot waar hemel en aarde zich raken
ik enkel maar liefde proef

licht schittert in diepte van ogen
en gezichten glanzen
waar woorden stromen uit monden

stil beluister ik dit nooit eindigend lied
dat huppelt over lippen
in vreemde talen zingt
en door elk hart wordt verstaan
**********
sunset 08-06-2014
**********

[sunset]

nog is mijn tijd niet op

de huid is bijna opgebruikt
en tijd vergeelt op beide handen
de ogen stil geloken is de zang gestopt
en zwijgen lippen, stil gesloten

laat keert de dag weerom
zonder te weten wat er moet gebeuren
wordt er geweend en heel het lijf
voelt afwisselend te koud, te heet

uit de herinnering
wandelt een stilte door de nacht
en op mijn voorhoofd kinderdruiven
gekleurd in rood en groen en blauw

de zonnewijzer trekt het zwart
doorheen de lege ruimte
en in de kamer danst
de dood afwachtend in de kast
**********
sunset 09-06-2014
**********