Vleugels van papier

[Robol]

Ik wou dat ik water was
Dan kon ik spelen met de vissen
De hemel spiegelen in een plas
en ’n verhitte geest verfrissen

Witte zwanen , zwarte zwanen
en al de eendjes liet ik drijven
Een schrijvertje schrijft wel eens namen
Ik liet die kevers “Vrede” schrijven

Ik wou dat ik water was
Ik liet me door het windje strelen
en door de zonnestralen kussen
In ’t zilveren maanlicht dromen

Ik zou geen landen overstromen
Maar het vuur van nodeloos geweld
met al mijn krachten blussen


Robbe

[Robol]

Wij blijven vluchten, mon amour

Mensen, dieren steeds weer vluchten
Voor de vieze vuile luchten
Voor de giftig groene jagers
Voor het slachthuis, voor de slagers

Voor de vallen, de geweren
Voor het spuitgif op de peren
Voor het gat in de ozonlaag
Voor het antwoord op de vraag:

“Waar is het paradijs gebleven
Waar ieder ongestoord kon leven? “
Het is verdwenen pour toujours
Wij blijven vluchten, mon amour

Want ook voor dieren, mon amour
Geldt leven als het hoogste goed
Maar wat heb je aan het leven
Als je steeds weer vluchten moet ?

Hoe lang blijven we nog vluchten
Zoals het dier voor jagerslood
We blijven met z’n allen vluchten
Maar elke vluchtweg loopt eens dood

Robbe

[Robol]

Preek toch liefde

Als je toch
Zo graag wil preken
Predik dan liefde
En geen haat

Laat die monden
Enkel wijze woorden spreken
Het masker van waanzin
Ontsiert elk menselijk gelaat

Wie winden zaait
Zal stormen oogsten
Dat werd mij als kind
Zo vaak verteld

Wie haat predikt
Zal nooit de vrede oogsten
Maar enkel droefheid
Oorlog en geweld


Robbe

[Robol]

Armand - Blommenkinders

Mensen met bloemen in hun haar, wat vreemd
Zegt de misselijkemakende middenstand
Mensen die van iedereen willen houden
Men vraagt zich af "wat is er aan de hand"
Denken ze dan niet aan geld
Je moet toch werken voor je brood
Zonder voedsel ga je toch immers kapot
Wat triest dat men niet weet waarom 't eigenlijk draait
Is de mens van binnen dan al zo rot

refr.:
Blommenkinders leg die stiletto's weg
Vergeet die bloedige taferelen
Want geuren en kleuren zijn de nieuwe wereldmacht
Vechten gaat zo gauw vervelen

Of is de mens onwetend, onnozel verblind
Door z'n materialistisch bestaan
Door het aap-noot-mies van de struggle for life
Die 'm belet geestelijk verder te gaan
Het is nuttig, geloof me nou, voor een keer
Te overdenken waarvoor je leeft
Want 't is heel wat meer dan het slijk der aarde
Waarvoor men zwoegt tot men geen asem meer heeft

refr.

De zomer van '67 werd met bloemen getooid
Nog nooit hebben zoveel kleuren de mensen gesierd
En ook al heeft het bij elkaar maar een goed jaar geduurd
Ik ben blij dat ik het ook heb gevierd
En als ik straks weer thuiskom in mijn jungle met planten
Dan voel ik een rilling door mijn ruggegraat gaan
En ik weet dat de bloemen nog steeds niet verwelkt zijn
Voor die vogels die ze nog zien staan

refr.

Armand R.I.P (69 jaar)



Blommenkinderen

[Robol]

Wie wil het lied der branding storen ?




Wie wil het lied der branding storen,
het ruisen van het ranke riet?
‘t gezang van vogels niet meer horen
Ons herdopen met verdriet ?

Wie wil de vredevolle klokken
verbannen naar vergetelheid?
Wie heeft de hemel overtrokken ?
Heeft hier beschaving toe geleid ?

Vannacht als ik verzink in dromen
vraag ik de zandman magisch zand
En zie dan beekjes vredig stromen
doorheen ons mooie vlakke land


Robbe

[Janina]

Robbe, jij vond de woorden, ik niet. De eerste verbijstering maakt stilaan plaats om weer te genieten van wat je schreef.
Een zucht van 'verlichting'....

MLG, Janina

[Robol]

Dank je Janina voor je bezoek en je mooie woorden,

Op de achterkant van een blaadje van mijn scheurkalender " De Druivelaar"
las ik volgend gedicht.

Eigenlijk al een oud blaadje zie ik: 15 november 2003.

Ik heb dit blaadje altijd bewaard als bladwijzer.


Ons ouderhuis


Vaak denk ik nog aan 't ouderhuis,
al is 't reeds lang niet meer.
Ik zie het voor mijn geestesoog
en 't komt en komt steeds weer.

'k zie ons bij 't licht der olielamp,
des winters rond de stoof geschaard.
Het jongste zit op moeders schoot,
of rijdt op vaders knie te paard.

Soms hoor ik 't ritselen der linde
in 't zomerbriesje voor de deur.
'k Zie moeders bloemen in het hofje
en snuif hun milde, zachte geur.

Helaas, 't is alles maar verbeelding,
wellicht door heimwee voortgebracht.
Maar toch, hoe schoon is het te dromen
van wat het ouderhuis ons bracht.

Gerard Galle


Een gedichtje dat me beroerde,

mvg

Robbe

[Robol]

Vunzig drinken zij
het cocktail van
onschuldig bloed
en tranen

In slapeloze nachten
verscholen tussen
de grauwe muren
waar ze haat beramen

Geen bloem siert
de binnentuinen
van hun liefdeloze harten

Enkel de geur van kruitdamp
en angstzweet
is hun reëel welbehagen

Zou er een hel bestaan ?

Robbe

[Janina]

Robbe,
Die hel bestaat
en zelfs het vagevuur
niets voor later...
het is hier en nu!
En ik wil water zijn
om al dat vuur te blussen...

MLG,
Janina

[Robol]

Vandaag vergeet ik even de hel en het vagevuur, Janina
en ontsluit me even van de dagelijkse beslommeringen wereldwijd met de hoop dat we straks alweer geen tsunami te verwerken krijgen.

Ik zag vandaag de eerste sneeuw(vlokken) ...

mlg

Robbe

[Robol]

Eerste vlokken


Ik zag de eerste vlokken vallen
Nog wat waterig, maar toch
’t heeft gesneeuwd, geen dille ballen
Het herfstweer nam een flinke bocht

Ik draag een hemd met lange mouwen
En als het koud is ook een pet
‘k Heb al een paar keer vol vertrouwen
’s avonds mijn schoentje klaargezet

Voorlopig lag er in de morgen
Nog geen snoep in, dus geen feest
Ik maak me hierin echt geen zorgen
‘k Ben al weken braaf geweest


Robbe

[ferry]

hé Robbe

Toen ik las over je Marjolein Bastin agenda en jouw bewondering voor deze kunstenares heb ik deze grote mooie kaart ( gekregen met onze 50 jaar getrouwd ) ingescand om bij jou te plaatsen .
Ze stond nog op de kast maar iedere kaart van haar is een kunststukje
Ik deel die bewondering en heb jaren die agenda's niet kunnen weg doen .

voor de agenda kwam
door de wolken
in de aap gelogeerd
na de agenda
ik wou dat ik water was
wij blijven vluchten, mon amour
preek de liefde
wie wil het lied der branding storen
de hel
eerste vlokken

wat een inspiratie heb jij !! Wat een verscheidenheid aan onderwerpen !!
Prachtig !! Graag gelezen !!

Fernanda

[Robol]

Dank je Ferry voor de mooie woorden

en nogmaals: troost voor je kat

mvg

Robbe

[Robol]

Wij schrijven
de dagen aan mekaar
en rijgen
woordjes tot een gedicht

Soms raak ik
'n gevoelige snaar
Soms weegt mijn pen dan weer
vederlicht

Het scheelt zo van
dag tot dag
Dat ligt
soms aan het weerbericht

Maar ook aan wat
er in de wereld gebeurt
Te vaak wordt deze wereld
ontkleurd

Wij schrijven zolang als
we kunnen
De dagen, de weken en ook de seizoenen
met gedichtjes aan mekaar

Ook al beginnen de jaren
te dunnen
Wij schrijven met ijver en
vlijt

Zolang onze leidraad
ons leidt !



Robbe

[Robol]

Vandaag


Vandaag
van mijnentwege
geen geklaag

Even gezwegen
over de winterkou
de kille regen

de hemel grauw
de wolken grijs
de herinnering aan Parijs

Ik zwijg vandaag
in alle talen
Van mijnentwege geen geklaag

en geen gezaag
Laat het zonneke maar stralen

Een pintje met een schuimkraag
graag

en rustig ademhalen

Robbe